Donderdag 03/12/2020

Lust & Liefde

‘Ik verheug me erop straks weer in alle kamers te kunnen vrijen, net als toen we jong waren’

Beeld Getty Images

Bijna zijn de kinderen het huis uit. En in plaats van het lege nest te vrezen, kijkt Veronique (52) uit naar de herwonnen tijd en ruimte. Want als tiener sloeg ze een topman aan de haak, al was het niet altijd makkelijk met die carrièretijger.

“Eigenlijk is het met liefde zoals met werk en met kinderen: in de eerste plaats moet je geluk ­hebben, daarna geldt: hoe meer aandacht je erin steekt, hoe beter het resultaat en hoe ­groter de kans op succes. Ik kwam op het juiste moment de juiste man tegen met precies de goede hoeveelheid toewijding. We zaten nog op de middelbare school, werden een koppel en in de jaren erna heb ik me nooit meer afgevraagd of ik een betere partij kon vinden; mijn hele leven met één man, het is te absurd voor ­woorden maar het werkt. Ik weet zeker, als we niet allebei zo gedreven waren geweest het te laten lukken voor de eeuwigheid, waren we nooit zo ver gekomen. In het begin van ons huwelijk was ik veel alleen met twee kleine ­kinderen, mijn man had een topfunctie in het bedrijfsleven en reisde de hele wereld rond. Als hij thuiskwam, luisterde ik naar zijn verhalen, want wat hij meemaakte, was in mijn ogen ­duizendmaal interes­­santer dan het geklooi met luiers en ruziënde peuters waar ikzelf de hele dag mee te maken had. Hij vroeg wel, hoe gaat het, hoe was jouw week, aan hem lag het niet. Ik was het zelf die me ondergeschikt maakte, hij kwam op plekken waar ik nooit was geweest en begeleidde internationale fusies, en ik stond op een schoolplein, in het beste geval.

“Dat vage besef van minder belangrijk zijn, begon na een tijdje te knagen en borrelde als chagrijn en bitse opmerkingen naar boven. Ik vond het beangstigend te merken hoe ­razendsnel intense saamhorigheid kan omslaan in twee losse eenheden, soms binnen de ­tijd­spanne van een dag. En de liefde zelf had er niets mee vandoen. Die wilde wel stromen, wij zelf wierpen onnadenkend de dammen op omdat we meenden dat liefde een constante was die onze zorg niet nodig had. Op dat moment dreven we weg, twee takjes die tegelijk in een beek worden gegooid maar door de stroom ieder een kant op worden gestuurd.

“Na een paar maanden nam ik een besluit: voortaan zouden we, als hij thuiskwam, eerst gewoon wat gezellig babbelen en vrijen, maar later in het weekend zouden we een uur ­plannen om ook de minder leuke dingen te bespreken. Dat waren de uren waarin ik vertelde dat ik het soms lastig vond om de buren met z’n allen te zien barbecueën op een zomerdag en dat ik dan alleen met de kinderen zat. Ik zei dat ik soms gek werd van die kibbelende kleintjes. En alleen al het zeggen wat me ­dwarszat, het simpele delen van kleinigheden, was genoeg om de irritaties te laten verdwijnen.

“Over jezelf zeggen dat je al meer dan dertig jaar een goed huwelijk hebt, roept bij anderen ongeloof op. Onder vriendinnen ben je geloofwaardiger als je klaagt over je man. Maar toch, ook al weet ik dat je geluk moet hebben, ik merkte dat we zelf veel meer in de hand hadden dan we dachten en dat onze relatie met ­wilskracht en gedrevenheid te beïnvloeden is.

“Kiezen voor geluk betekent soms kiezen tegen conventies. Mijn man komt uit een ander milieu dan ik. Hij is geboren in een traditioneel gezin waar men hecht aan het vieren van ­verjaardagen, aan het gedag zeggen voor je met vakantie gaat en als je terug bent nog een keer. Ik verloor mijn vader toen ik tien was, van mijn moeder kreeg ik alle warmte en vrijheid die ik nodig had, en die vrijheid heb ik bewaakt toen we trouwden. Waarom zou je, na een hele week werken, je weekend ook nog eens vullen met verplichtingen? Ik ben liever gewoon bij hem. Ieder leven kent jaren waarin je gek wordt van alles wat moet, dan is het fijn om in het ­weekend niks te hoeven. Maar die mentaliteit riep bij anderen weerstand en onbegrip op. We hebben er vrienden door verloren en ook met zijn ouders is er nog nauwelijks contact. De vrienden die overbleven vinden het prima. Ze zeggen: we geven een feestje, maar we kennen jullie, geen probleem als je het overslaat.

“Ik denk dat het huwelijk dit is: elkaar ­voortdurend peilen, in de gaten houden, je ­realiseren dat je lief een ander is dan bijvoorbeeld tien jaar geleden, met andere behoeften, andere wensen. Het is bovenal: blijven kiezen voor elkaar. Ik heb regelmatig momenten gehad dat ik de irritaties, symptomen van frustratie, voelde opkomen. Dan riep ik: ho, stop, dit wil ik niet, ik wil een nieuwe start.

“Jaren geleden kreeg mijn man een nieuwe job bij een multinational. Ik was zes maanden zwanger, we verhuisden naar een oud huis met veel potentieel, maar ik zag eigenlijk alleen maar hoe vies het er was en op een dag kreeg ik voortijdige weeën. Ik had nog een kleintje, hoe moest ik dat doen, rust houden met een man die altijd op reis was? Toen zei hij: die job was een mooie kans, maar ik kies nu voor jou. Zijn werkgever reageerde: je blijft gewoon in het land en we schoppen je iedere dag om half vier naar huis om voor je vrouw te zorgen. Dat was een geluk.

“Nu zijn alle kinderen groot, volgend jaar gaat de jongste de deur uit. Ik verheug me erop straks weer in alle kamers te kunnen vrijen, net als toen we jong waren. Seks is altijd belangrijk gebleven, het spoelt scherpe randjes zacht en glad. Seks en aandacht, daarvan leeft de liefde.

“Gisteren kwam ik in het aardedonker thuis en zag dat mijn man met een koddig lampje op zijn hoofd de sproei-installatie aan het ­repareren was, zoals ik hem had gevraagd. Toen hij klaar was, vroeg hij: ga je nog even van dichtbij kijken? Dat deed ik, en daarna gingen we zitten en keken we samen nog even naar die vredige waterwaaier achter in de tuin.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234