Expo

Wéér een Andy Warhol-expo? Ja, maar deze in New York vertelt écht iets nieuws

Van soepblikken nog geen sprake

- Anne van Driel - Bron: De Volkskrant
3 ► Mao, 1972.

Kun je met lichte tegenzin naar een tentoonstelling gaan van misschien wel de invloedrijkste en populairste kunstenaar van de tweede helft van de 20ste eeuw? Klaarblijkelijk. Want tja: Andy Warhol. Hoeveel overzichten zijn er al niet aan zijn polaroids of Disaster-serie gewijd? Hoeveel bananen, dollartekens en Marilyn Monroes heb je niet al op T-shirts, sokken en onderbroeken voorbij zien komen?

Gierige Trump

Tussen de hele en halve beroemdheden die graag gezien werden in het gezelschap van Andy Warhol, bevond zich in de jaren 80 ook zakenman Donald Trump. Hij sprak met Warhol over een mogelijk portret van zijn Trump Tower. Warhol maakte acht zeefdrukken in zwart, zilver en goud, sommige bestrooid met glinsterend diamantstof. Maar Trump was “erg van streek”, schreef Warhol, “omdat de kleuren niet waren afgestemd” op het interieur van de Trump Tower. Hij kwam met roze en oranje staalkaarten om de werken te laten aanpassen. “Maar ik denk dat Trump nogal gierig is, dat gevoel krijg ik”, schreef Warhol. En later: “Ik haat de Trumps nog altijd omdat ze nooit de schilderijen hebben gekocht die ik van de Trump Tower heb gemaakt.”

Het Whitney Museum in New York doet desalniettemin een moedige poging nieuw licht op Warhol te schijnen en slaagt daar groots in. In een overzicht van 350 kunstwerken laat conservator Donna De Salvo 'de mens achter de mythe' zien. Ze richt de schijnwerper op twee onderbelichte thema's van Warhol: de homoseksueel getinte inhoud van zijn weinig getoonde werk uit de jaren 50 en zijn meer abstracte schilderijen uit de jaren 80, toen Warhol passé werd verklaard.

nieuws

cult

zine