Filmrecensie

‘Song to Song’: een puberaal maar virtuoos en ontroerend liefdesverhaal

2 ©Broad Green Pictures

Zijn oude niveau zal Terrence Malick wellicht nooit meer halen, maar na twee pathetische misbaksels maakt hij nu toch een soort van comeback. Song to Song is een bloedmooi ogende rêverie van een 73-jarige puber.

Song to Song begint midden in een moshpit op een zomerfestival. De nijdige synthesizers van Die Antwoord blazen keihard uit de speakers. Even later zitten we samen met Rooney Mara en Michael Fassbender op een motor. Haren in de wind, de vitaliteit spat van het scherm. Een paar scènes verder wordt er stevig getwerkt. Niets verraadt dat hier een 70-plusser aan het werk is.

Neuken vs. knuffelen

©Broad Green Pictures

Helaas geldt dat ook voor het verhaal dat Malick vertelt: de liefdesdriehoek die hij in beeld brengt – met op de hoekpunten Mara, Fassbender en Ryan Gosling – verraadt een bijna kinderlijk ideaalbeeld van de liefde. Zo staat Fassbenders personage, een stinkend rijke muziekproducer, voor verleiding, gevaar, seks en materialisme, terwijl Ryan Gosling als oprechte muzikant de pure, onbezoedelde, spirituele liefde vertegenwoordigt. Aan Faye (rol van Mara) om tussen de twee te kiezen.

Malick is nog altijd geobsedeerd door wat hij in The Tree of Life omschreef als “de twee wegen door het leven: de weg van de natuur, en de weg van de gratie”. Die tweedeling is alomtegenwoordig in de film: de ene keer neukt Faye aan het rechthoekige, artificiële zwembad van Fassbender, de andere keer knuffelt ze met Gosling aan een idyllische, natuurlijke waterpartij in een rotslandschap. De metaforen die Malick hier gebruikt, blinken niet bepaald uit in complexiteit – alsof een overgetalenteerde puber een gedicht zou schrijven over de liefde.

Memorabele beelden

Toch wist Song to Song ons te ontroeren – en dat was lang geleden: Malicks vorige films To the Wonder en Knight of Cups vonden wij haast onuitstaanbaar pretentieus, een parodie van de prachtige Malick-films van voorheen. Song to Song is gelukkig weer wat minder gezwollen, minder pathetisch. Ja, de hele film hangt nog steeds aaneen met fluisterende voice-overs, maar voor het eerst sinds lang lijkt het verhaal wel verankerd in iets dat vaagweg op de realiteit lijkt. Al blijft Malick het wel moeilijk hebben om vrouwen een even rijke gevoelswereld te geven als mannen.

Dat Song to Song ons opnieuw in trance bracht, heeft ook veel te maken met de beeldtaal. Die volgt een eigen logica, waardoor je in feite abstractie kan maken van het wat melige verhaal. Malick en zijn vaste cameraman Emmanuel Lubezki vertalen Fayes zoektocht naar verlossing in bewegingen: omhoog en weer omlaag, op zoek naar stabiliteit en evenwicht. In een van de meest memorabele shots worden de hoofdpersonages zo gefilmd dat ze lijken te vliegen. Vertellen met beelden, heet dat.

Vanaf 12/07 in de zalen.

Genre: Drama
Van: Terrence Malick
Met: Rooney Mara, Ryan Gosling, Michael Fassbender, Natalie Portman
Duur: 129 min.

Lees ook: Hoe de geheimzinnigste regisseur ter wereld zijn mysterie verloor

nieuws

zine