Donderdag 22/10/2020

Werelddierendag

Zo gezond is een kantoorhond: ‘Frits voelt het als iemand hier stress heeft’

Beeld Sarah Van Looy

Neemt u zich op Werelddierendag, zondag 4 oktober, voor om meer tijd door te brengen met uw viervoeter? Neem de hond eens mee naar kantoor. Drie baasjes over het dier onder hun desk. 

Het werk mee naar huis nemen, is meestal geen goed idee. Maar andersom kan het dat wél zijn. De hond, bijvoorbeeld, die anders toch maar urenlang alleen thuis op het baasje zit te wachten. U doet er uw dier een plezier mee, uzelf, maar óók uw collega’s. Onderzoek aan de Virginia Commonwealth University heeft immers uitgewezen dat dieren op ­kantoor een positieve invloed hebben op het stressniveau van werknemers. Prima argument dus om uw huisdier mee naar kantoor te nemen, als u intussen daar weer werkt én als het toegestaan is, natuurlijk.

Het knuffelhormoon oxytocine zou verantwoordelijk zijn voor de ­positieve vibes die dieren met zich meebrengen, schrijft psycholoog en stress-expert Thijs Launspach in de Nederlandse krant Algemeen Dagblad. “Oxytocine doet onze hartslag en bloeddruk dalen. We worden er meer ontspannen, empathischer, gelukkiger en zelfs vrijgeviger van. We maken oxytocine aan wanneer we twintig seconden knuffelen, borst­voeding geven, iemands hand vasthouden, een orgasme beleven of een massage ­krijgen. En dus ook wanneer we met de kantoorhond spelen.”

In navolging van veel Amerikaanse universiteiten richtte de Universiteit van Amsterdam in oktober 2018 een tijdelijke ‘puppy room’ in, waar ­studenten een kwartiertje knuffeltijd konden boeken. Door met de diertjes te spelen, zouden ze hun examen­periode relaxter kunnen doorkomen. De plaatsen voor de studenten waren beperkt, de puppy room zat meteen helemaal volgeboekt. Voorlopig bleef het bij een eenmalige sessie.

Bibi de campushond

Dat honden stress op de campus ­verminderen, daarvan is ook Kelly Ott, communicatiemedewerker bij de Hogeschool Gent, overtuigd. Ott adopteerde podenco Bibi oorspronkelijk voor haar zoon. De jongen heeft ADHD en Ott hoopte dat hij door het beestje in huis te halen wat rust zou vinden. “Maar ik merkte al snel dat Bibi vooral op mezelf een positieve invloed heeft. Ze leidt me af, ik focus nu minder op de stoornissen van mijn zoon.”

Met de overtuiging dat Bibi ook voor anderen iets kon betekenen, stapte Ott naar de algemeen directeur van HOGENT, die haar een proef­project met campushonden uit liet tekenen. Sinds november 2019 gaan zes honden van personeelsleden van de hogeschool mee naar het werk. Toen de lockdown werd ingeroepen, werd het proefproject gepauzeerd, want met hondjes in de buurt komen ­collega’s niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk dichter bij elkaar, wat in deze tijden niet de bedoeling is.

Bibi, een van de zes campushonden van Hogeschool Gent.Beeld Sarah van Looy

Ott: “Met de komst van Bibi werd mijn contact met de collega’s en studenten intenser. Ik leerde ook nieuwe collega’s kennen. ‘Ah Bibi’tje, hoe gaat het?’ vroegen ze aan het onthaal. Pas nadien begroetten ze mij.

“Er zijn medewerkers die vragen of ik dagelijks even met de hond langs wil komen, of die mee willen gaan wandelen. Meteen een prima moment om eens even rustig te praten.”

Soms voelt Ott zich eerder een ­‘therapeut met hond’, maar dat vindt ze wel fijn. “Zoiets simpels als een hond kan zoveel teweegbrengen. Bibi zorgt voor verbinding, en dat merk je nog meer nu ze er níét is. Als ik een foto op Facebook of Instagram post, krijg ik steevast reacties van mensen die zeggen dat ze haar zo missen.”

Ook Bibi zelf had het lastig om tijdens de lockdown weer volledige dagen thuis te zijn. “Op kantoor wordt ze door verschillende collega’s aangehaald, daar ligt ze gewoon te wachten tot iemand haar komt halen om te wandelen. Thuis ben ik alleen, en komt ze tegen mijn been aan ­schuren om aandacht te vragen.”

Kelly’s zoon, voor wiens welzijn Bibi eigenlijk bedoeld was, lijkt nog het minst gebaat bij haar komst. “Hij is soms zelfs een beetje jaloers. Afhankelijk van hoe hij zich voelt, gaat hij soms wel met haar wandelen. Mijn zoon moet in elk geval leren delen nu.”

Op dit moment heerst in HOGENT nog code geel, bij code groen wordt het proefproject verdergezet. Dan mogen Bibi en haar collega-kantoorhonden weer mee naar het werk.

Studenten diergeneeskunde ­onderzoeken ondertussen of de ­honden zelf wel een gunstige impact van hun nieuwe ‘job’ ondervinden. En een masterstudent ondervraagt de medewerkers van HOGENT naar hun ervaring met de honden op de ­werkvloer. Afhankelijk van alle ­resultaten mogen ze in de toekomst al dan niet blijven.

Drol bij de buren

Frits, een reu van ­onbestemd ras, is voor baasjes Yves Drieghe en Bert Pieters van Gents ­creatief agentschap DIFT de perfecte ijsbreker voor gesprekken met potentiële klanten. Op hun website wordt het dier omschreven als ‘volwaardig lid’ van het team. “Frits voelt het als je stress hebt of triestig bent”, zegt Drieghe. “Dan zoekt hij je op en kruipt hij op schoot of bedelt hij om te gaan wandelen. Frits zorgt ervoor dat mensen een frisse neus halen en niet de hele dag achter hun scherm blijven plakken.”

Frits was nog jong toen Drieghe en Pieters hem uit het asiel adopteerden, waar hij terechtkwam omdat hij niet zindelijk werd. “In het begin hebben we veel plasjes opgekuist, ook op kantoor. Nu is hij wel zindelijk, al plast hij nog heel af en toe uit enthousiasme, als hij té veel aandacht krijgt.”

Kantoorhond Frits brengt zijn dagen door bij creatief agentschap DIFT.Beeld Sarah Van Looy

Een ander ongelukje had Frits onlangs ook. “Toen het kantoor naast ons leegstond en werd geschilderd, stond de deur open. Frits kwam ­vrolijk buiten gelopen nadat hij er een dikke drol had gelegd. De buren wisten dat nog niet, tot nu dan.” (lacht)

Het meest positieve aan een kantoorhond, vindt Pieters, is dat het dier je dag doorbreekt. De dierenvrienden op kantoor gaan om de beurt met Frits wandelen, of worden door hem gedwongen om van hun stoel te komen en even te spelen. En wat met de minder grote dierenvrienden op kantoor? “Die kent hij intussen ook, bij hen hangt hij niet echt rond.”

Voor Drieghe weegt vooral het groepsgevoel op kantoor door. “Als collega’s delen we de verantwoordelijkheid voor Frits. Je hebt iets waar je samen voor zorgt.” Pieters vult aan: “Vorige week nog merkte iemand op dat hij klitten in zijn haar had, en dat hij zo toch echt niet op de foto kon.”

Verdeelde meningen

Bij Firmus Advocaten in Antwerpen loopt de Amerikaanse bulldog Noa rond. Anders dan haar collega’s deelt baasje Astrid Helmer haar bureauruimte daarom niet. “Je moet daar realistisch in zijn”, zegt ze. “Een hond heeft weleens een geurtje. Noa blijft daarom in mijn kantoor. Ik zou niet willen dat ze mijn collega’s hindert.”

De meningen van Helmers cliënten over Noa zijn verdeeld. Sommigen komen haar bureau niet binnen ­wanneer Noa er rondloopt, anderen stormen op haar af om te knuffelen. “Die hond zal geen verschil maken in het aantal dossiers dat we behandelen, maar het toont wel dat we hier met de voeten op de grond staan. We zijn recht voor de raap en niet stijf of saai.”

De Amerikaanse bulldog Noa mag mee naar kantoor met advocate Astrid Helmer. Beeld Sarah Van Looy

Helmer vertelt dat zij en collega Charlotte Philipsen de hond om de twee à drie uur een kwartiertje uit­laten, om er zeker van te zijn dat er geen ongelukjes gebeuren. “Met Noa gaan wandelen is niet alleen een frisse neus halen, maar ook helder kunnen nadenken en over het werk ventileren”, zegt Philipsen. Samen wandelen heeft ook hun band als ­collega’s en vriendinnen gesterkt.

Of de andere collega’s niet jaloers zijn dat ze zo vaak pauze nemen samen? “De advocaten hier zijn ­allemaal zelfstandigen. Dat wij een pauze nemen, maakt voor hen niets uit. Iedereen die ons kent, weet dat wij heel hard werken en dus goed moeten ontspannen. Met Noa gaan wandelen, is ook voor jezelf zorgen.”

Een paar maanden geleden besloot Helmers verloofde om haar ten ­huwelijk te vragen op de plek waar ze dat het minst zou verwachten: op ­kantoor. De rol van ringdrager was weggelegd voor Noa, maar die speelde het zakje al kwijt op de trap. “Tja, als je met dieren werkt, dan loopt het gegarandeerd in het honderd”, lacht Helmer (die overigens ‘ja’ zei). “Eigenlijk is dat verhaal typisch voor hoe ons leven in elkaar zit. Complete chaos, maar wel heel leuk.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234