THE DISASTER ARTIST

‘The Room’: onvoorstelbaar grote mislukking, en juist daarom fascinerend

1 Juliette Dannielle en Tommy Wiseau in 'The Room'. © rv

Soms stuit je op films waarvoor kwalificaties als ‘goed’ of ‘slecht’ ontoereikend zijn, en enkel het adjectief ‘ongelooflijk’ past. The Room, het passieproject van de zonderling Tommy Wiseau, is zo’n film. Verwacht u niet aan een meesterwerk, wel aan een verbijsterend stukje – bij gebrek aan een beter woord – ‘cinema’.

Share

Wiseaus zijn droom barstte uiteen in een bizarre, onbedoelde komedie, waarbij je het gros van de acteurs zíet nadenken over de vraag: wat sta ik hier in godsnaam te doen?

“Een film met de passie van Tennessee Williams”: zo kondigde Tommy Wiseau in 2003 The Room aan. Wie Tommy Wiseau was, wist niemand, maar The Room was zijn film: Wiseau schreef, regisseerde, produceerde én speelde de hoofdrol, ook al had hij voor geen enkel van die taken talent. Maar passie had hij wel, en daarom is die tagline misschien niet eens gelogen.

Wiseau, een mysterieuze zonderling met het uiterlijk én het accent van een Oost-Europese vampier, zag zichzelf om God weet welke reden als een echte
American hero. Hij castte zichzelf dan ook als Johnny, een succesvolle bankier die weldra in het huwelijksbootje stapt met Lisa (Juliette Dannielle). Hij is een vaderfiguur voor Denny (Phillip Haldiman), een voyeuristische student die kennelijk last heeft van een sociale handicap, en hij is (zo wordt ons herhaaldelijk verzekerd) de beste vriend van de knappe Mark (Greg Sestero). Alleen papt die laatste aan met Lisa. Drama verzekerd!

Zo zag Wiseau het zelf toch – The Room moest een klassiek melodrama worden, over een man die door al zijn vrienden wordt verraden. Maar zijn droom barstte uiteen in een bizarre, onbedoelde komedie, waarbij je het gros van de acteurs zíet nadenken over de vraag: wat sta ik hier in godsnaam te doen? Het had misschien geholpen als Wiseau, voor wie Engels duidelijk geen eerste taal is, echt dialogen had geschreven. In de plaats daarvan lijken twee personages maar zelden over hetzelfde onderwerp te praten. Het motto ‘acteren is reageren’ is ver zoek in The Room.

Onvermogen

Het is ook opvallend hoe vaak sommige zinnetjes terugkeren: telkens als er een probleem wordt opgeworpen, antwoordt een personage met de dooddoener "Don’t worry about it" of een variant daarop (vijftien keer in totaal!). Wanneer iemand Lisa confronteert met haar egocentrische gedrag, werpt ze steevast een "I don’t wanna talk about it" op (vijf keer), en zowat elke scène begint met een personage dat de kamer binnenkomt en achteraf weer verlaat ("Oh, hi" of een variant daarop wordt zestien keer uitgesproken).

Share

Geen enkele acteur krijgt de bizarre teksten op een ietwat normale manier uitgesproken, en Wiseau zelf kon ze niet eens onthouden

Dat toont Wiseaus onvermogen om een vlot script te schrijven of een scène efficiënt te regisseren. Driekwart van wat in The Room gebeurt, heeft geen impact op de plot of de personages, de drie seksscènes duren hallucinant lang, en er worden in het wilde weg subplots geïntroduceerd – over borstkanker, over een foute drugsdeal – die meteen weer worden weggeworpen. Om van het abominabele acteerwerk nog maar te zwijgen: geen enkele acteur, vooral Juliette Dannielle niet, krijgt de bizarre teksten op een ietwat normale manier uitgesproken, en Wiseau zelf kon ze niet eens onthouden. Een groot deel van zijn dialogen werd achteraf opnieuw ingesproken, zonder rekening te houden met lipbewegingen.

In een van de meest veelzeggende scènes in The Room wandelt Lisa’s moeder (Carolyn Minnott) de set op, en ziet ze hoe twee onbelangrijke personages liggen te flikflooien. Ze vraagt luidop: “What are these characters doing here?” en vat daarmee de hele film samen. Je moet het zien om te geloven.

Dat is dan ook wat we u van harte willen aanraden: er zijn "slechtse films aller tijden" die worden gemaakt vanuit de verkeerde motivatie (bekijk nooit Battlefield Earth) of in het volle bewustzijn dat het om pure crap gaat (bekijk zeker eens Troll 2). Maar er is maar één slechtste film aller tijden die werd gedraaid in de overtuiging dat het de nieuwe Citizen Kane zou zijn, en daarom uw aandacht verdient. Nul sterren voor de film, vijf sterren voor de passie die erin zit:The Room is een onvoorstelbaar grote mislukking, en precies daarom een eindeloos entertainende en fascinerende prent.

nieuws

zine