Woensdag 01/02/2023

GetuigenissenPiepklein wonen

Waarom deze jongeren wonen in een caravan, truck of tiny house: ‘Dit kost niets in vergelijking met de huidige immoprijzen’

Nanna de Jong. Beeld Kaylee van Dam
Nanna de Jong.Beeld Kaylee van Dam

Of je het nu voor de vrijheid, het klimaat of de centen doet, wonen op een beperkte oppervlakte is tegenwoordig een ding. Vijf ervaringsdeskundigen verklaren de liefde voor hun truck, caravan of tiny house.

Michaël De Moor

Nanna: ‘Nadat mijn vader overleed, werd de bus te klein, er was geen ruimte voor rouw. Je moet goed in je vel zitten om het back-to-basicsleven aan te kunnen’

De Morgen-ilustratrice Nanna de Jong (31) verruilde haar stek in Utrecht voor een beschilderd busje onder de Portugese zon.

‘Mijn vader was een vrijbuiter. Hij trok rond in een bestelbusje, leefde een tijd als kraker en heeft zelfs in een grot op Gran Canaria gewoond. Deze levensstijl heb ik van hem geërfd”, vertelt ze met pretlichtjes in de ogen. Het was haar zus die haar op het idee bracht de hashtag ‘#vanlife’ in de armen te sluiten. “Ze reisde met haar vriend in een busje door Zuid-Portugal, waar ze samen op bioboerderijen werkten. Ik ben hen drie jaar geleden gaan opzoeken en dacht: dit wil ik ook. Ik doe mijn werk op een iPad en dat kan echt van overal.”

Op Marktplaats vond ze een hagelwit busje waar ze meteen verliefd op werd. De Volkswagen-camper uit 1983 met 170.000 kilometer op de teller werd voor 4.800 euro de hare. “Hij was helemaal ingericht in seventies- en eightiesstijl. Samen met mijn vader en stiefvader heb ik hem een beetje omgebouwd.” De douchecabine maakte plaats voor een werkplek en er kwamen zonnepanelen. Niet veel later vertrok ze. “Ik had mijn rijbewijs nog niet lang, mijn moeder vond het helemaal niets.” (lacht)

DMM 1510 Repo Tiny Houses

Nanna De Jong Beeld Kaylee van Dam
DMM 1510 Repo Tiny HousesNanna De JongBeeld Kaylee van Dam

In Toulouse, waar haar zus verbleef, beschilderde ze de bus in haar typische, uitbundige stijl. “Het werd een rijdend visitekaartje. Ik krijg er superveel reacties op, daardoor kon ik al andere busjes beschilderen.” Eerst verhuurde ze haar kamer nog, als back-upplan. Maar na een jaar besloot ze het contract op te zeggen, haar spullen weg te geven en permanent in Portugal te blijven. “Dat gevoel van vrijheid is fantastisch. De ene dag heb ik uitzicht op de kliffen, dan sta ik weer aan een strand. Intussen ontmoet ik mensen die hetzelfde leven leiden. Nooit heb ik het gevoel dat ik iets moest opgeven, ik win net veel. Soms snak ik naar een warme douche, maar die neem ik dan in een openbaar zwembad of bij vrienden. In het begin miste ik mijn boeken, tot je beseft dat je die net zo goed kunt uitwisselen met mensen die je ontmoet. Kleren? Telkens als ik iets koop, doe ik wat weg, om ruimte te besparen. Het gaskacheltje doet het niet meer, als het koud is, teken ik met een warm­waterkruik op mijn schoot. Of ik trek een warme trui aan.”

Ze was een stadsmens, maar vond de liefde voor de natuur in de Algarve. “Ik blijf mijn hele leven zo wonen, dacht ik. Tot mijn vader een halfjaar geleden overleed. Plots voelde de bus te klein, er was letterlijk geen ruimte voor rouw. Om de twee weken de watertank moeten vullen of voortdurend op mijn elektriciteitsverbruik letten… het werd te veel. Je moet goed in je vel zitten om het back-to-basicsleven aan te kunnen.” Ze woont nu even in een huisje aan de Portugese kust. Met het geld dat ze de afgelopen twee jaar aan huur uitspaarde, kocht ze samen met een goeie vriend een stuk grond in Portugal. “We lieten er platforms maken en zijn er een waterbron aan het uitgraven. We willen bomen planten en er misschien ooit huisjes op bouwen. Vrienden komen op bezoek, elk in hun busje. Heerlijk. Ik was altijd al bezig met het klimaat, now I can practice what I preach.” Zodra het lente wordt, gaat ze waarschijnlijk weer in haar busje wonen. Op haar lapje grond. “Daar kijk ik naar uit, ja. Mijn vader zou trots geweest zijn.”

Volg Nanna’s avonturen op Instagram: @nanskipunanski

Elise Van Kerkckhove. Beeld Rebecca Fertinel
Elise Van Kerkckhove.Beeld Rebecca Fertinel

Elise: ‘Ik ben nog op zoek naar een locatie. Wie plek heeft, mag dat altijd laten weten’

Elise Van Kerkckhove (26) werkt halftijds bij de NMBS en halftijds als grafisch ontwerpster. Ze bouwt haar eigen tiny house.

‘Kijk, dit wordt de badkamer. Het plafond is hier speciaal wat hoger gemaakt voor de douchekop.” Elise straalt terwijl ze het vertelt. Op haar zestiende had ze al een moodboard gemaakt met kleine huisjes en ook daarna bleven die haar boeien. Vijf jaar geleden besloot ze om ervoor te gaan. Haar ouders vonden dat niet meteen een goed plan, waarom kon ze geen gewoon huis kopen? Maar haar fascinatie werd nog groter na een infoavond van Tiny House Belgium, een bedrijf in Destelbergen dat gespecialiseerd is in de bouw en verkoop van tiny houses. “Zo’n huisje is economischer, maar mijn voornaamste drijfveer is dat ik ecologisch en dicht bij de natuur wil wonen. Ik heb mezelf een computerprogramma aangeleerd en vier jaar aan het ontwerp gesleuteld.”

In februari begon de bouw. “Tiny House Belgium was verantwoordelijk voor de technische plannen en de skeletbouw. Maar ik heb zo vaak als ik kon geholpen, samen met vrienden en mijn ouders, die intussen heel enthousiast zijn.” De ramen tikte ze tweedehands op de kop – ze wil zoveel mogelijk materiaal hergebruiken. Nu de ruwbouw af is, kan ze aan het interieur beginnen. “De stijl wordt landelijk. Ik heb mooie takken gevonden waarmee ik een lamp ga maken. En er komt veel tweedehands. Mijn keuken en bad bijvoorbeeld. Enkel de keukenkraan en het sanitair zijn nieuw.” Zodra alles af is, wil ze offgrid gaan – volledig zelfvoorzienend wonen. “Van regenwater ga ik drinkbaar water maken, de infrarood vloerverwarming werkt op zonne-energie. Ik heb een houtkacheltje voor de weken waarin dat niet volstaat.” Zero waste leven door haar eigen groenten te kweken, ook dat is het plan. “Een kleine ruimte dwingt je om naar buiten te gaan. Daar hou ik van. In mijn puberjaren sliep ik van de lente tot de late herfst in een tent in de tuin van mijn ouders.”

null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel

Hoe zal de kleine ruimte haar bevallen? “Momenteel cohouse ik en mijn kamer is niet groot, ik heb er dus al ervaring mee. Maar het zal zeker een uitdaging blijven. Ik hoop vooral dat ik genoeg plaats zal hebben om linoprints te blijven maken, want dat doe ik ontzettend graag.” Ook haar vriend ziet haar plan zitten. “Het is mogelijk om er met twee te wonen, zeker. Of dat makkelijk is, is iets anders. Ach, als het moet, zetten we gewoon twee huisjes naast elkaar.” Voor haar stek zal ze in totaal zo’n 45.000 euro betaald hebben. “Een smak geld, maar niet veel als je het vergelijkt met de huidige huizenprijzen. Het idee dat ik mijn hele leven de financiële druk van een lening zou voelen, is echt niets voor mij.”

Ze heeft een wat romantisch beeld van een tiny house, vertelt ze nog. “Ik zie mezelf er traag leven. Of dat realiteit wordt, zien we nog wel. Misschien is het niet mijn ding, dat kan. Maar ik ben er al zo lang mee bezig, ik denk echt dat het gaat lukken.” Tegen de zomer hoopt ze alles af te hebben. “Ik ben trouwens nog op zoek naar een locatie. Wie een plek heeft, mag dat altijd laten weten.”

Fedor Nys en Emerante De Baerdemaeker. Beeld Rebecca Fertinel
Fedor Nys en Emerante De Baerdemaeker.Beeld Rebecca Fertinel

Fedor en Emerante: ‘Alleen als je elkaar na een discussie even niet wilt zien, is wonen in een tiny house moeilijk’

Fedor Nys (25) plaatst groene gevels, Emerante De Baerdemaeker (23) studeert en werkt halftijds als begeleider voor kinderen met ASS. Ze wonen sinds februari samen met hun hond Pipa in een tiny house in de tuin van Fedors oma.

‘Zou je je schoenen willen uitdoen”, vraagt Fedor aarzelend terwijl hij een cappuccino met baristaklasse serveert. Twee jaar lang woonde hij bij zijn grootmoeder om voor zijn zieke opa te zorgen. Na dat die overleed, wilde hij er graag blijven. “Ik heb een heel goede band met moeke, maar ik wilde wat meer privacy, zeker nadat ik Emerante had leren kennen. Aanvankelijk dacht ik aan een hut of tuinhuis, maar dat zou een bouwovertreding zijn. Niet zo bij een tiny house, want dat staat op wielen.” En dus kocht hij een tweedehandstrailer die hij volledig ombouwde. “Ik heb in avondschool een jaar schrijnwerkerij gevolgd, mijn leraar heeft de technische tekening van de skeletbouw gemaakt, vrienden hebben geholpen om alles recht te zetten. Af en toe vroeg ik advies aan een elektricien of loodgieter, maar de uitvoering heb ik zelf gedaan.” De constructie is volledig rond de grote ramen opgetrokken, die ze tweedehands kochten.

“We hadden geen groot budget, dus we keken vaak op tweedehandssites”, vertelt Emerante. “Tijdens de pandemie wilden veel mensen van hun spullen af, dat was handig.” Toch is vooral het ecologische heel belangrijk voor hen. Fedor: “Nu nemen we nog elektriciteit af bij moeke, maar op termijn willen we energie maken met een windturbine of zonnepanelen.” En daar stopt het niet. De isolatie is gemaakt van gras en ze hebben een composttoilet – stoelgang wordt opgevangen en hergebruikt als mest. Zelfs het badwater wordt voor hun moestuin gerecycleerd. “We wassen ons met natuurlijke zeepjes, dat kan perfect. Het keukenwater komt in een hakselput terecht.” Er zijn plannen voor een veranda – een warmtebuffer tijdens de winter – waar ze druiven en kiwibessen gaan kweken. “In de zomer biedt dat groen verkoeling zodat we geen airco nodig hebben. Er komen om die reden ook nog bomen en klimplanten rond ons huisje.”

null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel

Leven in een tiny house is simpel, vertellen ze. Snel vuil, maar ook snel proper. “Na het koken de kachel aansteken en een boek lezen, dat is zalig”, vertelt Emerante. “Alleen als je elkaar na een discussie even niet wilt zien, is het moeilijk.” “Maar we hebben amper ruzie”, vult Fedor met de glimlach aan.

Of hun huisje, dat zo’n 17.000 euro gekost heeft, voor de korte of lange termijn is, weten ze nog niet. “Als we blijven, hoeven we geen lening af te betalen”, zegt Emerante. “Ik verkies sowieso tijd boven geld”, zegt Fedor. “’s Ochtends rustig genieten en in de moestuin werken, daar hou ik van. Ik vind het moeilijk om rust te vinden in onze gehaaste maatschappij, hier is het ideaal.”

Leuk detail: Fedors neef en zijn vriendin wonen ook in de tuin. Ook in een tiny house. “Op vakantie vindt iedereen een tiny house super, waarom dan niet elke dag?”, oppert Fedor wanneer we afscheid nemen. “Al hopen we dat de wetgeving errond duidelijker wordt. Dan zijn we helemaal tevreden.”

Arno De Pooter en Tille Lingier. Beeld Rebecca Fertinel
Arno De Pooter en Tille Lingier.Beeld Rebecca Fertinel

Arno en Tille: ‘Door hier te wonen weten we: ons toekomstige huis wordt kleiner dan gepland’

Arno De Pooter (31) runt Lichtwaas, een fotostudio met focus op publiciteit. Tille Lingier (30) is medezaakvoerder van duurzaam papiermerk Redopapers. Sinds eind maart wonen ze met hun kat Nora in een omgebouwde stacaravan.

Trailer Trash Thirties. Dat was het thema van het feestje voor Tilles dertigste verjaardag. Vonden ze wel toepasselijk. “We woonden hier nog maar net, onze buren wisten niet wat ze zagen”, lacht Tille. De stacaravan werd hun nieuwe woonst omdat ze tijdens de verbouwing niet willen huren én de lening van de woonst afbetalen. “We wilden het graag anders doen en zochten daarom naar een alternatief”, aldus Tille. “We gaan een paar jaar in onze tuin wonen en daar zijn we superblij om. Deze plek is een testcase, want we willen het grootste deel van de verbouwingen zelf doen.”

Begin februari arriveerde de caravan. 1.200 euro kostte die, levering inbegrepen. In anderhalve maand tijd bouwden ze hem om, met wat hulp van hun ouders en vrienden. De inboedel werd gesloopt en van nul weer opgebouwd. Tille deed de elektriciteit, Arno plaatste de leidingen. “Dat was knallen”, vertelt Arno. “We hebben ontzettend veel YouTube-­filmpjes bekeken.” Uiteindelijk betaalden ze zo’n 2.000 euro voor een boiler, een kachel en alle nutsvoorzieningen. Intussen weten ze perfect wat ze kunnen. En wat niet. Arno: “Een keuken afkitten blijkt lastiger dan we dachten. Dat gaan we in ons huis niet zelf doen.”

null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel

Op de leidingen en de elektriciteit na vonden ze alles tweedehands. Arno: “De vloer is gemaakt van palletten uit de papierindustrie. We hebben ze donker gevernist, zo verlies je de link naar herkenbaar palethout.” Ze werken graag met recupmateriaal, vooral omdat ze niet willen vervuilen. “We worden creatief van werken met resten, daar komt iets unieks uit voort. Komen we op straat een container tegen, dan kijken we of er iets bruikbaars in zit. Een kapotte staande lamp? Met een nieuwe elektriciteitsdraad doet die het weer”, aldus Tille.

Door op een beperkte ­oppervlakte te leven, weten ze wat ze in hun huis al dan niet nodig zullen hebben. “Het wordt kleiner dan gepland. We wilden eerst veel kamers, maar de ruimte mag best open zijn”, zegt Arno. En een bad hoeft niet per se in de badkamer, leerden ze. Tille: “In een badkamer maak je je klaar, een bad daarentegen is ontspannend en kan dus net zo goed elders. Een grote woonkamer? Niet nodig, zolang die maar veel ramen heeft, weten we dankzij onze caravan.”

Stockage is lastig, maar dat lossen ze op door vaker naar de winkel te gaan. Arno: “Wonen op 24 vierkante meter lukt prima. We hebben zelfs een bad. Tegen de spierpijn als we gaan verbouwen.” (lacht) Ook een was- en vaatwasmachine zitten erin. Dat er amper plaats is voor etentjes met vrienden, vinden ze wel jammer. Tille: “Over twintig jaar zullen we superblij zijn dat we dit gedaan hebben. Dat we minder comfort hebben, maakt dat we luxe niet meer als vanzelfsprekend zien. Anders wonen is leuk, het doet je nadenken over hoe je het liefst leeft. Verbouwen en op zo’n kleine oppervlakte samenwonen, daar halen we ons plezier uit. We zijn echt een goed team.”

Evelien Rosier. Beeld Rebecca Fertinel
Evelien Rosier.Beeld Rebecca Fertinel

Evelien: ‘De truck wordt mijn huis en mijn office on wheels. En de wereld wordt mijn woonplaats’

Businesscoach Evelien Rosier (32) kocht onlangs een zeven meter lange vrachtwagen die ze tot huis en kantoor wil ombouwen.

“Het is een serieus camionneke hè”, lacht Evelien terwijl ze naar het gevaarte kijkt. Twee jaar geleden zette ze haar job bij een groot consultancybedrijf een jaar lang op pauze om een wereldreis te maken. Jarenlang had ze zowat al haar vrije tijd aan rugby gewijd, ze speelde zelfs in het nationale team. Toen die carrière er eind 2019 op zat, wilde ze vertrekken. ‘Wanneer ik terugkom, ga ik in een van wonen’, zei ik tegen mijn vader. Een goede vriend deed dat al, het leek me fantastisch.” In maart 2020 kwam ze in Australië aan. Niet veel later was de wereld in de ban van corona. Internationaal reizen werd onmogelijk.

“Uiteindelijk heb ik daar bijna twee jaar rondgetrokken. Met een omgebouwde auto, een 4x4, een van, noem maar op. Intussen speelde ik met het idee om mijn eigen bedrijf op te richten en rondtrekken en werken te combineren. Twee dingen doe ik namelijk ontzettend graag: reizen en mensen laten groeien. In de rugbyploeg nam ik jonkies op sleeptouw, op het werk vond ik het fantastisch om klanten en collega’s hun dromen te laten najagen.” Met haar resterende spaargeld volgde ze enkele coachingprogramma’s, niet veel later gaf ze haar job op en was haar bedrijf in business storytelling en business­coaching een feit.

null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel

Terug in België twijfelde ze. Zou een camionette wel groot genoeg zijn voor een leven on the road? Na een bezoek aan een event met omgebouwde camionettes en trucks wist ze: het moest een box truck worden. “Ik heb mijn examen voor een rijbewijs C afgelegd, inclusief een oogtest en medische keuring, en ben rijlessen gaan volgen.” Bij de derde garage die ze bezocht was het prijs. “Daar stond een tweedehands­truck die alles had wat ik wilde. Twee dagen later ging ik met mijn ouders kijken, want zij financieren mee. En toen was hij van mij.”

Haar omgeving vindt haar plan zot, inspirerend en gedurfd, vertelt ze. “De truck wordt mijn huis en mijn office on wheels. Ik ga vooral digitaal werken, voor workshops kan ik de laadklep gebruiken als podium, op de zijkant van de truck kan ik van alles projecteren.” Het komende jaar gaat ze hem volledig ombouwen, de contacten daarvoor zijn gelegd. “Ik ben een beetje bang, maar hoe meer angst, hoe meer je moet rondvragen voor info, hè.”

Bang om op een kleine oppervlakte te wonen, is ze niet. “De wereld wordt mijn woonplaats, mijn ruimte wordt dus eerder vergroot dan verkleind. In Australië reisde ik veel kleiner, dit wordt luxe.” Ze is single, maar er zal zeker plek voor twee zijn. “Ook daar is aan gedacht”, lacht ze.

Kostprijs van haar truck? 35.000 euro, exclusief btw. De verbouwing zal zo’n 20.000 euro kosten. “Het is natuurlijk geen blijvende investering, zoals een huis, maar ik koop er wel voor jaren mijn vrijheid mee”, zegt ze niet zonder trots. “Ik denk altijd in mogelijkheden, niet in obstakels”, wil ze nog kwijt. “Alles kan, zolang je er maar in gelooft.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234