Filmreview

‘Green Book’: sappige crowdpleaser met een boodschap

Viggo Mortensen en Mahershala Ali spelen komisch duo in waargebeurde roadmovie

1 Viggo Mortensen and Mahershala Ali in ‘Green Book’. © rv/Patti Perret

Een grappige komedie bedenken: het is niet iedereen gegeven. Een film-met-een-boodschap maken die de kijker niet verveelt: zo mogelijk nog moeilijker. Peter Farrelly speelt het zowaar allebei klaar in Green Book, een fijne crowdpleaser over racisme in de sixties.

Share

Farrelly heeft moppen over grote boodschappen ingeruild voor moppen met een boodschap

Mochten wij het u niet vertellen, u zou niet eens merken dat Green Book een film is van Peter Farrelly, de regisseur van Dumb and Dumber, There’s Something About Mary en Kingpin. Alleen dat het om een roadmovie gaat – een genre dat Farrelly samen met zijn broer Bobby meermaals verkende – zou in die richting kunnen wijzen. Maar voor de rest: geen spatje kaka-pipihumor meer. Farrelly heeft moppen over grote boodschappen ingeruild voor moppen met een boodschap: zonder zijn goedgemutste verteltoon te verliezen, toont hij in Green Book de horror van het racisme in de VS van de jaren 60.

We gaan de baan op met Tony Lip (Viggo Mortensen), een gestampte Italiaans-Amerikaanse boer, en de verfijnde Afro-Amerikaanse pianist Don Shirley (Mahershala Ali), die nogal in de knoop blijkt te zitten met zijn identiteit. De film volgt Shirleys tournee door het racistische Zuiden van de VS, en toont hoe Tony, die aanvankelijk puur voor het geld chauffeurtje speelt, steeds meer begaan raakt met het racisme dat zijn werkgever dag in dag uit te verteren krijgt.

Gewaagd en aartsmoeilijk

Over het waarheidsgehalte van de film is discussie, en je voelt duidelijk dat de makers de feiten wel heel fel hebben bewerkt om ze in een klassieke scenariomal geduwd te krijgen. Op papier is dit dan ook de zoveelste variant op het traditionele buddy movie-recept. Alleen weet Green Book je te raken met geloofwaardige personages en sappige vertolkingen, en staat er deze keer echt iets op het spel: terwijl Farrelly je doet lachen om Tony’s botte reacties en Shirleys smetvrees, herinnert hij je tegelijk aan schandalige situaties die niet eens zo lang geleden nog doodnormaal waren.

Die twee elementen in één film combineren is niet alleen gewaagd, maar ook aartsmoeilijk. In die mate dat we best een oogje willen toeknijpen wanneer de melometer dan toch onvermijdelijk in de hoogte schiet.

Green Book speelt vanaf woensdag in de bioscoop.

cult

zine