Getuigenis Plus

"Ik ben door de hel gegaan"

In Pakistan was deze homo niet veilig. Zijn redding: naar België vluchten

Morgen hult Pride Brussel opnieuw in regenboogkleuren. De homobeweging vraagt dit jaar in het bijzonder aandacht voor de situatie van migranten en asielzoekers. 'Ik heb doodsangsten doorstaan', getuigt homovluchteling Suhail Saeed.

"België geeft me de kracht om mezelf te zijn, zonder beperking."

Er zijn nog steeds 73 landen in de wereld waar homoseksualiteit wordt gecriminaliseerd, Pakistan is er één van. De homoseksuele Suhail (44) is het land in 2005 ontvlucht, op zoek naar een beter leven. "Als je op homoseks wordt betrapt, riskeer je 100 zweepslagen en een gevangenisstraf die varieert tussen twee jaar en levenslang. Leef je in de regio die grenst aan Afghanistan, word je als homo gestenigd tot je dood bent."

Voor zijn vlucht wist niemand dat Suhail homoseksueel was. "Mijn familie oefende wel druk op me uit: 'Komaan, wanneer ga je huwen?'. Ik vertelde hen steeds dat ik zou trouwen wanneer ik een goede job had gevonden."

Om aan de verwachtingen van zijn familie te ontsnappen vond Suhail een baan bij een mediabedrijf in Thailand. Daar kreeg hij gevoelens voor een collega, ook een Pakistaan. Hij vermoedde dat die wederzijds waren, en raapte na maanden aarzelen zijn moed bij elkaar. "Bij het opbiechten ging hij door het lint. Erger, hij begon rond te bazuinen wat ik had verteld. Ik verloor mijn job en moest terug naar Pakistan. Maar dat zag ik niet meer zitten. Ik zag geen andere optie dan mijn geluk opnieuw in het buitenland te gaan zoeken. Het zou het liberale België worden."

Via een oom - niet op de hoogte van zijn 'grote geheim' - wordt een visum geregeld. Op 18 november 2005 landt Suhail in Zaventem. "Ik belandde eerst in Brussel, na enkele dagen ontmoette ik een Pakistaanse familie. Ze gaven mij onderdak en zorgden ervoor dat ik een asielaanvraag deed. Een paar dagen later vroeg ik op grond van seksuele oriëntatie asiel aan."

Wat volgt, is een moeizaam proces dat uiteindelijk tien jaar in beslag zal nemen. "Eerst verbleef ik tien dagen in een opvangcentrum voor vluchtelingen, daarna werd ik overgebracht naar een asielcentrum in Kapellen. Twee maanden en een half verbleef ik daar. Ik kreeg toen een voorlopig statuut dat me toeliet om in een kamer in Antwerpen te wonen én kreeg een arbeidskaart. Ik moest nog vier interviews doen om een definitieve beslissing te krijgen. Maar na mijn eerste interview was het besluit al negatief."