Ouderenzorg

Waarom staat niemand op de barricaden voor de bejaarden?

Dat leefomstandigheden in woon-zorgcentra te wensen overlaten, lijkt ons niet zo te raken

1 Een beeld uit de reportage van 'Pano' over commerciële woonzorgcentra. © VRT

Wanneer er iets misloopt in een crèche of slachthuis wordt meteen en massaal gereageerd. Waar blijft de grote verontwaardiging over de erbarmelijke omstandigheden in woon-zorgcentra? Een reportage in het Eén-programma Pano roept alvast veel vragen op. 

“Het is hier echt vreselijk, een hel. Het eten, het gebrek aan verzorging, de eenzaamheid, het personeelsgebrek, ik zou niet naar euthanasie vragen als ik mijn oude dag mooi vind.” Dat vertelt een vrouw van negentig aan Pano-reporter Lina Nasser. Zij dook twee maanden lang met een undercovercamera onder in verschillende commerciële woon-zorgcentra in Vlaanderen. Ze werkte er als vrijwilliger en kon zo getuigenissen van bewoners en zorgverleners verzamelen. Haar reportage werd gisteren uitgezonden.

Nassers conclusie: de leefomstandigheden staan ver af van de champagne, het gezellige samenzijn en de vele helpende handen die de centra in hun reclamefilmpjes beloven. Ze ziet ondervoeding, gebrekkige zorg, eenzaamheid. Nochtans betalen de bewoners fikse bedragen voor hun verblijf: tussen de 70 en 250 euro per dag. “Die commerciële wooncentra zijn meer bezig met marketing dan met ouderenzorg”, stelt ze. “Ik ben na tien weken in zeven commerciële wooncentra bekaf. Het personeel doet zijn best, maar is met veel te weinig.”

nieuws