Vrijdag 30/10/2020
‘De meubels verzamelden we door de jaren heen’, zegt Philippe. ‘Ik hou niet van het idee om alles nieuw te kopen voor een nieuwe plek.’ De aluminium tafel van Maarten Van Severen was hun eerste aankoop samen.

ReportageBinnenkijker

Van leegstaand magazijn naar huis met loftallures

‘De meubels verzamelden we door de jaren heen’, zegt Philippe. ‘Ik hou niet van het idee om alles nieuw te kopen voor een nieuwe plek.’ De aluminium tafel van Maarten Van Severen was hun eerste aankoop samen.Beeld Luc Roymans

Vier jaar geleden kochten Philippe De Berlangeer en Eva Van der Meulen een leegstaand magazijn aan de rand van Gent. Ze maakten er een aangenaam huis van met twee patio’s, een doorkijkpoort, loftallures en een open blik naar de toekomst. 

Het verhaal van dit huis is er eentje van toevalligheden. Want toen Philippe en Eva het vijf jaar geleden kochten, waren ze helemaal niet op zoek. “We huurden een ruim appartement in de stationsbuurt en waren daar tevreden”, vertelt Eva. “Op termijn droomden we wel van een appartement met een groot terras of een huis met een tuin. Maar dat is allebei duur, dus bleven we er gewoon wonen.”

Philippe zocht wél een nieuwe kantoorplek voor zijn groeiend architectenbureau. Daarom bezocht hij een huis met zeefdrukmagazijn in Ledeberg, een woonwijk aan de rand van Gent. “Voor mijn bureau was het te klein,” zegt Philippe, “we zijn met drie vennoten en vijf medewerkers. Maar ineens viel het me op dat deze plek misschien wel iets voor Eva en mij kon zijn.” Philippe moet duidelijk gezegend zijn met veel verbeelding, want in een donker, dompig en volledig dichtgebouwd magazijn herkende hij een polyvalente, lichte woonst. Bovendien moest het magazijn nog herbestemd worden tot woning.

Beeld Luc Roymans

Eva: “Gelukkig bleef het pand lang te koop staan. Die tijd gebruikten we om alvast ons ­huiswerk te maken. Toen we het kochten, ­wisten we al dat de dienst stedenbouw akkoord was met een woonbestemming. En ook het basisidee van het ontwerp lag klaar. Natuurlijk was het ontwerp vooral Philippe zijn dada. Maar ik had er alle vertrouwen in. Want bij haast alle projecten die hij uitvoert, denk ik: hier zou ik wel kunnen wonen.”

Oude muren werden gecemnenteerd en witgeschilderd.Beeld Luc Roymans

In het woonhuis bij het magazijn zat al een appartement. Handig, omdat ze daar konden wonen tijdens de verbouwing. Die renovatie was in negen maanden gepiept. Razendsnel voor zo’n ingrijpende transformatie. “De metamorfose is enorm, maar de ­verbouwing zelf was relatief eenvoudig”, aldus Philippe. “Het vertrekpunt voor het ontwerp was het onregelmatige grondplan met veel ­hoeken en diagonale perceel­grenzen. In die ­grillige vorm maakten we een zo groot ­mogelijke rechthoek. Alle delen die ­daarbuiten vielen, werden buitenruimte.

Patrick heeft het hier prima naar zijn zin.Beeld Luc Roymans

“Zo ontstonden twee patio’s én twee nieuwe gevels. Die bestaan volledig uit glazen schuif­ramen. Door deze aanpak trekken we niet alleen licht binnen van de voor- en de achterkant, maar ook van de zijkant. Een unicum voor een rijwoning.” De lofty woning is inderdaad opvallend licht, ook dankzij de hoge plafonds en een extra dakraam dat ze maakten. Eva: “We lieten de schuifvensters expres doorlopen tot boven de houten balken zodat we de lucht nog kunnen zien boven de tuinmuren. Dat geeft weer extra ruimtelijk gevoel.”

Doordat de deuren van de slaap- en de badkamer geen klink en kozijn hebben, vallen ze amper op. Fijn, want ze grenzen allebei aan de leefruimte.Beeld Luc Roymans

In plaats van het volgebouwde perceel volledig te slopen, probeerden Philippe en Eva zoveel mogelijk oude elementen te integreren in de nieuwe rechthoekige houtskeletbouw. Oude muren werden gecementeerd en witgeschilderd. En de nieuwe houten dakconstructie pikt aan bij de bestaande betonstructuur. Ook de betonvloer bleef.

De grote witte ‘bakstenen’ zijn Ytongblokken. Eigenlijk een ruwbouwmateriaal, maar hier worden ze zichtbaar gelaten.Beeld Luc Roymans

“Het is te zot voor woorden om eerst alles uit te breken en af te voeren en vervolgens een nieuwe betonmolen te laten aanrukken”, vindt Philippe. Dus legden ze de isolatie, vloerverwarming en leidingen gewoon bovenop de originele vloer en goten er daarna polybeton over. Buiten en in de garage behielden ze de originele roodgeverfde magazijnvloer. Ze zaagden enkel wat gaten uit om bomen en groen te planten.

Philippe en Eva vulden alle voegen zelf met een doktersspuitje.Beeld Luc Roymans

Ook de gevel bleef zoals hij was, net als het appartement boven dat ze nu verhuren. Op het gelijkvloers kwam de huisartspraktijkruimte van Eva. De ruimte is, op de bad- en slaapkamer na, volledig open. Maar door een slimme plaatsing van die twee volumes ontstaan er wel hoeken die intimiteit geven. Ook de verschillende ­richtingen van de houten balken bakenen ­visueel verschillende ruimtes af.

De douche en het lavabomeubel zijn gemaakt van geplooid staalplaatBeeld Luc Roymans

Een unieke ingreep is de transparante garagepoort aan de straatkant. Die zorgt voor extra lichtinval, en maakt van de garage een bruikbare ruimte. “Het is onze fietsenparking, stockageruimte en wintertuin”, zegt Eva. “Maar ’s zomers gebruiken we ze als leefruimte. Dan staat de glazen deur tussen de garage en de living altijd open. ’s Winters gaat die dicht tegen de kou, maar er komt wel nog veel licht binnen. We wilden ons niet afkeren van de straat met een volledig blinde gevel, zoals je tegenwoordig vaak ziet. Voor de leefbaarheid van de wijk is dat niet ­ideaal. De glazen poort is ook meteen onze voordeur. De ‘gewone’ voordeur leidt namelijk naar de huisartsenpraktijk.”

De felblauwe kraan is van Vola, ontworpen door de bekende Deense ontwerper Arne Jacobsen. Een keuze van Eva.Beeld Luc Roymans

De ultieme troef van het huis is flexibiliteit. Het kan mee evolueren met hun leven. Philippe: “Toen we hier kwamen wonen, hadden we nog geen kinderen. En dus maakten we maar één slaap­kamer. Intussen is ons dochtertje een jaar. Ze slaapt nog bij ons. Maar op termijn kunnen we Eva’s praktijkruimte gemakkelijk omvormen tot kinderkamer. Een andere optie is om het appartement op de eerste verdieping bij ons huis te betrekken. In de keuken zit zelfs al een deur en een trap klaar. De dakconstructie is ­stevig genoeg om van ons groendak ooit een echte daktuin met terras te maken, waardoor onze buitenruimte enorm vergroot.”

Philippe De Berlangeer (39) en Eva Van der Meulen (31)respectievelijk architect en huisarts / wonen met hun dochtertje Bobbi (1), kat Patrick en twee parkieten in dit omgebouwde magazijn in Ledeberg, een randwijk van Gent / Philippe studeerde in 2005 af aan Sint-Lucas en startte in 2008 samen met twee studiegenoten het bureau GAFPA / Eva werkt sinds 2014 als huisarts en combineert haar praktijk aan huis met een groepspraktijk in Gent-Centrum.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234