Column
Frederik De Backer

Een zielige zak stront, gisteren en morgen tot de dood erop volgt, maar niet vandaag

Frederik De Backer schrijft elke donderdag over de grauwe wereld die we zo veel mogelijk proberen te negeren.

1 © Stefaan Temmerman

Hij poetste zijn tanden voor gelegenheden. In het dode licht van een stoffig peertje. Amper. Een mondvol bloed landde op het porselein. Doffe ogen stervend in een grauwe smoel. Hij gooide de borstel in de pompbak en spoelde geen van beide.

Dat deed hij binnen een halfjaar dan wel. Of niet.

De hond liep pissend door de kamer. Hij gaf hem een trap en smeet hem een leeg blikje achterna. Natte tenen in gedragen sokken. En een communie op de koop toe.

Het was dat hij die kleine zo graag zag, want voor zijn ex had hij de moeite niet gedaan – die mochten ze morgen uit de Dender vissen als het van hem afhing – en voor die onnozelheid prevelende oude klootzak vooraan in zijn jurk al helemaal niet.