Filmrecensie

'22 July': Niet kiezen is verliezen

Paul Greengrass vertelt te veel (en te weinig) in Breivik-film

1 Twee jongeren op het vakantie-eiland Utøya. © RV

Paul Greengrass toont zich ambitieus in zijn Breivik-film 22 July: door de tragedie vanuit verschillende invalshoeken te belichten, wil de Brit een portret van de Noorse samenleving schetsen. Maar het eindresultaat – dat zowel op Netflix als in de bioscoop te zien is – boeit slechts matig.

Onze eerste bedenking, wanneer we samen met een groep uitgelaten jongeren voet aan wal zetten op het eiland Utøya: laat niet-Engelstalige acteurs toch gewoon in hun moedertaal spelen. 22 July speelt zich af in Noorwegen, en gaat over een van de grootste trauma’s uit de Noorse geschiedenis, maar omdat de regisseur nu eenmaal Paul Greengrass heet, drukken de personages zich uit in een zangerige, met Scandinavische klanken doorspekte variant van het Engels. Het went, maar het staat de geloofwaardigheid aanvankelijk heel erg in de weg.

Lees ook het interview met regisseur Paul Greengrass: "De ideeën van Breivik zijn vandaag mainstream"

Share

Door die veelheid aan verhaallijnen – en de bijbehorende speelduur van 2 uur en 20 minuten – voelt 22 July ongefocust en veel te lang

Greengrass (Jason Bourne) vertelt de tragedie vanuit verschillende standpunten: we volgen Anders Breivik (Anders Danielsen Lie), maar ook de advocaat (Jon Øigarden) die hem zal verdedigen, de Noorse premier Jens Stoltenberg (Ola G. Furuseth), en vooral Viljar Hanssen (sterke rol van Jonas Strand Gravli), een van de politiek geëngageerde jongeren die op Utøya terechtkwamen in de kogelregen van Breivik. Zijn verhaal staat symbool voor dat van het hele land: Viljar raakt zwaargewond en getraumatiseerd, maar krabbelt uiteindelijk moeizaam weer recht.

Door die veelheid aan verhaallijnen – en de bijbehorende speelduur van 2 uur en 20 minuten – voelt
22 July ongefocust en veel te lang. Greengrass wil alles tonen, maar vertelt daardoor net bitter weinig. Hij lijkt vooral geïnteresseerd in de naweeën van de aanslagen, maar voelt zich toch verplicht om een halfuur aan het eigenlijke geweld te besteden – wat dan weer veel te kort is om de horror ervan echt over te brengen. Soms is niet kiezen, verliezen.

22 July speelt nu in Cinema Palace (Brussel) en op Netflix.

Dossier Filmmanie
Dossier Filmmanie

U krijgt nooit genoeg van cinema? Hier vindt u de recensies en andere artikels van onze filmredactie op een rij.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine