Filmrecensie

‘Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald’: het zit hem in de details, maar te veel is dodelijk

2 Jude Law. © Adam Dalton/RV

De tweede film in de Fantastic Beasts-reeks dimt de spotlight op de fabelachtige beestjes om te focussen op politiek drama en uitgesponnen nevenverhalen. Hoewel de vele knipogen naar Harry Potter hardcorefans zullen bekoren, raakt het plot verstrikt in de gedetailleerde wereld van JK Rowling.  

Share

Het is niet simpel om een verhaal boeiend te maken wanneer de fans de uitkomst al kennen

In de eerste passage van de vijfdelige spin-off van Harry Potter zette magizoöloog Newt Scamander (Eddie Redmayne) New York op stelten wanneer zijn Fantastic Beasts ontsnapten. Zijn Pokemon Go-avontuur leidde uiteindelijk tot de vangst van een minder onschuldig wezen: Grindelwald, de dark lord pre-Voldemort. In het tweede hoofdstuk van Newts verhaal blijkt al snel dat zijn inspanningen niet veel nut hadden. Grindelwald (Johny Depp met gebleached Hitlerjugend-kapsel) ontsnapt in een spectaculaire actiescène waarin bewezen wordt dat toverstaffen, bezems en vliegende paarden even opwindend kunnen zijn als geweren en snelle auto’s. Nu neemt Newt, in opdracht van Perkamentus (ultieme daddy Jude Law), zijn koffer vol beesten naar Parijs waar hij Grindelwalds kwade plannen moet dwarsbomen.

Het is opnieuw een genot om alle vreemde wezens te zien in Newts zorg. Prijs voor coolste wezen in de collectie gaat deze keer naar de Zouwu, een Chinese draak/kat, dat met behulp van een simpel kattenspeeltje kan worden afgeleid. Terwijl de dreigende ondertoon in de eerste film gebalanceerd werd met lieftallige, eigenzinnige momenten, worden Newts avonturen deze keer overspoeld door politiek drama, met een weinig verhulde allegorie op het nazisme. Rowling draaide zo net iets te vroeg de knop om naar volwassen thema’s. Gelukkig zijn er ook extreem schattige baby Nifflers.

2 Nieuwe fantastische beesten. © Adam Dalton/RV

Het zit hem in de details

Het mooie aan Fantastic Beasts is hoe alle puzzelstukjes passen in het bekende Harry Potter-universum. Het is niet simpel om een verhaal boeiend te maken wanneer de fans de uitkomst al kennen. Door bekende gezichten – hallo, professor Anderling! – te mengen met nieuwe elementen hoopt Rowling toch iets nieuw aan de tafel te brengen. Maar als onervaren scenarioschrijver neemt Rowling te veel hooi op haar vork door talrijke nieuwe verhaallijnen en personages te introduceren. Haar enorm grote en gedetailleerde universum wordt in het schrijven van een meeslepend scenario haar grootste zwakte. In plaats van een coherent geheel, is The Crimes of Grindelwald een aaneenschakeling van fijne momenten waardoor je je op het einde afvraagt waarover de film nu eigenlijk juist ging.

Maar critici die zagen over de overbodigheid van Nagini’s achtergrondverhaal of de verschijning van steen der wijzen-schepper Nicolaas Flamel vergeten de diepe band die kijkers voelen met het bronmateriaal. Het zijn deze knipogen naar het originele verhaal over de jongen in de bezemkast die pretlichtjes doen dansen in de ogen van twentysomethings. Het zijn ook deze hardcorefans die na het zien van de film uren zullen speculeren op internetfora over Newts patronus of wat de onthulling op het einde van de film betekent.

Als een film beoordeeld wordt op de hoeveelheid discussies die het opwekt, is The Crimes of Grindelwald de beste film van het jaar. Maar dat het niet de beste film in de vijfdelige reeks zal zijn, staat nu al vast.

Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald speelt vanaf 14 november in de bioscoop. 

nieuws

zine