Filmrecensie

'Lady Bird': de meest vermoeiende, doch mooiste moeder-dochterrelatie

3 Saoirse Ronan in 'Lady Bird'. © RV

Op papier lijkt Lady Bird een zoveelste coming-of-ageverhaal. Maar een doorleefd script en bijzonder geestige dialogen van Greta Gerwig, in combinatie met het briljante duo Saoirse Ronan en Laurie Metcalf, tillen deze film naar de quasi perfectie.

Het is 2002. Ruim de helft van de bevolking heeft een mobiele telefoon. De aanslagen op de WTC-torens zijn nog niet verwerkt. En Justin Timberlake heeft een hitje met ‘Cry Me a River’.

Christine McPherson (Saoirse Ronan) zit in haar laatste middelbaar aan een oerconservatieve meisjesschool in Sacramento, Californië. Christine haat alles aan haar leven, zelfs haar naam. Liever wordt ze ‘Lady Bird’ genoemd – “it’s my given name, given to me, by me” – en wil ze in New York gaan studeren. “Where culture is!”

Vermoeiend

Ronan ís Lady Bird: puur en eenvoudig, dapper maar ook geweldig prikkelbaar. Met erg genuanceerd acteerwerk slaagt ze erin een tiener neer te zetten die je – ondanks haar lastige karakter – het liefst van al stevig wil vastpakken. Om vervolgens te zeggen: alles komt goed. En ja, dat is straf voor een personage dat de hele trukendoos beheerst om haar naasten de kast op te jagen. Niet omdat ze compleet is ontspoord, maar omdat ze in haar drang om anders te zijn ontzettend vermoeiend is. 

3 Saoirse Ronan en Laurie Metcalf in 'Lady Bird'. © RV

En dat begint ook stilaan haar moeder Marion (Laurie Metcalf) de keel uit te hangen. De overwerkte verpleegster ziet haar dochter doodgraag, maar ze uit dat zelden in warm gedrag. Haar pragmatische, zelfs bittere stijl  van “vouw je kleren op” tot “misschien moet je maar naar de city college gaan, om dan in de gevangenis te belanden” – is alleen maar olie op het vuur in hun moeder-dochterrelatie. Precies dat is het emotionele hart van Lady Bird. De dynamiek tussen Ronan en Metcalf is briljant. Met een haast ondraaglijke oprechtheid spelen ze personages met een compleet onvermogen om écht met elkaar te communiceren.

Doorleefd

Dat turbulente leven van een opgroeiend tienermeisje hebben we de laatste tijd wel vaker gezien. Alleen al vorig jaar waren er het aardige The Edge of Seventeen en het uitstekende 20th Century Women. En toeval of niet, in die laatste speelde Lady Bird-regisseur Greta Gerwig een belangrijke bijrol.

3 © RV
Share

De personages zijn stuk voor stuk echte mensen, en godzijdank bijzonder goed gespeeld

Het script is briljant, vol geloofwaardige woordenwisselingen, en geestige, vooral niet vergezochte woordspelingen. De dialogen zijn geschreven alsof ze ook echt zo uitgesproken worden door weldoordachte personages, hoe klein hun rol ook is. Van de zachte maar werkloze papa (Tracy Letts) over de volslanke BFF die met de hoofdrol van de schoolmusical gaat lopen (Beanie Feldstein) tot het eerste lief die haar te zeer respecteert om haar borsten aan te raken (Lucas Hedges). Het zijn stuk voor stuk echte mensen. En godzijdank bijzonder goed gespeeld.

Hoewel Gerwig al ruim een decennium meedraait in de filmwereld, is dit haar eerste film met alleen haar naam in het regisseurs- én schrijversvak. Jaren sleutelde ze aan het script, losjes geïnspireerd op haar eigen opgroeien. En het is net die betrokkenheid die van Lady Bird een prachtige, doorleefde film maakt.

Vanaf 4/4 in de zalen.

nieuws

cult

zine