Recensie

'Wonder Woman': de stoerste superheld draagt een minirokje

Het subtiele feminisme van Patty Jenkins

2 Still uit 'Wonder Woman'. © AP

Waar Batman en Superman de laatste jaren op hun bek gingen, blijft Wonder Woman fier overeind. Eindelijk een goeie superheldenfilm in het DC Extended Universe!

In een ring van vuur verschijnt de naam van regisseuse Patty Jenkins (Monster) aan het eind van de film in beeld. Alsof niet alleen Diana Prince aka Wonder Woman, maar ook zijzelf een mythische superheldin is. En het is inderdaad niet niks, wat Jenkins met Wonder Woman heeft gepresteerd: ze is de eerste vrouw ooit die een peperdure superheldenfilm mocht regisseren – hoe vreemd dat anno 2017 ook klinkt.

Bechdeltest aan gruzelementen

Wonder Woman is bovendien de eerste blockbuster sinds 2004 (toen het bedroevende Catwoman uitkwam) die focust op een vrouwelijke superheld. Best bedroevend, als je weet dat er in al die jaren om en bij de 50 films zijn gemaakt over mannelijke striphelden als Batman, Iron Man, Superman, en Captain America. De druk op Jenkins was dus, op zijn zachtst gezegd, groot.

Share

De regisseuse is zich duidelijk bewust van haar verantwoordelijkheid: ze geeft de film een stevige feministische ondertoon, maar laat het geheven vingertje gelukkig achterwege

De regisseuse is zich duidelijk bewust van haar verantwoordelijkheid: ze geeft de film een stevige feministische ondertoon, maar laat het geheven vingertje gelukkig achterwege. In het eerste deel van de film, waarin we de jeugd van Diana te zien krijgen, bewijst Jenkins dat je de Bechdeltest helemaal aan gruzelementen kan slaan zonder meteen als Dolle Mina te worden weggezet. Op Diana’s thuiseiland Themyscira wonen geen mannen, en de fysieke verschijning van de dappere Amazonen die haar opvoeden is een statement op zich. Het zijn mooie, elegante vrouwen, maar geen lustobjecten. Ze hebben geen fijne, ranke lijfjes, zoals het hedendaagse schoonheidsideaal voorschrijft: dit zijn gespierde, krachtige strijdsters met sixpacks en littekens.

Drop kick in stijve jurk

Wanneer Steve Trevor (een charmante Chris Pine), een piloot van het Amerikaanse leger, hun parallelle dimensie letterlijk binnenvalt met verontrustend nieuws over een allesvernietigende oorlog – het grootste deel van de film speelt zich af in 1917, tijdens de gruwelijkste periode van de Eerste Wereldoorlog –, voelt Diana (krachtig vertolkt door de Israëlische Gal Gadot) dat de tijd gekomen is om te doen wat de goden haar hebben opgedragen: de mensheid beschermen.

Share

Net zoals de kleine Diana in het begin van de film zelf knokkende Amazones na-aapt, zo zullen ook talloze jonge meisjes geïnspireerd raken als ze zien dat een vrouw wel degelijk de wereld kan redden

De confrontatie met het conservatieve Engeland van de jaren ’10 zorgt voor het meest luchtige en ondeugende deel van de film: Diana, die uit een wereld komt waar vrouwen de plak zwaaien, wordt plots geacht om zich te conformeren naar de seksistische standaarden van de tijd. Wat ze uiteraard niet doet. Waarom zou een vrouw ook niet binnen mogen in een ruimte vol Belangrijke Mannen? En wat moet ze met een stijve jurk waarin ze onmogelijk een stevige drop kick kan uitdelen?

Zo wordt Wonder Woman al snel een sprankelend rolmodel: net zoals de kleine Diana in het begin van de film zelf knokkende Amazones na-aapt, zo zullen ook talloze jonge meisjes geïnspireerd raken als ze zien dat een vrouw wel degelijk de wereld kan redden. De stoerste superheld van het moment draagt een minirokje.

Blockbuster met een filosofisch kantje

Maar Wonder Woman heeft veel meer troeven dan alleen maatschappelijke relevantie: het is ook gewoon een uitstekend gemaakte, spannende en zelfs bij momenten ontroerende blockbuster. Op de overdadige ontknoping na – een typische kwaal in het superheldengenre – houdt Jenkins haar vertelling kraakhelder, en blijft ze mijlenver weg van de bombast van Zack Snyder, de hooligan die verantwoordelijk was voor de oorverdovende massavernietiging van Man of Steel en Batman v Superman: Dawn of Justice, twee films die Wonder Woman vooraf gingen in het zogenaamde DC Extended Universe.

2 © AP

Wonder Woman stelt bovendien pertinente, haast filosofische vragen over de menselijke natuur – het moet van Nolans The Dark Knight-trilogie geleden zijn dat we die woorden nog gebruikt hebben in de context van een superheldenfilm. Is de mensheid namelijk wel het redden waard? Diana, die aanvankelijk gelooft dat de mens van nature goed is, moet haar mening doorheen de film verschillende bijstellen. Door de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog, maar ook door haar ontmoeting met Steve Trevor. Hun romance is een van de meest natuurlijke die we de afgelopen jaren in een blockbuster te zien kregen.

Echte dreiging

Share

Ook de historische setting geeft de film een grotere impact

Ook de historische setting geeft de film een grotere impact. Er is namelijk een enorm verschil tussen de zoveelste digitale belegering van New York, zoals we die meestal te zien krijgen bij The Avengers en co., en de historische vernieling van Europa in Wonder Woman. En als de Duitsers mosterdgas dreigen in te zetten, kruipt dat veel meer onder je vel dan wanneer een of andere buitenaardse slechterik een futuristisch uitziend wapen op de aarde wil droppen. Eindelijk voelt de inzet van een film nog eens echt aan.

Natuurlijk blijft Wonder Woman een fantasyfilm – zo heeft de god Ares hier een hand in de Eerste Wereldoorlog –, maar jonge kijkers ontdekken door de ogen van Diana wel precies wat de Groote Oorlog betekend heeft: de industrialisering en ontmenselijking van geweld. Het contrast met de fysieke, bijna ambachtelijke oorlogsvoering van de Amazonen kon niet groter zijn.

Vanaf 21/06 in de zalen.

Genre: Superheldenfilm
Van: Patty Jenkins
Met: Gal Gadot, Chris Pine, Robin Wright, David Thewlis
Duur: 141 min.

zine