Kopklanken

"Voor mij was het heel normaal om slaag te krijgen"

Alarmerend veel jonge Belgen kampen met psychische problemen. De Morgen sprak met jongeren die uit een dal zijn geklommen

- Fernand Van Damme en Sam Feys

Nicole Ponce Trelles (21) studeert lager onderwijs in Antwerpen.

"Ik zat in het eerste middelbaar en plots kwam in een gesprek met vriendinnen mijn thuissituatie aan bod. Zij vonden het helemaal niet oké hoe mijn ouders me ‘opvoedden’, hoe ze me straften. Toen hebben ze een afspraak gemaakt met de zorgleerkracht."

"Voor mij was het heel normaal om slaag te krijgen. Ik dacht toen dat je enkel over mishandeling kon spreken wanneer je elke dag geslagen werd. Maar die zorgleerkracht, en later het CLB, hebben me doen inzien dat dat niet zo was. Ik zag in dat je ook van mishandeling kon spreken als je ‘slechts’ een paar keer per week wordt geslagen."

Share

'Mijn moeder heeft ooit sorry gezegd. En het is niet dat ik haar niet vergeef, maar ik weet gewoon niet hoe ik er mij bij moet voelen'

Nicole Ponce Trelles

"Toch heeft het een jaar geduurd vooraleer ik het CLB de toestemming heb gegeven om in te grijpen. Doorslaggevend voor mij: ik had twee jongere zussen en wilde niet dat zij ook zo zouden opgroeien. Zo ben ik in jeugdzorg terechtgekomen."

"De eerste drie maanden heb ik in het ‘centrum voor onthaal, oriëntatie en observatie’ (OOOC) in Antwerpen doorgebracht. Een superervaring. Ik heb daar ongelofelijk veel over mezelf geleerd. Jammer genoeg kon ik daar slechts tijdelijk blijven, zoals doorgaans het geval is met bijzondere jeugdzorgvoorzieningen."

Lees ook: "Ze zouden liever zelfmoord plegen dan mij te aanvaarden"

"Nadien ben ik op ‘kamertraining’ in het Antwerpse Heffen gegaan. Daar worden jongeren zogezegd voorbereid op zelfstandig wonen. Maar eigenlijk heb ik daar niets geleerd. Ik wilde leren waar ik op moest letten bij het aansluiten van verzekeringen bijvoorbeeld, maar in de plaats daarvan leerde ik dingen die ik al kende, wat gevolgen heeft gehad toen ik effectief alleen ging wonen."

2 Nicole Ponce Trelles. © Sam Feys

"Alleen wonen is altijd mijn doel geweest. Toen ik op mijn achttiende eindelijk de kans kreeg, was ik dolgelukkig. Eenmaal alleen kwam er echter erg veel bij kijken: een leefloon aanvragen bij het OCMW - en alle stress die daarmee gepaard gaat -, het aansluiten van een brandverzekering en ga zo maar even door."

"Dat jaar was waanzin. Zelfstandig leven én mijn diploma secundair onderwijs behalen heeft ontzettend veel energie gekost. Nadien ben ik ingestort, het was te veel."

"Ik heb toen gelukkig hulp gekregen van een Cachet-medewerker, een organisatie door en voor jongeren met een ervaring in de jeugdhulpverlening. Zij heeft me naar een therapeute begeleid en dat heeft wonderen gedaan. Voor mijn jeugdzorgjaren was ik al eens met een psycholoog gaan praten, maar dat klikte niet. Ik ben blij dat ik therapie uiteindelijk nog een kans heb gegeven."

Lees ook: "Het was vechten om hulp te krijgen"

"Nu heb ik weer contact met mijn ouders. Soms denk ik terug aan vroeger, maar ik heb er nooit nog met hen over gepraat. Mijn moeder heeft ooit sorry gezegd. En het is niet dat ik haar niet vergeef, maar ik weet gewoon niet hoe ik er mij bij moet voelen. Wat gebeurd is, is gebeurd. Nu is mijn leven is goed en focus ik mij op de toekomst."

Dossier Kopklanken
Dossier Kopklanken

Alarmerend veel jongeren kampen met psychische problemen. De Vlaamse Jeugdraad zocht uit hoe dat komt en hoe ze geholpen willen worden. De Morgen sprak met jongeren die uit een dal zijn geklommen. "Het was vechten om hulp te krijgen."

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine