Adieu 2018

“Zelfverzekerd en assertief, zo is de vrouwelijke schrijver van nu”

Was 2018 het jaar waarin de vrouwelijke auteur voorgoed de hoofdrol opeist? Misschien wel, als je kijkt naar de rist debuterende schrijfsters én internationale vrouwelijke nieuwlichters. Toch blijft het knokken tegen ingesleten mechanismen: “Het gaat niet zozeer over vervrouwelijking, maar wel over ontmannelijking van de literatuur.”

“De meerderheid van het leespubliek bestaat uit vrouwen, en toch kijken we nog steeds naar de literatuur alsof het een land is waar alleen mannen wonen”, zo noteerde de Nederlandse schrijver Herman Stevens dit jaar in zijn polemische essaybundel Het sterke geslacht. “Vrouwen zijn maar te gast.”

Toch bleek 2018 wel degelijk een kantelmoment. Vrouwelijke schrijvers bestormden in dichte drommen het literaire landschap, om er voorgoed hun tenten op te slaan. Denk maar aan internationale auteurs die over de tongen rolden – van Ottessa Moshfegh (Mijn jaar van rust en kalmte) en Lisa Halliday (Assymetry) tot Rachel Cusk (Kudos) en Sally Rooney (Normal People), terwijl de Noord-Ierse Anna Burns met Milkman de Booker Prize op zak stak.

nieuws

cult

zine