REVIEW

'Façades': Schoonheid van de tragische soort

2 © rv

Het regisseursduo Kaat Beels en Nathalie Basteyns tonen met Façades hun talent nu ook op het grote scherm. Al is het vooral de acteurstandem Natali Broods en Johan Leysen die dit familiedrama over bedrog en zelfbedrog naar een hoger niveau tilt.

Kleine geheimen hebben soms grote gevolgen. Dat is de spil van het familiedrama Façades, de nieuwe film van Nathalie Basteyns en Kaat Beels, het regisseursduo dat met veel succes de tv-reeksen Clan en Beau Séjour (en in Beels' geval ook Tabula rasa) inblikte en nu ook de bioscoop inpalmt. Al hanteren de twee daarbij meer dan ooit de subtiliteit en terughoudendheid die hun verhalen zo beklijvend maken.

Share

Beels en Basteyns hanteren meer dan ooit de subtiliteit en terughoudendheid die hun verhalen zo beklijvend maken

Façades draait rond Alex (Natali Broods), een veertigjarige vrouw die op de grenzen van haar ruimdenkendheid stuit wanneer ze niet langer pikt dat haar gladde man Claus (de Nederlandse cabaretier Theo Maassen) haar bedriegt. De situatie wordt op de spits gedreven door Alex' dementerende vader Jean (Johan Leysen), die plots alleen achterblijft wanneer zijn vrouw Viv (Frieda Pittoors) hem laat zitten. Alex ontfermt zich over haar vader, maar daarbij komen ook trauma's uit het verleden bovendrijven.

Op het eerste gezicht lijkt Façades een erg abstracte titel voor een aanvankelijk nogal banaal familiedrama, maar naarmate de plot zich ontrolt, besef je als kijker meer en meer dat Alex in de loop der jaren is gaan geloven in de leugentjes om bestwil die ze zelf heeft bedacht om haar leven draaglijker te maken. Dat haar vader een heilige is, dat ze vrijgevochten genoeg is om de strapatsen van haar echtgenoot te relativeren, en dat ze haar leven helemaal in eigen handen heeft. Bedrog en zelfbedrog gaan hand in hand, en wanneer Alex' illusies voorzichtig worden doorprikt, met een naald zo fijn dat ze je amper kunt zien, besef je pas de tragiek die in haar personage schuilgaat.

Acteerduet

Het is mooi dat dat personage en haar gevoelswereld steeds centraal blijven staan. Beels en Basteyns bouwen geduldig op naar de onthulling van het geheim. Ze hadden van Façades ook een thriller kunnen maken, waarbij spanning het haalt van emotie. Maar dat hebben ze bewust niet gedaan, en dat siert hen. Al dreigt hun eindeloze geduld en hun subtiele, maar behoorlijk conventionele beeldvoering je als kijker soms ook een beetje in slaap te wiegen – Façades duurt maar anderhalf uur, maar toch blijft het moeilijk om er je aandacht steeds voor de volle 100 procent bij te houden.

2 © rv

De twee voornaamste redenen waarom je toch blijft kijken, zijn de subtiele en sublieme acteerprestaties van Natali Broods en Johan Leysen. Twee klasbakken die vrijwel steeds voor interessante rollen in gedurfde films kiezen, en die films dan naar een hoger niveau tillen. Façades is daar geen uitzondering op. Broods en Leysen leggen eindeloos veel ziel in personages die anders clichématig of oppervlakkig waren gebleven, en weten elkaar moeiteloos te vinden in hun acteerduet.

De relatie tussen Alex en haar vader vormt de spanningsboog van deze film, en vormt meteen het beste argument om te gaan kijken. Façades is geen gemakkelijke film: Beels en Basteyns vragen heel wat inspanning en een stevige dosis inlevingsvermogen van hun kijker, en soms is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar wie er toch in slaagt, krijgt er schoonheid – van het tragische soort – voor in de plaats.

nieuws

cult

zine