Filmrecensie

‘Una’: Ongemakkelijke filmbewerking over kindermisbruiker en slachtoffer

1 Rooney Mara en Ben Mendelsohn in 'Una'. © Cinemien

Zet een kindermisbruiker en zijn voormalige slachtoffer na vijftien jaar samen in een kamer, en zie wat er gebeurt. Dat is het fascinerende uitgangspunt van de toneelvoorstelling Blackbird, én van de haarfijne filmbewerking Una. Al is het filmische soms ver te zoeken.

Begin er maar eens aan: maak van een succesvol, intiem theaterstuk een straffe film. Het is voor die uitdaging dat debuterend regisseur Benedict Andrews stond toen hij Blackbird - een toneelvoorstelling van auteur David Harrower die hij zelf al naar het podium had gebracht - ook naar de bioscoop wilde brengen onder de titel Una.

Begrijpelijk, want Blackbird/Una vertrekt van een fascinerend concept: de 28-jarige Una (Rooney Mara) zoekt de veel oudere Ray (Ben Mendelsohn) terug op, vijftien jaar nadat hij haar verleidde en misbruikte. Terwijl zij een verknipt en troosteloos leven leidt, heeft hij een nieuwe naam, een nieuwe baan en een nieuwe vrouw. Maar, zoals ze in Magnolia zeggen: zij zijn misschien klaar met het verleden, het verleden is nog niet klaar met hen.

Share

De dialogen zijn vaak om van te smullen: deze film is één verbaal steekspel, waar niemand ongeschonden uitkomt

De dingen zijn dan ook niet zo simpel als ze lijken. Kan je de personages aanvankelijk nog opdelen in goed en slecht, dan vervaagt dat onderscheid al snel, en worden zwart-wittegenstellingen ingeruild voor een grijze zone. Andrews en scenarist/toneelauteur Harrower halen misschien niet het slechtste, maar wel het zwakste, het zieligste in hun personages naar boven. Una en Ray blijken op sommige vlakken niet zo veel van elkaar te verschillen: dit zijn mensen die elkaar confronteren met hun meest kwetsbare kantjes.

Verbaal steekspel

Het maakt van Una een emotionele oefening: om je publiek te laten meeleven met niet één, maar twee verknipte zielen die weinig sympathie en hoogstens medelijden opwekken, moet je al diep in de ziel van je personages kunnen kijken. Andrews en Harrower kunnen dat, en maken van Una een ongemakkelijk, maar daarom ook erg intrigerende kijkervaring. Bovendien zijn dialogen zijn vaak om van te smullen: deze film is één verbaal steekspel, waar niemand ongeschonden uitkomt.

Share

Andrews probeert zich te onderscheiden als filmregisseur, maar zijn stijl voelt kunstmatig en geforceerd aan, en voegt weinig toe

Maar dat wil helaas ook zeggen dat deze haarfijne bewerking zijn theatraal jasje niet kan afschudden. Una is meer toneel dan film: met flashbacks, jump-cuts en een erg nadrukkelijke cameravoering probeert Andrews zich te onderscheiden als filmregisseur, maar zijn stijl voelt kunstmatig en geforceerd aan, en voegt weinig toe. Zonde, want met zo’n scenario had Una wel eens een pareltje kunnen zijn.

Zeker omdat zowel Rooney Mara als Ben Mendelsohn een tour de force afleveren. Wie Carol heeft gezien, weet met hoe subtiel Mara een emotionele storm kan uitdrukken, en Mendelsohn, u bekend van geweldige bijrollen in The Place Beyond the Pines en Killing Them Softly maakt van Ray één van de meest dubbelzinnige personages die dit jaar al op het grote scherm zijn verschenen.

Het doet ons afvragen wat het zou geven als je deze twee topacteurs op een podium tegenover elkaar zet. Want uiteindelijk werkt Una beter als theatervoorstelling dan als film. Gelukkig doet matige cinema niet al te veel afbreuk aan een bezwerend theater.

Drama
Van: Benedict Andrews
Met: Rooney Mara, Ben Mendelsohn, Ruby Stokes
Duur: 1u34