Zaterdag 05/12/2020

Lust & liefde

Henk (66): ‘Toen mijn vrouw me op mijn 32ste liet weten niet langer gediend te zijn van seks, zijn we daarmee gestopt’

Beeld Getty Images/Flickr RF

Henk (66) is al ruim dertig jaar getrouwd met zijn vrouw, maar hij zou best alleen kunnen zijn. En voor haar geldt exact hetzelfde. Toch blijven ze onder één dak wonen. ‘We leggen elkaar geen strobreed in de weg.’ 

Mijn vrouw en ik zijn al vijfendertig jaar erg tevreden met elkaar, maar als zij morgen iemand zou tegenkomen die haar gelukkiger maakt, zou ik blij zijn voor haar en me zonder scènes neerleggen bij het einde van ons ­huwelijk. Als ze onder een auto zou komen, dat is een heel ander verhaal. Dan zou ik vreselijk verdrietig zijn. Want natuurlijk kan ik zonder haar leven, zolang ik maar weet dat zij er beter van wordt. Ik zou een kluizenaar worden, maar wat dan nog.

“Door verwachtingen, die gesel van het huwelijk, heb ik me nooit laten gijzelen. Toen mijn vrouw me op mijn 32ste liet weten niet langer gediend te zijn van seks, zijn we daarmee gestopt. Ze zei dat ze me te grof vond en ik dacht het komt wel weer, maar eigenlijk had ik meteen het gevoel dat er iets niet klopte met wat ze zei, dat ze mij iets in de schoenen schoof wat eigenlijk met haar te maken had. Niet dat ik me erover opwond of erop aandrong het probleem op te lossen. In de jaren die volgden heb ik de seks nooit gemist, waarom zou ik me iets willen toe-eigenen dat niet van mij is? Soms denk ik: misschien dat ze me onbewust daarom heeft uitgekozen. Ik ben de man die zorgzaamheid paart aan een totaal gebrek aan bezitterigheid en niet kwijlt bij iedere passerende vrouw. Het zou me trouwens niet verbazen als mijn vrouw in haar jeugd is misbruikt. Op haar 13de al verliet ze het ouderlijk huis en haar vaders favoriete koosnaam voor zijn dochters schijnt ‘hoer’ te zijn geweest.

“Ik heb er nooit naar gevraagd, ik ben er zelfs nooit nieuwsgierig naar geweest. Ik zou haar geen plezier doen met mijn vragen. Met onze praktische, alledaagse routine bewijs ik haar en mezelf een veel grotere dienst. Als ik thuiskom van mijn werk hebben zij en ik meestal de hele dag nog niets tegen elkaar gezegd. We slapen apart en vroeger liep ik

’s ochtends weleens naar haar kamer om haar gedag te zeggen, maar ze slaapt slecht en als ze dan net weer was ingedut, was dat vervelend.

“Ik werk als klusser en ’s middags na het boodschappen doen kom ik rond vijven binnen en dan vragen we kort naar elkaars dag. Meestal vertelt ze iets over onze drie honden. Dat er een was weggelopen maar gelukkig weer terugkwam, ­bijvoorbeeld en ik vertel iets over mijn werk. Vervolgens vraagt ze: wat gaan we eten?

“Gisteren maakte ik burrito’s. Zij at zoals gewoonlijk op de bank en keek naar een woonprogramma en ik zat aan tafel en las de krant. Iemand die ons zou zien zitten, dacht vast: wat een ongezellig stel, maar wij zien dat anders. Of beter: we zien dat niet. Want we wijden er woorden noch gedachten aan. We vinden het prima naast elkaar te leven in plaats van met elkaar. Op een of andere manier hebben zij noch ik behoefte aan reflectie en getoonde affectie, een kus geven we elkaar alleen met oud en nieuw en met een verjaardag.

Elkaars meubilair

“Iemand zei eens, jullie lijken elkaars meubilair. Misschien, maar dan wel meubilair dat we geen van beiden zouden willen vervangen. Mijn vrouw weet dat ik haar alle geluk van de wereld gun, haar geen strobreed in de weg leg, en dat is precies waarom ik zeker weet dat we nooit uit elkaar zullen gaan. Al klinkt zelfs dat alweer te tactisch.

“Uitgaan doen we niet, vrienden ontvangen we nauwelijks, op vakantie gaan we nooit en ik vind het prima, die drie honden van haar, maar als ze ze morgen de deur uit zet, is het ook goed. En toch is de liefde tussen ons meer dan een elkaar zo goed mogelijk verdragen. Haar respect voor de rotzooi die ik om me heen verzamel, als in Mannenhuishouding van Marius van Dokkum, dat schilderij met de man die met een muts op en een sigaret in zijn mond tussen de troep onaangedaan in een pannetje staat te roeren, is voor mij bevredigender dan een potje seks. Want gaat het in een huwelijk niet juist om het erkennen van elkaars diepste behoeften? Zolang je zegt dat die behoeften praten en seks zijn, snapt iedereen het, maar als je met beider instemming en wederzijdse opluchting juist afziet van die twee, fronsen de wenkbrauwen. Bij ons moet mijn vrouw letterlijk over de ­rotzooi heen stappen. Overal liggen mijn ­papieren en kleren en schoenen. Haar privé­geschiedenis – en alleen al het raden daarnaar vind ik indiscreet – bewaart mijn vrouw in haar hart. Daar stap ik op mijn beurt overheen.

“‘U bent wel een aparte man’, zei laatst een arts. Ze keek me vrolijk aan, maar zag niet dat dit zonderlinge, mijn tevredenheid met hoe-het-is, mij niet alleen gek maakt maar ook onkwetsbaar. Ik heb niets nodig. Ik houd van wandelen maar het liefst alleen. En mijn vrouw is blij met een man die niets van haar eist. Vorige week heb ik in de woonkamer een nieuwe houten vloer aangelegd, ­speciaal voor haar, wat mezelf betreft had ik daar geen behoefte aan. Maar ik zie haar graag blij en ze had er al een paar keer om gevraagd. En nogmaals, als zij morgen iemand anders vindt en wil scheiden, laat ik haar ook in dat opzicht vrij. Andere koppels vinden dat ongeloofwaardig, maar ik heb in wezen niemand nodig. Ik ken de diepste ­verlangens van mijn vrouw niet en zelf heb ik die niet. Mijn vrouw vertrouwt onze drie honden nog het meest. En ze wil altijd kijken naar huizen die te koop staan. Vorige week zag ze een huis te koop in het bos. Zullen we even gaan, vroeg ze, ik zei, laten we dat doen als het licht is, morgen.

“Zo gaan onze conversaties. Ze is snel onrustig en heeft een bijna aangeboren behoefte te pleasen. Maar mij hoef je niet te pleasen. Mij hoef je alleen maar met rust te laten. Wij hebben geluk met elkaar.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234