Bijgedachte
JOËL DE CEULAER

Beste Geert Bourgeois, ik baal van uw Vlaams-nationalisme

2 Vlaams minister-president Geert Bourgeois speechte afgelopen zaterdag tijdens Vlaanderen Feest aan de IJzer. Zondag ging hij uit de bocht op VTM.

Joël De Ceulaer is senior writer bij De Morgen.

2 Joël De Ceulaer © Jonas Lampens
Share

U zult gedacht hebben: 'Ik laat mijn innerlijke Donald Trump de vrije loop'

Beste Geert Bourgeois,

Eindelijk, zeg! Dat moet nogal deugd gedaan hebben. Decennialang zat u opgesloten in het knellende keurslijf van de ascetische fatsoensrakker. Wat er ook gebeurde, wie u ook te woord moest staan, altijd praatte u alsof niet alleen uzelf, maar ook uw woordenschat een das droeg. Zelfs scherpe kritiek formuleerde u liefst een tikje aan de zuinige kant. Ik herinner mij een interview waarin u mij zei dat u "baalde" van de linkerzijde. Balen: dat is wat heren van stand doen als gewone stervelingen 'het zat zijn', of 'walgen', of - god verhoede: 'kotsen'. Het werd u vast ook weleens te veel, maar dat liet u nooit horen. Dat dwong respect af en het leek u geen moeite te kosten. U was, qua zelfbeheersing, de dalai lama van het Vlaams-nationalisme.

Tot gisteren dus, in het middagnieuws op VTM. Een oorzakelijk verband kan er niet zijn, want hij is minstens even keurig als u, maar het was oog in oog met Dany Verstraeten dat u de koelbloedigheid plotseling liet varen. U was er te gast naar aanleiding van de Vlaamse feestdag en haalde het communautaire stokpaard nog eens van stal. Het begon tamelijk beheerst. De taalgrens, legde u uit, is een stakingsgrens geworden. Van cipiers tot spoorwegpersoneel: als men het werk neerlegt, geschiedt dat vooral in zuiden des lands. U leek het maar even te willen meegeven, bij wijze van nuchtere vaststelling. Tot uw blik ineens verstrakte en u alle opgekropte woede jegens de franskiljon samenbalde in een nu reeds legendarische uitspraak: "En de Vlamingen spuwen daarop."

Nou. Die zat. Waar we vroeger in het slechtste geval van zouden gebaald hebben, daar spuwen we nu blijkbaar op. "Weg met de fatsoensrakkerij", zult u gedacht hebben, "ik laat mijn innerlijke Donald Trump de vrije loop, het is potverdorie de Vlaamse feestdag voor iets!" En gelijk had u. Het was met plaatsvervangende opluchting dat ik naar uw uithaal zat te kijken. Alsof ik een bevrijding gadesloeg.

Let wel, inhoudelijk zit u ernaast. Neem nu bijvoorbeeld alleen nog maar mijzelf: ik ben ook een Vlaming en ik spuw niet op Waalse stakers. Integendeel, ik baal nogal fameus van uw Vlaams-nationalisme. Maar stilistisch is het voor u natuurlijk wél een hele stap vooruit. U vindt eindelijk aansluiting bij de toon van de tijdgeest, de toon die niet alleen Donald Trump, maar ook Geert Wilders, Nigel Farage en andere politieke hooligans naar het toppunt van de roem heeft gebracht. De toon, ook, die op sociale media steeds luider weerklinkt. Daar is spuwen wel het minste wat men van een mens verwacht.

Laat deze brief, mijnheer Bourgeois, een aanmoediging zijn om kordaat verder te gaan op het ingeslagen pad. De weg naar de volksgunst ligt eindelijk voor u open. Mocht u nog inspiratie zoeken, dan kan ik u de Twitter-accounts van een aantal van uw partijgenoten aanbevelen. Oud-senator Louis Ide deinst er bijvoorbeeld niet voor terug om op Twitter te roepen dat iemand "gelul" verkoopt, volksvertegenwoordigster Annick De Ridder doet reacties af als "hersenscheten", en senator Pol Van Den Driessche deelde onlangs dit met zijn volgers: "Pipi kaka snot. Dat is het gevoel wanneer je op een regendag door overboeking van Air France niet in Rabat geraakt voor parlementair overleg."

Pipi kaka snot. En nu ook: spuug. Vlaanderen feest! Lang leve de lichaamsvochten!

cult

zine