analyse

Trump en de Tomahawks: voor een keer meer ratio dan emotie?

Trump lijkt vooral door afschuw gedreven met zijn tegenaanval op de Syrische luchtmachtbasis. Maar dacht hij eigenlijk wel na over de gevolgen?

1 De Amerikaanse president Donald Trump sprak eerder deze week al zijn afschuw uit over de gifgasaanval in Syrië. © REUTERS

"Geen enkel kind van God zou ooit zo moeten lijden." Met die larmoyante zin verantwoordde de Amerikaanse president zijn gerichte militaire aanval op het vliegveld in Syrië vanwaar de chemische aanval van dinsdag zou zijn gelanceerd. Daarbij vielen tientallen burgerslachtoffers, waaronder vele kinderen.

Het lijkt daardoor alsof Donald Trump (alweer) een extreme emotie met een extreme reactie beantwoordde. Alsof hij weer in een opwelling regeerde. Toch blijkt deze actie beter overwogen dan ze op het eerste zicht lijkt. 

Zo kreeg Trump al net na de aanval met saringas door Assad al enkele suggesties van zijn minister van Defensie en veiligheidsadviseur om militair in te grijpen. De president ging daar niet meteen op in. Hij wachtte 72 uur én koos voor een beperkte optie; vanop oorlogsschepen op de Middellandse Zee nam hij specifiek die luchtmachtbasis onder vuur, vanwaar de gifgasaanval zou zijn uitgevoerd. "Dit is een traditionele militaire aanval waarmee Amerika tegelijk vergelding zoekt en zijn vijand afschrikt", zegt defensiespecialist Sven Biscop. "Alles hangt er nu vanaf hoe hij deze aanval diplomatiek kadert en benut."

cult