Strips

Ontdek de vijf opvallendste strips van de week

Wraak, gratuit geweld, bizarre leugens, wereldse wijven en struisvogels

11 Het openingsbeeld van het tweede deel van de westernreeks Duke. © RV

Naast Freud, baron Von Münchhausen, de groene heks uit The Wizard of Oz en de zogenaamde eerste zwarte marshal van Noord-Amerika, wordt er deze week wat afgeslacht in stripland. Op z’n wreedst. Maar zo nu en dan zijn moorden ook om mee te lachen. Tenzij de doden terugkeren…

Duke (★★★☆☆)

11 Cover van het Duke, het tweede deel van de nieuwe westernreeks van Hermann . © RV

Wraak. Als er één thema is dat als een vuurtje doorheen Hermanns oeuvre loopt, is het dat wel. Of het nu gaat om zijn post-apocalyptische Jeremiah of western Comanche; ze worden bevolkt door klootzakken van het zuiverste water. Machtsgeile heren die er genoegen in scheppen de mensen rond hen te onderdrukken. Niet zelden laten ze in Hermanns verhalen het loodje. Op zo’n manier alsof de auteur zelf graag de trekker had willen overhalen.

Voor Hermann begon het allemaal in 1974, toen hij in het
Comanche-album De hemel is rood boven Laramie het relatief integere hoofdpersonage Red Dust zijn pistool liet leegschieten op een om vergiffenis smekende vijand. Ongezien in de Belgische stripwereld. Lezersbrieven volgden, en zelfs scenarist van dienst, Greg, vond het allemaal te ver gaan. Maar Hermann, die te kennen gaf in bepaalde gevallen niet tegen de doodstraf te zijn, zei geen andere keuze te hebben. Zoveel jaren later is het bijna Hermanns handelsmerk geworden. Zijn klootzakken gaan eraan. Niet zelden op een ongezien wrede manier. Met het kat- en muisspel dat daaraan voorafgaat, verdient deze auteur zijn brood.

In zijn slechtste album presenteert hij de klassieke zwart-wittegenstellingen: goed versus kwaad. In zijn beste zadelt hij zijn hoofdrolspelers op met misschien wel een zuiver geweten, maar allesbehalve een vlekkeloos parcours. Misschien daarom dat deze nieuwe westernreeks, die hij samen met zijn zoon Yves Huppen schrijft, zo onderhoudend is. Duke, de koele marshal in deze reeks, ziet gaandeweg hoe zijn verleden hem inhaalt. Eliminaties die hij eerst nog veroordeelde, ziet hij zich nu zelf uitvoeren.

Hier en daar hapert het scenario, wordt er gekozen voor makkelijke oplossingen en blijft een echte dubbele laag achterwege. Toch blijft het goed entertainment. Lof voor Hermann, die binnenkort tachtig wordt, maar er als geen ander in slaagt het Colorado van 1868 magnifiek te verbeelden. Wat een sfeer. Wat een knappe, filmische beelden. Al moet u natuurlijk wel tegen een stootje kunnen bij al die slachtpartijen. Deze oude knar en zijn zoon tonen het brute Wilde Westen.

Uit bij Le Lombard

11 Pagina uit Duke 2. © RV

Marshal Bass (★★☆☆☆)

11 Cover van Marshal Bass. © RV

De achterflap maakt gewag van ‘de eerste Afro-Amerikaan van de US Marshal Service’, maar vermeld wordt niet of verhaal of personage op waarheid berusten. Ja en neen, zo blijkt. De zwarte marshal die in dit eerste deel van deze nieuwe reeks 'River Bass' wordt genoemd, is wellicht Bas Reeves (1838-1910). Hij was effectief een van de eerste zwarten die tot marshal ten westen van de Mississippi werd benoemd. Maar dit verhaal speelt verder: in Arizona. Wie zich de moeite getroost zich verder te verdiepen in Bas Reeves, leert dat de man een ontsnapte slaaf is (en geen vrijgelaten slaaf, zoals het personage in deze strip), officieel marshal werd en tijdens zijn carrière zo’n drieduizend criminelen oppakte. Hij reisde samen met een kok rond in een koets waarin kettingen werden verankerd om onderweg boeven aan vast te ketenen.

Niets van dat alles in deze strip. Waarom de Kroaten Darko Macan en Igor Kordey (
Empire, Verborgen geschiedenis) dan toch diezelfde familienaam kozen, is een raadsel. Dat is net iets te veel dichterlijke vrijheid en iets te weinig geloofwaardigheid en respect. Op deze manier verziek je een historisch gegeven. Maar ze zijn niet de enigen die zich door hem lieten inspireren, zo luidt het. Dat zou evenzeer gelden voor de makers van de film The Lone Ranger (1933), alsook voor Quentin Tarantino's Django Unchained.

De twee Kroaten zijn voor dit verhaal dan weer de mosterd gaan halen bij Tarantino. Het gratuite geweld, het inzoomen op en uitrekken van slachtpartijen, verkrachtingsscènes en vernederingen, verraadt de bewondering voor diens werk. Scenarist Macan had echter iets meer werk moeten steken in de psychologie van zijn papieren acteurs. Nu blijven ze eerder eendimensionaal.

Fantastische (ingekleurde) cover, overigens, maar het overige tekenwerk is matig en wordt nog eens gefnuikt door de fletse inkleuring. Alsof de cameraman vergeten was zijn zonnelens te monteren. Aan de gezichten en expressies heeft tekenaar Kordey nog werk. Sommige van die gezichten zijn bijna karikaturaal, anderen heel realistisch en knap. Vreemd.

Niet dat dit een slecht eerste deel (van een trilogie) is, maar de hele aanpak – het in het ongewisse laten of een verhaal gebaseerd is op historische figuren – laat een vies smaakje achter.

Uit bij Silvester.

11 Pagina uit Marshal Bass. © RV

Münchhausen en Freud: de waarheid over het liegen (★★★☆☆)

11 Cover van Münchhausen en Freud: de waarheid over het liegen . © RV

De een is een beroemde neuroloog, dieptepsycholoog en cultuurtheoreticus. De ander een verwarde, versufte Duitser die claimt naar de maan te zijn geweest, met een heteluchtballon terugvloog naar de aarde en landde op het dak van Buckingham Palace. Het is 1939. Wereldoorlog II staat op uitbreken wanneer Freud en ‘de laatste der Von Münchhausens’ elkaar voor het eerst ontmoeten in een ondervragingskamer van MI5, de Britse geheime dienst. Het gesprek tussen beiden verloopt niet meteen vlotjes. "Wat hebt u op de maan gedaan?" "Aardbeien geplukt." Maar Freud laat zich niet afleiden. Zijn opdrachtgevers willen intussen slechts één ding weten: kan iemand inderdaad naar de maan vliegen? "Want dan maken we kans deze vervloekte oorlog te winnen." We zijn dan bijna dertig pagina’s verder. De vraag die deze zwart-wit graphic novel voorlegt is deze: wat is waar? Wat is gelogen? En wat is het verschil? "Ik heb wijn, sigaren en mijn sofa nodig", beveelt Freud. "Ik wil met hem alleen zijn."

Wat volgt is een alleraardigst, gek verhaal waarin Münchhausen zijn jeugd beschrijft, inclusief achtpotige konijnen, zijn Don Juan-gehalte en een onbekende die 
 jawel – via ijsblokjes spreekt.

Verwacht geen diepzinnigheid: deze 'waarheid over het liegen' neemt je slechts even mee in het hoofd van een fantast, in wiens wereld geen leugens gelden. Een coherent verhaal moet u niet verwachten. Het is de vlotte manier waarop scenarist Flix (werkzaam voor de Duitse krant Frankfurter Allgemeine) je in het verhaal trekt. Met veel dank aan zijn partner Bernard Kissel, een Duitse animator voor wie dit zijn eerste graphic novel is. Hij munt uit in decors en sfeer, met dan paginagrote scènes en zelfs enkele kleurenpagina’s. Of hij nu de achterkant van de maan, een half paard of een tragische bominslag tekent. Een hoogvlieger is het niet geworden, wel een erg onderhoudende beeldroman die, zij het even, doet wegdromen.

Nog een fijn weetje: Freuds handschrift in deze strip is echt. Nu ja, typograaf Harald Geisler digitaliseerde diens handschrift en maakte er een lettertype van. (www.haraldgeisler.com). Hij deed het eerder al met het handschrift van Einstein. Niet gelogen!

Uit bij Soul Food Comics.

11 Beeld uit Münchhausen en Freud: de waarheid over het liegen. © RV

Wereldwijven (★★☆☆☆)

11 Cover van Wereldwijven. © RV

U kent ze misschien niet meteen bij naam, maar u kunt er mogelijk wel een gezicht op plakken. Denk onder meer aan de vrouw met de baard, de groene heks uit The Wizard of Oz of – zoals het in dit boek zo mooi klinkt – 'de overgrootmoeder van het twerken' Dat zijn respectievelijk Clémentine Delait (1865-1939), Margaret Hamilton (1902-1985) en Josephine Baker (1906-1975).

De 35-jarige Franse tekenares Pénélope Bagieu brengt in haar boek
Wereldwijven nog dertien andere vrouwen uit de wereldgeschiedenis samen. Sommigen van hen zijn amper bekend. Josephina van Gorkum, de vrouw die strijdt tegen de verzuiling in de negentiende eeuw? Lozen, de Apache krijgsvrouw en sjamaan uit de zeventiende eeuw? De Australische Annette Kellerman, iemand? Zij kreeg als kind polio, ging in op de raad van de artsen om te zwemmen, schopte het tot zwemkampioene en begon de alles verhullende badpakken uit haar tijd te verknippen tot minder verhullende zwemkostuums Later zou ook Hollywood haar omarmen.

Wereldwijven is een conceptalbum. Auteur Pénélope Bagieu had een goed idee. Vier tot vijf pagina’s over een belangrijke vrouw. En that’s it. 'Een inspirerend boek voor de nieuwe generatie wereldwijven', luidt de tekst op de achterflap. Laten we het daar vooral niet mee eens zijn. Haar cartooneske, klassieke tekenstijl is best wel vrolijk, maar voor de autobiografietjes van haar bekende wijven moest ze niet meer doen dan hun Wikipedia-pagina’s opsnorren en de trivia eruit filteren. Wat overblijft is een boek dat op goedkope wijze koketteert met de rol van belangrijke en minder belangrijke vrouwen uit de geschiedenis, en op het juiste moment verschijnt.

In Frankrijk verscheen deel twee al. Nu, met een concept als dit kun je nog honderd delen publiceren. De meerwaarde? Goed, sommige weetjes zijn best amusant. Zoals The Wizard of Oz-actrice die haar rol van groene heks te danken kreeg aan haar opvallende neusorgaan (en vuur vatte tijdens de opnamen). Of onbekende vrouwen die van wereldbelang bleken. De fastfood-lezer zal er wel weg mee kunnen. Maar het blijft allemaal zo oppervlakkig. Dit is gewoonweg makkelijk scoren. En daar kan de mooie appelblauwzeegroene cover niets aan veranderen.

Uit bij Scratch.

11 Pagina uit Wereldwijven. © RV

Wie laatst lacht (★★★☆☆)

11 De cover van Wie laatst lacht. © RV

"Gefeliciteerd, Dora. We zijn dertien jaar getrouwd en dit is de eerste keer dat je de hele rit lang je mond houdt", zegt struisvogelkweker Joseph Pla opgetogen. Als lezer heb je dan al een donkerbruin vermoeden waar deze graphic novel naartoe wil. Dora ligt namelijk al in de kofferbak. Vermoord. Het hoofd ingeslagen. Ontelbare keren heeft hij op haar ingehakt.

Maar wat wordt ingeleid als een thriller, is dat enkele pagina’s later niet langer. Want wie staat Joseph in de keuken op te wachten? Juist, ja: vrouwlief. Levend en wel. Alsof de slachtpartij nooit heeft plaatsgevonden. Wat volgt is een driehoeksrelatie, een onstuimige dochter en de verborgen geschiedenis van…struisvogels.

Wie laatst lacht
is een relatief kleine beeldroman met een bewust onverzorgde, quasi-beschadigde cover. Daarop drie struisvogels waarvan er eentje een menselijke oogbal in zijn bek houdt. Scenarist Zidrou zet je – onder meer met die cover – enkele keren op het verkeerde been. Een donkere misdaadstrip werd het, maar wel met een verrassend scenario waarin humor, symboliek en horroreffecten in elkaar overgaan.

Wie laatst lacht werd schitterend getekend met enkele steunkleuren en een verrassend scenario. Het is niet de eerste keer dat de Belgische scenarist Zidrou en de Franse tekenaar Benoît Springer samenwerken. Eerder gebeurde dat al met Een mooie reis (over de zelfmoord van een kind) en Onafscheidelijk (over de seksuele spanning tussen broer en zus). Toen al bleken ze de perfecte tandem.

Het boek eindigt verrassend snel na 56 pagina’s. Wat resteert zijn zestien overbodige pagina’s met ruwe potloodschetsen en de Franse tekst van het liedje ‘Elle était souriante’ uit 1908 dat beide auteurs inspireerde. Over een meisjes dat het leven maar blijft toelachen, ook nadat ze werd ontvoerd, van het zesde verdiep wordt gegooid, door een bus wordt overreden en in zee wordt gedumpt.

Uit bij Dupuis.

11 Pagina uit Wie laatst lacht. © RV
Dossier Gestript
Dossier Gestript

Als we niet met onze neuzen in stripverhalen zitten, dan schrijven we er recensies en artikels over.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine