Reportage

Les Ardentes: ik heb scoutsfuiven meegemaakt waar meer volk was

Het stiekeme genot van lege concertzalen

De Belgische festivalzomer passeert met zijn onweersbuien vooral langs Vlaanderen. Maar als de Vlaamse modderpoel overstroomt, kun je snel over de taalgrens vluchten. Dit weekend houdt Les Ardentes zijn voeten droog op de oever van de Maas.

Wallonië moet aan Frankrijk worden verkocht – of geschonken, met een rode strik errond. Een andere manier zie ik niet om mijn schaamte kwijt te spelen voor mijn geklungel met de tweede landstaal.

Hoewel ik de Ardennen liever kwijt dan rijk ben, mag ik er graag rondwandelen. Op het vlak van bosbeheer heeft het Waalse volk vele verdiensten. Helaas doet al dat bos het zo goed dat er nauwelijks weilanden overblijven om festivals op te organiseren. Muziekfestijnen zoeken dan maar hun toevlucht tot beurshallen, die dankzij de verloedering van de economie geen last hebben van een uitpuilende agenda. Anders dan de Vlaamse modderpoelen hebben zij evenmin last van zompigheid.

Om de oever van de Maas te bereiken waar Les Ardentes is neergestreken, hoef je niet eens uren aan te schuiven. Het verkeer in Luik sjeest lekker voorwaarts tot aan de ingang van het terrein. Ik mag m’n wagen stallen op de vip-parking en anders had ik ‘m gewoon aan de overkant van de weg kunnen achterlaten.

Makkelijk zat. Maar nu begint de miserie.

Naast de taal heb ik een ander probleem: de affiche. Ik ken haast geen enkele act. Headliners als Suede, Pharell Williams, DJ Shadow en 2ManyDJs klinken bekend, bij alle andere namen kan ik enkel een onwetend gezicht trekken en zeker vandaag – donderdag – schiet mijn gelaat in een kramp van domheid. Heb ik een decennium popmuziek aan mij laten voorbijgaan? Of leven Vlamingen en Walen in een volledig verschillend muzieklandschap?

Share

Naar een festival trekken voor de muziek is iets van de vorige eeuw. Dat hebben ze bij Les Ardentes goed begrepen

Ach, het doet er niet toe. Naar een festival trekken voor de muziek is iets van de vorige eeuw. Dat hebben ze bij Les Ardentes goed begrepen. De wandelboulevard die de podia verbindt, is de plaats waar je wilt zijn. Onder de dubbele bomenrij kun je de verlokking van de eetkramen weerstaan en kijk je uit over de machtige rivier. Jongeren zijn hier niet op weg naar het volgende optreden, maar komen flaneren dat de stukken ervan vliegen.

Stalen platen – ooit uit de naburige hoogovens gerold – bedekken het gras voor het grote openluchtpodium. In een hoek van het park ligt anderhalve plas water, mogelijk uit solidariteit met de Vlaamse festivals. Of om de bezoekers uit Vlaanderen een vertrouwde ondergrond te bieden?

Op podium verschijnt een tiep in een lang paars gewaad. De man draagt een pruik die verraadt dat hij wel heel erg wanhoopt over zijn eigen kaalheid. Hij kondigt aan dat één onbekende band een andere onbekende band zal vervangen en dat het nu de beurt is aan nog een ándere onbekende artiest. Het blijkt Naâman: een Franse bleekscheet die probeert te klinken als een doorrookte reggaekerel. Al na één minuut staat het publiek te zwaaien voor die mannelijke Selah Sue.

In het Aquarium, één van de zalen in het beursgebouw, staan twee Parijzenaars te rappen. Ik heb scoutsfuiven meegemaakt waar meer volk was, maar probeer op een zonnige donderdagnamiddag maar eens volk te lokken naar een muffe beurshal. Van hun rhymes begrijp ik geen fluit en van hiphop heb ik slechts een droog stukje lactosevrije kaas gegeten, maar het publiek juicht, dus ga ik ervan uit dat ik naar een prima setje kijk.

In een veel grotere, maar nóg legere hal ontdek ik een soort hoofdpodium. Dit is de HF6-zaal, Wikipedia vermoedt samen met mij dat die naam verwijst naar hoogoven HF6 in Seraing. Een jazzband zoekt er naar de juiste groove. De muzikanten houden het rustig en toch staat de hele zaal vervaarlijk te shaken. Ik bedoel niet het publiek, maar het bouwsel – er heeft zich amper twintig verzameld man voor het podium, het is tenslotte máár de soundcheck. Soundcheck of niet, af en toe gaan de handen op elkaar, nu eens omdat de zaal overeind blijft, dan weer voor een fijne groove.

Buiten blijft de zon maar schijnen, ik vrees dat ik Thundercat zal moeten achterlaten in zijn vibrerende bunker. Tijd voor wat maatschappelijke observaties.

Wel nu, ik noteer dat het logo van de socialistische vakbond prominent mag blinken tussen de sponsors. Het is ietsje kleiner dan het logo van Jupiler, maar vier keer zo groot als het Waalse haantje. Dat betekent iets, maar ik ken te weinig van de Belgische staatsstructuur om te bevroeden wát. Vanuit het Schoon Verdiep in het verre Antwerpen hoor ik wel iemand met overslaande stem gillen: ”Ziet ge wel!"

In Luik zelf duiken geen Vlaamse klanken op. Het is hier Frans, Frans, Frans. Een richtingwijzer voor fietsers meldt dat Maastricht amper 27 km van hier verwijderd is, maar ik heb nog geen enkele Nederlander gehoord. Raar, want er is goedkoop eten. Zelfs de Duitsers blijven netjes achter hun demarcatielijn en de commerciële standjes buigen niet voor het Engels, zoals ze dat in Vlaanderen wel zo graag doen. Zelfs de Engelse slogan van Win For Life krijgt een Franse slag: het is wel degelijk”Du fun for life!” Dat ik bij ‘Pain hamburger’ visioenen krijg van gehaktmolens op mensenmaat, ligt allicht aan mezelf.

Share

Ik heb nog geen enkele Nederlander gehoord. Raar, want er is goedkoop eten

De meeste bands communiceren louter in het Frans met hun publiek, waardoor je niet de indruk krijgt dat Les Ardentes mikt op een internationale uitstraling. Dat is wat braaf. Les Ardentes: mostly harmless, maar dan in het Frans. (La plupart du temps inoffensifs, suggereert Google Translate.)

Ik verbaas me erover dat hier zoveel gekleurde Belgen rondlopen. Op Best Kept Secret en Graspop waren de enige bruine mannen klojo’s die in de modder lagen. Ons barre noorden kent ook in de vriendschap meer segregatie, bezuiden de taalgrens tonen vriendengroepjes blanke, bruine en zwarte schakeringen. De mensen weten zich verbonden door de Franse taal en hun aanhorigheid aan de PS, dan doet je huidkleur er minder toe. Er loopt zelfs een zwarte jongen rond met een trui van Pink Floyd, terwijl ik uit goede bron weet dat Siegfried Bracke géén onderboeken van Fela Kuti heeft rondslingeren.

Magisch

Op het openluchtpodium staat Action Bronson te rappen boven een droge hoop beats. De Albanees-Joodse New Yorker kreeg een islamitische opvoeding en draagt mogelijk dáárom een baard die alle IS’ers doet ontploffen van jaloezie. Mijnheer Bronson weegt een paar honderd kilo, sloft rond op slippers en loopt de hele tijd toepen te smoren. Hij maakt zich boos over eten (altijd te weinig) en eenzaamheid (meestal te veel). Zulke figuren wekken in deze contreien veel solidariteit op.

Share

Kom eens naar Les Ardentes, jongens en meisjes, ’t is hier plezierig

Na tienen valt de avond eindelijk en zie je hoe magisch de locatie langs de Maas is. Eigenlijk had ik gewoon een goed boek moeten meebrengen om mij op het gras te zetten lezen. Doch, muziek! In de HF6-zaal beleef ik het perfecte optreden: een biertje houdt me gezelschap, de muziek van STUFF. sleurt mij mee naar verre sterrenstelsels en het allerbelangrijkste is dat op m'n luie krent mag zitten. Er is niet eens genoeg volk om een parochiezaaltje te vullen, maar geen nood: deze muziek en de bijbehorende lichtshow kunnen alle ruimte gebruiken. Een grote zaal met weinig volk betekent veel plek op de zittribune én ultrasnelle bediening aan de toog. Het barmeisje heeft zelfs tijd om mij une bonne soirée te wensen, wat dat ook moge betekenen.

Pas wanneer Flying Lotus zijn melodische freakbeats door de luidsprekers begint te stouwen, stroomt de zaal halfvol. De Afro-Amerikaan roept dat hij België de max vindt, want hier knallen de flikken hem tenminste niet zomaar overhoop. Waarom zouden ze ook: deze gozer hoef je niet vol lood te pompen om hem te zien stuiptrekken. Sympathieke spast.

Met een beetje meer Vlamingen zou de gans vol kunnen zitten. Waar zitten mijn West-Germaanse stamgenoten? Op Gent Jazz? Op Cactus? Kom eens naar Les Ardentes, jongens en meisjes, ’t is hier plezierig, ’t is hier schoon en er is nog veel plaats op de Maasoever.

nieuws

cult