Filmrecensie

'Ma vie de courgette': Animatie die dieptreurig durft te zijn

1 De figuurtjes hebben uitgesproken karakterkoppen. © imdb

Jeugdfilms met een weeskind in de hoofdrol hebben we wel vaker gezien. Toch is deze Ma vie de Courgette anders.

Misschien omdat de film eigenlijk is gebaseerd op een boek voor volwassenen? Het verhaal van Gilles Paris is bewerkt door Céline Sciamma, die eerder werkte op Tomboy en Girlhood. Het resultaat is een eenvoudig verhaal, maar een dat durft ingaan op de dieptreurige gevoelens van een eenzaam negenjarig kind.

Courgette heet eigenlijk Icare. De bijnaam kreeg hij van zijn moeder, een kolerige dronkelap die het kind zoveel als mogelijk mijdt. En dan sterft ze plots, in een banaal ongeluk. Courgette doet zijn relaas bij agent Raymond, die zich over de jongen ontfermt en hem naar een weeshuis brengt.

Waar die setting vaak de deur openzet naar massaal verzet, lijken de kinderen hier veel aan elkaar en hun nieuwe thuis te hebben. En de pijnlijke achtergrond die ze met zich meedragen, wordt niet verbloemd.

De stop-motion animatiefiguurtjes hebben uitgesproken karakterkoppen. Met grote ogen en felle kleuren. Maar ook met onvolmaaktheden en littekens. Courgette durft donker te zijn zonder echter de hoop te verliezen, het blijft een jeugdfilm.

Animatiefilm. Regie: Claude Barras. Met: Michel Vuillermoz, Gaspard Schlatter Duur: 66 minuten

nieuws

cult