Recensie

‘Phantom Thread’: het phan-tastische afscheid van Daniel Day-Lewis

Paul Thomas Anderson neemt de modewereld en het mannelijke ego onder de loep

1 Daniel Day-Lewis als de narcistische modeontwerper Reynolds Woodcock. Vicky Krieps kruipt in de huid van Alma.

Met Phantom Thread serveert Paul Thomas Anderson een oogverblindend elegant meesterwerkje. Wat begint als een bedrieglijk simpele love story, mondt uit in een verrassend ondeugende analyse van het mannelijke ego. Daniel Day-Lewis zorgt voor een knetterend afscheid in zijn rol van narcistische modeontwerper.

Na het wilde Inherent Vice haalt Paul Thomas Anderson de teugels weer wat strakker aan in Phantom Thread. Dat kon ook niet anders met een hoofdpersonage als Reynolds Woodcock, een controlefreak pur sang.

We bevinden ons in het stijlvolste stukje Londen van de jaren 50, Woodcock is een van de meeste gerenommeerde modeontwerpers van de stad. In zijn atelier komen prinsessen en andere bekendheden adembenemend elegante jurken passen: elke steek, elke vierkante centimeter stof, elke knoop is met een haast autistische precisie gekozen.

Lees ook het interview met Daniel Day-Lewis en Paul Thomas Anderson: "Plotseling vlogen ze elkaar naar de keel"

Mierenneuker

Share

Anderson tovert een mateloos fascinerend machtsspel tussen man en vrouw op het scherm. Sm zonder zweepjes, honderd keer spannender dan de drie 'Fifty Shades'-films samen

Reynolds is een genie, maar ook de grootste mierenneuker ter wereld – en niet alleen in zijn werk: ook van de mensen die hem lief zijn, verwacht hij pure perfectie. Wie aan de ontbijttafel iets te luid durft te kauwen, wordt met de ogen doodgebliksemd.

In zijn achternaam weerklinkt niet toevallig Tom Cruises strijdkreet uit Magnolia: “Respect the cock!” Want ook Woodcock is op zijn manier een alfamannetje: hij waant zichzelf het centrum van het heelal. Maar gelukkig is er zijn nieuwe muze Alma (Vicky Krieps) om daar – op een heerlijk kinky manier – verandering in te brengen.

Vingers vol gaatjes

Dat Phantom Thread het afscheid van Daniel Day-Lewis betekent, had u waarschijnlijk al opgevangen. De Britse topacteur die drie Oscars won, gaat op pensioen. Maar sjonge, wat maakt hij het ons moeilijk om hem te laten gaan. Metersdiep in zijn rol begraven – let op zijn vingers: ze zitten vol eelt en kleine gaatjes, het zichtbare bewijs dat hij maandenlang leerde naaien om Woodcock beter te begrijpen – schept hij een personage dat het cliché van de getormenteerde kunstenaar ver overstijgt.

Je moet al van goeden huize zijn als je tegenover zo’n klasbak toch overeind wilt blijven. Zeker als je, zoals de Luxemburgse Vicky Krieps, zelf geen bekend gezicht bent. Maar net zoals ze Woodcocks leven op zijn kop zet, zo blaast ze ook de kijker genadeloos omver met haar onvoorspelbare, verfrissende vertolking. Alma daagt Reynolds uit, doet hem wankelen op zijn voetstuk, doorprikt zijn gezwollen ego met zijn eigen naald. En vreemd genoeg is dat is precies waarnaar hij op zoek is.

Zo tovert Anderson een mateloos fascinerend machtsspel tussen man en vrouw op het scherm. Sm zonder zweepjes, honderd keer spannender dan de drie Fifty Shades-films samen. En dat allemaal met een gevoel voor pure schoonheid waar Reynolds Woodcock himself een puntje aan zou kunnen zuigen. Phantom Thread is het toppunt van elegantie, een eindeloos defilé van stijlvolle kostuums, decors en camerabewegingen. Aan elkaar genaaid door de bezwerende muziek van Jonny Greenwood – ook al zo’n meester in zijn vak.

Vanaf 14/02 in de bioscoop.

nieuws

zine