Filmrecensie

'Rosie & Moussa' maakt van verguisde Molenbeek weer kleurrijke buurt

2 © RV

Wanneer was de laatste keer dat u Molenbeek op een positieve manier op het scherm zag? Alleen al daarom kan de verfilming van het kinderboek Rosie & Moussa op geen beter moment komen.

Het verhaal begint met het jeugdtrauma der jeugdtrauma's: verhuizen. De mama (Ruth Beeckmans) van Rosie verkast naar een grijs appartementsgebouw aan de andere kant van Brussel. Papa (Titus De Voogdt) komt niet mee, en daar worden opvallend weinig woorden aan vuilgemaakt. Hij blijkt in de gevangenis te zitten voor gesjoemel met auto’s. De situatie maakt Rosie opstandig en haar mama vooral prikkelbaar.

Ondanks de grauwe setting brengt de verandering kleur in het leven van Rosie. In hetzelfde blok wonen ook de irritante meneer Tak (Damiaan De Schrijver), de eigenaardige mevrouw Hemelrijk (Katelijne Damen) en de vluchteling Ibrahim (Mourade Zeguendi). Maar is er ook een leeftijdgenoot: Moussa. Hij ontfermt zich over zijn nieuwe buurmeisje.

2 © RV

Wat de boekenreeks van acteur/KVS-directeur Michael De Cock en illustratrice Judith Vanistendael interessante kinderliteratuur maakt, is de toon waarop kinderen worden aangesproken. Die is niet betuttelend, maar op gelijke voet. 

In de film wordt dat vertaald door de ouders, die spelen zoals ze in het betere drama zouden spelen. Dat staat in mooi contrast met de kolderieke vertolkingen van de volwassen buren. Alleen Rosie (Savannah Vandendriessche) en Moussa (Imad Borji) spelen hun rol soms wat knullig. Maar hun dialogen zijn sterk genoeg om de dagelijkse zorgen tastbaar te maken.

Politiek correct

Het appartementsgebouw heeft een symboolfunctie. Mensen van verschillende pluimage leven er samen. Dat gaat soms goed en soms minder goed. Maar het wordt vooral niet verbloemd. Jonge kijkers zijn slim genoeg om hun conclusies te trekken. 

Ja, deze film baadt in de politieke correctheid. Zo vervult hij een subtiele educatieve rol voor kinderen op een cruciale leeftijd. Misschien mocht het zelfs nòg correcter. Dat uitgerekend Moussa zijn vriendinnetje aanzet tot zwartrijden op de tram, is nodeloos bevestigend.

Regisseur Dorothée Van Den Berghe weet de look en feel van de illustraties te bewaren. Regelmatig wordt het scherm ingevuld met dansende, gekleurde vlakken, die dienstdoen als sneeuwvlokken, confetti of voorbijrazende treinen. Een grafisch element, waarvoor een beroep werd gedaan op Vanistendael. De frisse soundtrack maakt het af, met dank aan Le Motel en een beetje hulp van Zwangere Guy en Témé Tan.

Rosie & Moussa maakt van een verguisd stukje Brussel weer een levendige, fleurige buurt. En dat is precies wat jong Brussel vandaag kan gebruiken.

Nu in de zalen.

nieuws

cult

zine