Expo

Ode aan zwarte kunst: zwartekracht in het Tate Modern

Tate Modern brengt met ‘Soul of a Nation’ ode aan ‘zwarte kunst’

Het Londense Tate Modern wil met de tentoonstelling Soul of a Nation de consequente onderwaardering van 'zwarte kunst' rechtzetten. Het is zeker een begin.

7 'Did the Bear Sit Under the Tree' van Benny Andrews (1969). rv © Estate of Benny Andrews/DACS, London/VAGA, NY 2017

"Free at last! Free at last! Thank God Almighty, we are free at last!" Als gongslagen klinken de woorden van Martin Luther King over de tentoonstelling Soul of a Nation. Art in the Age of Black Power. Tussen de portretten van de zwarte bokser Jack Johnson en schrijver James Baldwin, een manshoge gebalde vuist van mahoniehout en een schilderij met Ku-Klux- Klan-figuren lopen de rillingen over je rug. Zelfs 54 jaar nadat King zijn I Have a Dream-rede voor het Lincoln Memorial uitsprak.

De rillingen zijn er ook in de wetenschap dat van de emancipatie van zwarte Amerikanen sindsdien – zoveel aanhoudingen, verdachtmakingen en moorden later – minder is terechtgekomen dan dominee King had gedroomd. Alleen daarom al is deze tentoonstelling in het Londense Tate Modern anno 2017 gerechtvaardigd. Ook omdat de expositie wil laten zien dat in de zwarte gemeenschap in de Verenigde Staten, in de jaren 60 en 70, net zo driftig werd geschilderd en gebeeldhouwd als bij andere bevolkingsgroepen. Net zo driftig, maar minder gezien, minder erkend en minder gerespecteerd.

zine