Binnenland
OPINIE

Een goede en leefbare school voor iedereen

©Dirk Jacobs/Twitter
 
De noodkreet van mevrouw Van Langendonck gaat echter niet zozeer over kwaliteit en leerwinst in gekleurde scholen maar over schoolklimaat en samenleven in diversiteit. We moeten daar niet flauw over doen, in heel wat scholen is dat een fikse uitdaging

Eerder deze week uitte Katleen Van Langendonck in De Standaard haar desillusie over de keuze voor een gekleurde school. Ze stuurde haar kind naar een school met veel kansarme en allochtone kinderen, maar dit jaar draaide ze die beslissing terug. Toen de kleinste onder meer thuis kwam met de vraag of je door varkensvlees te eten naar de hel gaat, knakte er iets. We hoorden een eerlijk relaas maar vooral ook een uiting van frustratie. De auteur smeekt om een beleid dat oplossingen biedt maar reikt zelf in het stuk geen pistes aan. Zoals Bart Eeckhout gisteren in deze krant aangaf, volgde politieke recuperatie snel. Zie je wel, het lukt niet.

De moeilijkheden waarover mevrouw Van Langendonck spreekt, wuif ik niet zomaar weg. Ik weet hoe het voelt. Het is niet fijn als je kind van zes vraagt of korte rokjes haram zijn. Het is een steek door je hart als je kind zich luidop afvraagt of wij naar de hel gaan, want Allah noch Jezus zorgen voor ons. Je weet ook dat kinderen op de speelplaats hard kunnen zijn voor elkaar, multiculturele school of niet. Mijn dochter bleef op de school en beleefde er een fijne tijd. Ze groeide uit tot een tolerante maar erg vrijzinnige jonge dame die net aan de middelbare school begonnen is. Ze heeft een aantal gelovige hartsvriendinnetjes, die geleerd hebben respect voor elkaar te tonen. Haar kennisniveau is prima, net als dat van de meeste klasgenootjes die nochtans vaak moeilijke thuissituaties kennen. De lagere school kan zich qua niveau met de gemiddelde Vlaamse school meten, ook al ligt ze in hartje Brussel. Daar heeft het leerkrachtenteam, net als in zoveel andere gekleurde scholen, hard voor geknokt, elke dag opnieuw.

De noodkreet van mevrouw Van Langendonck gaat echter niet zozeer over kwaliteit en leerwinst in gekleurde scholen maar over schoolklimaat en samenleven in diversiteit. We moeten daar niet flauw over doen, in heel wat scholen is dat een fikse uitdaging. Net als in de samenleving daarbuiten. Het is niet aan een buitenstaander om te oordelen, maar de vraag blijft wat er mis liep in de school waar mevrouw Van Langendonck haar kind stuurde. Werden de problemen aangekaart met de directie en de leerkrachten? Waren er pogingen tot collectief overleg en reflectie? Was er ouderbetrokkenheid? Ik werp geen steen want het is niet de verantwoordelijkheid van individuele ouders om een school te proberen veranderen. Maar er vallen lessen te trekken uit de scholen in onze grootsteden die er wel in slagen het samenleven in diversiteit goed te begeleiden. In de school van mijn kinderen werd in de schoolraad tolerantie en respect op de agenda gezet naar aanleiding van haram/halal-discussies op de speelplaats. Leerkrachten levensbeschouwing zaten met elkaar rond tafel om oplossingen te zoeken. Ouders en leerkrachten bleven niet bij de pakken neerzitten. Dat gaf hoop en resultaten. Het is alweer een eeuwigheid geleden dat ik thuis nog iets hoorde over de speelplaats dat de wenkbrauwen deed fronsen en niet herkenbaar is uit de eigen schooltijd.

Mevrouw Van Langendonck smeekt in haar stuk om beleid en ze heeft gelijk. Scholen en ouders kunnen zelf al veel doen. We kunnen echter ook een stap verder gaan. Al een paar jaar pleit het platform LEF (zie levensbeschouwingen.be) voor een verplicht algemeen vormend vak over levensbeschouwing, ethiek, burgerschap en filosofie voor alle kinderen en in alle scholen. Leer kinderen samenleven en respect tonen in een multiculturele realiteit. Baken de grenzen duidelijk af. Zoiets bestaat in Quebec en wordt nu ook in Franstalig België voorbereid. In het officieel onderwijs organiseren we vandaag zelf levensbeschouwelijke segregratie door kinderen verplicht apart godsdienstles (Katholiek, Protestant, Islam, Judaïsme) of zedenleer te laten volgen. Maak dat facultatief en hou die kinderen toch gewoon samen in de klas wanneer het over waarden en normen, ethiek, samenleven, respect en tolerantie moet gaan, zoals ze samen zitten voor andere verplichte vakken. Ook in het vrije net is nood aan zo'n vak.    

Diversiteit in onze samenleving is een onomkeerbaar feit. Alle kinderen hebben recht op goede en aangename scholen. Collectief de handdoek in de ring gooien, is geen optie.  Er is inderdaad beleid nodig om onze multiculturele samenleving leefbaar te houden voor iedereen.

nieuws

zine