Zondag 03/07/2022

GetuigenissenMoederdag

Wanneer Moederdag vooral pijn doet: ‘De eerste weken na zijn dood zat ons huis vol mensen. Plots viel dat stil’

Isaura Oggianu en Andrea Ruzzini zijn de ouders van sterrenkindje Gioia. Beeld Moa Karlberg
Isaura Oggianu en Andrea Ruzzini zijn de ouders van sterrenkindje Gioia.Beeld Moa Karlberg

Moederdag hoort een feest te zijn. Maar wat als op die dag de hele wereld vrolijk verder draait en jij alleen maar een grote leegte voelt? Voor heel wat vrouwen is het een pijnlijke dag. Omdat ze een kindje verloren of een onvervulde kinderwens hebben.

Cathy Galle

Charissa Hoedelmans, mama van Damian (17), Lucien (†) en Nathan (6 maanden): ‘Sinds de dood van mijn mama en mijn zoontje zijn de mooiste dagen van mijn leven nu mijn zwartste geworden’

“Feestdagen, zoals Moederdag, waren vroeger iets bijzonders bij ons thuis. Mijn mama zorgde er altijd voor dat zo’n dag iets was om naar uit te kijken, heel warm en gezellig. Maar sinds de dood van mijn mama en mijn zoontje Lucien zijn de mooiste dagen van mijn leven de zwartste geworden.

“Mijn band met mijn mama was heel hecht. Ik was amper 18 jaar toen ik mijn oudste zoon kreeg. Mijn eigen mama heeft me altijd onvoorwaardelijk gesteund. Zij was het die op Damian paste zodat ik aan de universiteit kon studeren. En ook al had ze het zelf niet breed, toch steunde ze me ook financieel. Mijn mama stierf aan een hersentumor toen ik 25 jaar was. Ze kreeg de dag na mijn afstuderen haar diagnose. Daarna ging het snel.

“Toen ik een nieuwe relatie kreeg en zwanger bleek van Lucien, begon ik weer op te leven. We waren door het dolle heen. Zelf had ik nooit meer gedacht ooit nog zwanger te raken. Alles ging goed, tot ik 25 weken zwanger was. Ik had die dag een heel angstig voorgevoel.

“Tijdens de echo was de gynaecoloog heel duidelijk. Hij zag meteen dat er iets heel ergs was. Er kwamen extra onderzoeken en second opinions. Uiteindelijk bleek het spina bifida (ook wel ‘open ruggetje’ genoemd, CG), in erge vorm. Van de dokters kregen we te horen dat we moesten beslissen hoe we verder wilden. We kregen uitleg over hoe zwaar beperkt Lucien door het leven zou moeten.

“Je hele wereld stort in. Je ziet je als ouders genoodzaakt om een keuze te maken die geen enkele ouder ooit wil maken. Je hele hart schreeuwt: laat hem bij ons blijven. We vroegen nog een second opinion, speurden het internet af op zoek naar positieve verhalen. Je klampt je vast, want je wilt zo hard dat het niet waar is.

“Dan komt het besef dat het wél waar is en wint je moederhart het uiteindelijk van je eigen egoïsme. We konden Lucien niet op deze manier op de wereld zetten. Hij stierf op dezelfde dag als mijn moeder, vijf jaar daarvoor.

“Wat dan komt, daar ben je niet op voorbereid. In het begin krijg je heel wat berichten van mensen die meeleven. Maar na een tijd stopt dat. En spreekt niemand nog over Lucien. Een half jaar geleden kreeg ik nog een zoontje, Nathan. Toen bleek dat hij een ernstige ziekte had, kreeg ik van iedereen die me van ver of dichtbij kent steunberichtjes. Maar niemand vraagt nog naar Lucien. Op dat vlak blijft het oorverdovend stil. Het verschil is erg opvallend en doet veel pijn.”

An Maselis, mama van en Febe (21), Sander (†) en Niels (19)

“Sander had een zeldzame stofwisselingsziekte, al van bij de geboorte. Er is ons altijd gezegd dat die niet te genezen was, wel te behandelen. Niemand had ooit verwacht dat hij eraan zou sterven.

An Maselis: ‘In plaats van een dag van hoop werd Moederdag de dag waarop we Sanders begrafenis moesten regelen.’  Beeld Wouter Van Vooren
An Maselis: ‘In plaats van een dag van hoop werd Moederdag de dag waarop we Sanders begrafenis moesten regelen.’Beeld Wouter Van Vooren

“In februari 2014 – Sander en zijn tweelingbroer Niels waren toen 11 jaar – werd Sander opgenomen in het ziekenhuis. Dat was wel al vaker gebeurd. Voordien duurde dat een aantal dagen vooraleer hij er weer bovenop was, maar nu kreeg hij de ene complicatie na de andere. Toch dachten we nooit aan het ergste, want we wisten dat zijn ziekte aan het begin van de puberteit nog meer kon opspelen.

“Hij lag aan de beademing, maar de week voor Moederdag begon hij te beteren. De dokter zei dat hij tegen Moederdag van de beademing mocht. Het zou een dag van hoop zijn. Diezelfde dag begon hij echter snel achteruit te gaan, totaal onverwacht. Zijn vitale functies vielen een voor een uit. We waren allemaal bij hem toen hij stierf: ik, mijn man, zijn broer en zus. Hij stierf in mijn armen.

“In plaats van een dag van hoop werd Moederdag de dag waarop we de begrafenis moesten regelen van onze zoon. Moederdag zal altijd de dag tussen zijn sterfdag en begrafenis blijven. Dat maakt die dag bijzonder pijnlijk, een dag die voor mij zo snel mogelijk voorbij mag zijn. Mijn twee andere schatten van kinderen doen dan nochtans echt hun best, maar het blijft voor mij erg moeilijk. Mijn kinderen zijn mijn alles, daar eentje van moeten missen doet me heel veel verdriet.

“Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan hem denk. Hij was ons zonnetje, altijd vrolijk, levenslustig. Creatief ook en een entertainer. Ik vraag me vaak af: wat zou Sander gedaan hebben op dit moment? Mensen zeggen dat het slijt, maar dat doet het niet. Mensen zeggen: je hebt nog twee kinderen. Dat is waar, maar dat doet niets af van het gemis en het grote verdriet.

“Op Moederdag blijven we thuis en proberen zo weinig mogelijk mensen te zien. We gaan enkel op bezoek bij het graf van Sander. Ik ga er vaak heen om tot rust te komen.

“Wat het meest pijn doet: de buitenwereld ziet mij als een mama van twee, maar ik ben een mama van drie. De eerste weken na zijn dood zat ons huis vol mensen. Plots valt dat stil. Mensen vragen niet meer naar Sander. Wellicht omdat ze bang zijn om de wonde opnieuw open te rijten. Maar dat kunnen ze niet, want die wonde is altijd open. Dat Sander genegeerd wordt, doet me meer pijn dan dat er over hem gepraat wordt.”

Isaura Oggianu, mama van Gioia (†)

“Dat we kindjes wilden, was voor ons evident. Ik droomde daar als klein meisje al van en mijn man komt uit een grote Italiaanse familie. Maar bij ons lukt het maar niet. We begonnen aan een ivf-traject. Al bij de eerste terugplaatsing bleek ik zwanger. Dat was twee dagen voor de eerste lockdown in 2020. Eerst reageerden we wat ongelovig, maar de eerste echo op 12 weken bleek helemaal in orde. Alles ging goed.

Isaura Oggianu: ‘Ze was nog zo klein, dus voor veel mensen bestaat ze niet.’ Beeld Moa Karlberg
Isaura Oggianu: ‘Ze was nog zo klein, dus voor veel mensen bestaat ze niet.’Beeld Moa Karlberg

“Op 18 weken en vier dagen moest ik hoesten en voelde vocht lopen. In het ziekenhuis zeiden ze me dat er niets aan de hand was. Twee dagen later stond een echo gepland. Mijn man hoorde daar voor het eerst het hartje kloppen. Maar de gynaecoloog zag dat er iets fout zat. Mijn vliezen bleken gescheurd. In het ziekenhuis bleek nadien dat ik nog 1 cm vruchtwater had. Ons dochtertje Gioia had geen schijn van kans.

“Ons hart was gebroken en door corona mochten we niemand zien. Gioia was elf dagen te jong om officieel een naam te mogen hebben. Wat wil zeggen dat ze in een naamloos graf zou liggen. Dat wilden we niet. We lieten haar cremeren en namen haar ‘huisje’, zoals wij de urne noemen, mee naar huis.

“Wat pijn doet, is dat veel mensen het niet begrijpen. Ze hebben haar niet gezien, ze was nog zo klein, dus bestaat ze voor veel mensen niet. Alsof ze helemaal niet telt. Maar voor ons is ze heel reëel. Ik voel me mama, ik heb alleen geen kindje waar ik kan voor zorgen. Dat maakt van Moederdag een ramp. Want het lukt ook echt niet om zwanger te raken. We moeten nu een manier zoeken om ons leven anders vorm te geven en dat is hard.

“Afgelopen zaterdag zijn mijn man en ik getrouwd. Dat was door corona al een paar keer uitgesteld. We hebben tijdens de dienst ook een herdenking voor Gioia gehouden. Met zonnebloemen, die voor ons Gioia-­bloemen zijn, haar voetafdrukje en beertjes. Mijn mama las een brief voor die zij aan haar kleindochter geschreven heeft en waarin ze vertelde over ons, als papa en mama. Mijn moeder is, naast mijn man, de enige die het begrijpt. Bij elke feestdag koopt ze cadeautjes voor al haar kleinkinderen, ook voor Gioia. Bedeltjes, oorbellen, knuffels. We stoppen die allemaal in de herinneringsdoos.

“Na de herdenking kwamen sommige mensen ons verbaasd vragen: ‘Zijn jullie daar nu nog mee bezig?’ Ik heb het daar moeilijk mee. De priester die ons zaterdag trouwde, kon het wel begrijpen. Hij vond het mooi hoe wij Gioia in ere willen houden. ‘Hou dat vooral vast’, zei hij. Dat is ook wat we willen doen.”

Veerle Declerck, mama van Joppe (14), Floor (12), Jaan (5) en Fien (†), Felien (4)

“Toen we na de twee oudste kinderen hoorden dat ik zwanger was van een tweeling waren mijn man en ik door het dolle heen. De eerste weken ging alles prima. Maar bij de echo op 12 weken merkte de dokter bij Fien een verdikte nekplooi. De vlokkentest toonde enkele weken later aan dat het om een zeldzame afwijking ging. We kregen aanvankelijk de raad om Fien te laten inslapen om de kansen voor haar broertje te vergroten. Na verder onderzoek door een ander team van dokters bleek het tegendeel. Voor ons was dat een grote opluchting. We zouden kijken hoe het verder evolueerde.

Veerle Declerck: ‘In het begin probeer je te overleven. Nu leven we mét Fien. Het geeft ons ergens ook kracht.’ Beeld Wouter Van Vooren
Veerle Declerck: ‘In het begin probeer je te overleven. Nu leven we mét Fien. Het geeft ons ergens ook kracht.’Beeld Wouter Van Vooren

“Bij elke echo bleek dat Fien het heel goed deed. Het hartje bleef sterk kloppen en ze had ook geen slik- of nierproblemen. Wel wisten we dat ze ergens problemen mee zou hebben, maar we bleven erg hoopvol. We zouden haar mogen leren kennen.

“Drie weken voor de uitgerekende bevalling gingen we met een gerust hart naar de echo. Die avond ervoor had Fien nog hevig bewogen, we hadden onze handen op mijn buik gelegd om haar te voelen en daar echt van genoten.

“Die ochtend was onze gynaecoloog afwezig en een collega, die maar half op de hoogte was, nam over. Die zei plots: ‘Dus hier ligt het overleden kindje’. Hij dacht dat wij dat al wisten. De klap was enorm.

“Fien heeft nog drie weken in mijn buik gezeten, samen met Jaan. Ergens gaf me dat troost, dat ik ze nog even dicht bij mij had. Onze omgeving reageerde warm en veel mensen voelden met ons mee. Nu ook nog, vijf jaar later. Bij de verjaardag van Jaan komen mensen niet alleen met een ­cadeautje voor hem, maar ook met een kleine attentie voor Fien. Daarmee willen ze zeggen dat ze haar niet vergeten zijn. Dat betekent voor ons heel erg veel.

“We praten veel over Fien en doen dat graag. Maar op speciale dagen, zoals Moederdag, komt het gevoel van gemis nog altijd heel hard binnen. Dat laten we ook toe, we hebben het gevoel dat we daarna weer verder kunnen. Op Moederdag maakt mijn man een cadeautje voor mij met een tekstje en foto’s van Fien, op Vaderdag doe ik hetzelfde voor hem.

“In het begin probeer je te overleven. Nu leven we mét Fien. Ik merk dat het me ook ergens kracht geeft. Toen een tijd geleden de functie van ­opleidingshoofd aan de PXL vrijkwam, een functie die ik altijd al had willen doen, durfde ik de stap eerst niet te zetten. Maar toen dacht ik aan Fien en dat gaf me de kracht om wel te solliciteren. En met succes.”

Met dank aan Boven de Wolken, vzw Kinderwens, Ouders van Overleden Kinderen (OVOK), Met Lege Handen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234