Strips

Ontdek de 5 opvallendste strips van de week

Een groot geschapen perverse stripauteur die zijn lusten botviert, piepjonge Tsjernobyl-overlevenden, een ambtenaar die wereldrecords homologeert en een astronaut die alle digitale gegevens van onze planeet in zich meedraagt. Als laatste is er nog de zogenaamde opvolger van Buck Danny.

De honden van Pripyat 1: Sint Christoffel (★★★★☆)

9 © rv

‘"Onze centrales vormen geen enkel risico. We zouden ze zelfs op het Rode Plein kunnen bouwen." Aldus de Russische wetenschapper Anatoli Aleksandrov, de vader van de Russische kernonderzeeër en de ontwerper van de eerste generatie RBMK-kernreactors. De ramp in Tsjernobyl, op 26 april 1986, sloeg die Russische hoogmoed aan stukken.

De Franse auteurs Aurélien Ducoudray en Christophe Alliel situeerden dit eerste deel (van een tweeluik) in Pripyat, een van de steden rond Tsjernobyl. Voor de kernramp woonden er zo’n 55.000 mensen, de meesten ervan werkten voor de kerncentrale.

De honden van Pripyat is een realistisch en wreed apocalyptisch verhaal, met als hoofdrolspeler een kleine jongen die met zijn vader en een groep jagers het bestraalde gebied intrekt om voor enkele roebels besmette dieren te elimineren.

Tekenaar Alliel legt een ongeziene gedetailleerdheid aan de dag die van elke pagina een plaatje maakt zijn, waarvoor ook zijn inkleurster verantwoordelijk is. Haar warme kleuren geven een grote meerwaarde aan de adembenemende beelden van spooksteden, verlaten buildings en kermisattracties - allen gebaseerd op echte foto’s uit Tsjernobyl na de ramp. De botsauto’s en draaimolen op de cover zijn bijvoorbeeld authentiek. Bijzonder ook: Alliel heeft oog voor sfeer en personages en slaagt er in om op zowat elke pagina een zekere dreiging te creëren. Met dank aan scenarist Ducoudray, die dit verhaal bewust tergend traag opbouwt en menselijke wreedheid laat voorgaan op spectaculaire actie. Hij weet waarom. Eindigen met een spectaculaire cliffhanger, was de opzet. Eentje die dit tweeluik plots een heel andere genre opstuurt.

Uit bij Saga Uitgaven

Bug (★★☆☆☆)

9 © rv

Enki Bilal werd tot zo’n tien jaar geleden gezien als een heuse bestseller-auteur. Zijn boeken kampeerden vaak maandenlang op vooral Franse literaire lijstjes. Maar Bilal wilde meer en zocht de kunstwereld op waar hij, net als Rosinski (die van elke Thorgal-plaat heuse schilderwerkjes maakte) had ontdekt dat zijn plaatprijs in de privé-verkoop veel meer opbracht. Plots frequenteerde hij vaker kunstgaleries en veilinghuizen dan uitgeverijen.

Strips maken met als hoofdbedoeling het lucratieve handeltje van originelen. Dat mag, maar als auteur viel Bilal door de mand. Het bleek nefast voor zijn creativiteit. Acht jaar na zijn laatste vertaalde album
Animal’z brengt hij nu een eerste deel van een tweeluik. 

Bug kent nochtans een knap uitgangspunt. Op onverklaarbare wijze is het geheugen van alle digitale bronnen op aarde plots gewist. De wereld staat in rep en roer. Zeker wanneer blijkt dat de enige overlevende van een missie naar Mars het heeft overleefd en alle verdwenen digitale gegevens heeft ‘opgeslorpt’.

9 © rv

Je zou voorzichtigheidshalve nog kunnen beweren dat Bilal zo’n eerste deel als introductie ziet, maar na 86 pagina’s lijkt het er eerder op dat Bilal zijn zoveelste miskleun heeft geslagen. Alle typische kenmerken en ingrediënten zijn aanwezig, tot en met zijn in blauw uitgeruste hoofdpersonage. Originaliteit heeft moeten plaatsmaken voor voorspelbaarheid en saaiheid. Het enige wat nog wat tot de verbeelding spreekt is ’s mans (sombere) toekomstbeeld dat her en der, soms subtiel, opduikt. IS werd dan toch een staat en bezit enkele kalifaten, de islam lijkt het gewonnen te hebben van andere religies en de Franse president is een zwarte vrouw.

Bilal is niet langer representatief voor een auteursgeneratie die via moeilijke, bijna literaire strips een plaatsje bij de allergrootsten verdient. Hij is een slimme commerçant geworden. Menigeen wil hem aan zijn muur zien prijken, maar de vraag is of zijn fans even gretig blijven om zijn strips nog langer een plaatjes in de boekenkast te gunnen. Iemand mag zich nog eens bewijzen. Dringend.

Uit bij Casterman

The bible of filth (★★★☆☆)

9 © rv

Het is natuurlijk niet omdat een vrouw niet geneukt wil worden, dat je ze niet moet of mag neuken. Net zomin moet je als pa of ma, wanneer je dochter of zoon een hete brok blijkt, reserves inbouwen wat betreft seksuele handelingen. Neuken, die kroost van je. En grabbin' her by the pussy? Natuurlijk. Zo vaak je de daar de kans toe krijgt. Een vrouw moet luisteren. Seksueel ontoelaatbaar gedrag? Ach, kom op, toch niet wanneer u tot het mannelijk geslacht behoort. Privileges, weet u wel?

Enfin, u begrijpt wellicht dat dat vunzige ideeëngoed niet mij, maar de auteur van deze
Bible of filth toebehoort. In 1986 schoffeerde Robert Crumb er de goegemeente mee. Het taboeloze kleinood bleek een catalogus van ’s mans meest perverse seksuele fantasieën.

9 © rv

De Nederlandse uitgeverij Scratch bracht samen met David Zwirner Books uit de VS een heruitgave van dit opvallende boek, met zestig extra pagina’s met werk uit 1986-2007. De cover doorstaat alle gelijkenissen met die van de Bijbel. Een zwarte cover, een titel met ‘bijbel’ er in, papier waarop het Oude Testament werd gedrukt, goud op snee en een leeslint. Waarom? Om de gegoede orde nog wat meer de gordijnen in te jagen, tiens.

Bible of filth kan je moeilijk een goed boek noemen. Het was indertijd bedoeld om de grenzen van het redelijke met veel lawaai te passeren. Crumb vernedert graag vrouwen en toont ze niet weinig in sadomasochistische scènes. Zijn leven lang kreeg hij er kritiek op. Maar eerlijk is de nu 74-jarige wel: tegelijkertijd toont hij zichzelf als het nietige, zielige en gefrustreerde mensje (met de te grote lul) die hier bij wijze van therapie enkel zijn fantasieën wilde verbeelden. Dat doet enkel een artiest, klonk het vroeger nog. Benieuwd hoe er, dertig jaar later, op dit kleinood gereageerd wordt.

Deze nieuwe (Engelstalige) publicatie nu uitbrengen, in een tijd waarin de zeden danig zijn veranderd en de tenen alsmaar langer werden, is daarom een commercieel briljante zet. Je hoopt bijna op controverse. Los daarvan: dit is een boek waar elke échte vetzak blij van wordt.

Uit bij Scratch

De wereldrecordjagers ★★☆☆☆)

9 © rv

"Ik kan een ventilator stoppen met mijn tong", mailt de ene. "Ik stapel elf eieren op elkaar", belooft de andere. Paul Baron, op de homologatiedienst van GBR (Grote Boek der Records) verantwoordelijk voor de rubriek ‘Mens en dier’, gaat zware tijden tegemoet.

 De hele wereld werkt zich uit de naad om in zijn aanwezigheid een wereldrecord te laten registreren. Het doel: publicatie van hun naam in het boek en de alomtegenwoordige fifteen minutes of fame. Wanneer dat niet lukt, wordt vooral hij geviseerd. In zijn woorden: "Zij die dankzij mij in het boek komen, zijn me eeuwig dankbaar. De anderen haten me."

Het one-shot De werelrecordjagers lijkt lange tijd een humoristische strip waarin de eigenaardige perikelen op zo’n dienst centraal staan. Tot het plotsklaps overgaat in een thriller wanneer een anonieme deelnemer doet wat hij belooft: zoveel mogelijk moorden laten registeren bij Paul Baron.

9 © rv

Scenarist Tonino Benacquista doet een verdienstelijke poging om een thriller in een wat originelere setting te plaatsen. Een heel album lang toont hij echter vooral aan dat hij nooit heeft kunnen kiezen tussen een echte thriller of een persiflage op de gekke capriolen en wereldrecordpogingen van de mensheid. Zijn hoofdpersonages komen niet echt uit de verf. Te karikaturaal. Zelfs de moordenaar van dienst breekt geen potten. Geen verleden, geen motief, geen persoonlijkheid. Ouch.

Opnieuw: een originele setting, maar zelfs de schrijvers van
De buurtpolitie braken betere plots uit. Akkoord, de cover en titel doen het beste vermoeden, en ook tekenaar Nicolas Barral (van Nestor Burma en de Blake en Mortimer-parodie Philip en Francis) weet het allemaal aangenaam te brengen. Maar helaas.

Uit bij Dargaud

Team Rafale: De Alpha demonstratie (☆☆☆☆☆)

9 © rv

De opvolger van Buck Danny, luidt het bij Dupuis. "In geen honderd jaar", is daarop het enige antwoord. Dupuis heeft vreemde conclusies getrokken. Ja, de luchtvaartstrip is sinds enkele jaren weer hip. Het gaat dan niet zozeer om flauwe Buck Danny-afkooksels, maar om degelijk getekende strips waar zowel de menselijke kant van de piloten als de technische kant van de zaak in evenwicht zijn. Denk aan Angel Wings of Berentand: goede strips die zelfs lezers overtuigen die helemaal niets hebben met luchtvaart. 

Desondanks komt Dupuis plots met deze naar verluidt ‘hedendaagse militaire luchtvaartreeks’ aanzetten. Vreemd, want
Team Rafale - genoemd naar de gevechtsvliegtuigen die Frankrijk momenteel aan België wil verkopen - is nog technischer dan Buck Danny ooit was. Al op de eerste acht pagina’s lang toont tekenaar Eric Loutte (Alfa: eerste wapenfeiten) zijn kunstjes. Gezichten zie je niet, enkel een gevechtsvliegtuig dat hoog in de lucht aan een demonstratie-gevecht begint. De werkelijke demonstratie is echter afkomstig van de tekenaar: kijk eens hoe mooi ik vliegtuigen kan tekenen.

Wanneer de piloot van dienst eindelijk zijn helm afneemt - ongeveer het tijdstip waarop de gemiddelde lezer heeft afgehaakt - kan het verhaal beginnen over gevechts- en testpiloot Tom Nolane. Wat volgt is een verhaal over terroristen die in Djakarta een demonstratievlucht willen saboteren om de overheid in diskrediet te brengen. Ik bespaar u verder wat een plot moet voorstellen.

Misschien dat je hiermee de de echte Buck Danny-fan nog kan verleiden, maar zelfs voor wie een beetje geïnteresseerd is in luchtvaartstrips is dit te veel van het goede. Frédéric Zumbiehl, de scenarist van Buck Danny Classic, levert een scenario dat simpelweg inwisselbaar is voor Buck Danny. Maar zelfs bij die zeventigjarig oude reeks zien de helden van dienst er beter dan die van Team Rafale, bezitten ze meer humor, krijgen ze een persoonlijke achtergrond en zijn de verhalen op z’n minst wat spannender. Lang geleden dat ik nog zulke inhoudsloze papieren ventjes over het papier zag bewegen. Zelfs Transformers-regisseur Michael Bay, niet vies van clichés en domme verhaallijnen, zou zich kapot schamen om deze klucht. Pijnlijk.

Uit bij Dupuis

Dossier Gestript
Dossier Gestript

Als we niet met onze neuzen in stripverhalen zitten, dan schrijven we er recensies en artikels over.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine