Zaterdag 26/11/2022

InterviewLust & liefde

Frederiek had het ideale huwelijk, maar werd verliefd op een andere man: ‘Bij hem vond ik alles tegelijk’

null Beeld Sammy Slabbinck
Beeld Sammy Slabbinck

Frederiek (47) voelde niet de nood om haar gezin de rug toe te keren. Toch merkte ze dat ze tijdens koorrepetities vanuit haar ooghoeken constant gluurde naar een man met een zware basstem en een geur die veiligheid suggereerde.

Corine Koole

“Ik was 27 toen ik in mijn zangkoor een man leerde kennen. We hadden allebei een mooi gezin en geen enkele intentie dat op te breken. Mijn echtgenoot en ik konden het geweldig met elkaar vinden, alle gezinsproblemen losten we met gemak op, we waren elkaars steun bij verdriet en dronken graag af en toe een wijntje – het ideale huwelijk. Toch betrapte ik mezelf er tijdens repetities op dat ik vanuit mijn ooghoeken steeds naar die andere man keek. Tijdens de pauzes voelde ik als het ware precies waar in de ruimte hij zich bevond. Dan volgde mijn blik, hoorde ik zijn zware basstem en liep ik als vanzelf zijn kant op. Tussen alle andere koorleden, die als familie van elkaar waren, rook ik hem: een geur die veiligheid suggereerde.

“De andere koorleden begrepen heel goed wat er speelde toen wij elkaar na afloop van de repetities aan de bar begonnen op te zoeken, maar we schaamden ons niet. De wederzijdse aantrekkingskracht, die al snel liefde werd – maar dus in deze volgorde: eerst de verwondering, daarna de veiligheid en toen de verliefdheid en de liefde – leek iets wat ons opzocht in plaats van andersom. Maar wat moesten we ermee? Ik was in die tijd in verwachting van mijn jongste dochter, die nu 18 is, en zijn vrouw was ook zwanger. Een keer kwamen we elkaar tegen bij de vroedvrouw, ik herinner me de spanning, ook al was er tussen ons niets gebeurd. De eerste kus kwam pas twaalf jaar later, in 2013. Op een regenachtige avond, na een koorrepetitie, vroeg ik of ik hem een lift kon geven. En voor zijn deur vroeg ik, nog het meest tot mijn eigen ontsteltenis: ‘Krijg ik geen kus?’”

Tussen droom en daad

“Ik ben altijd heel gelijkmatig en zag mijn huwelijk als iets voor de eeuwigheid. Wij wilden dit allebei niet. Maar er gebeurde zoveel, het was alsof alle ­droesem die jarenlang roerloos op de bodem van mijn gevoelsleven had gelegen plotseling in beweging werd gebracht. Gemis dat ik nooit als gemis had ervaren, werd ineens voelbaar. Ik had altijd vertrouwd op de stabiliteit van mijn huwelijk en gezin, misschien wel een van de belangrijkste waarden in mijn leven, en nu werd ik overrompeld door de veelheid van deze ­nieuwe, andere liefde, een die iedere vierkante millimeter van mijn geest en lichaam leek aan te raken.

“Men zegt dat het een illusie is om alles te vinden bij één iemand. Dat was ook mijn overtuiging. Ik wist: er zijn talloze verschillende soorten liefde en vriendschap, en die raken je allemaal op een andere manier. Maar bij deze man vond ik alles tegelijk. Daarin zat ook mijn verwondering en uiteindelijke capitulatie. Had ik me vooral fysiek aangetrokken gevoeld, of juist intellectueel, dan was het makkelijker geweest. Maar bij hem was alles voortreffelijk. Iedere keer als ik hem zag, jaar in jaar uit, voelde ik me opgetogen, blij en opgewonden. Onze kinderen werden groter en gingen naar de middelbare school, maar dat gevoel ging niet over. Door zijn ogen zag ik mezelf op een andere, completere manier. Maar ik wist ook: niet alles wat je wenst is mogelijk. Gelukkig worden ten koste van onze kinderen, zijn vrouw en mijn man was uitgesloten. Tijdens de verhouding die we kregen na die zoen in de auto hebben we dus niet één keer overwogen onze gezinnen te verlaten en samen verder te gaan. Het kwam niet eens ter sprake.

“Maar een bijvrouw wilde ik ook niet zijn, dus ik heb na een tijd de relatie met hem bewust verbroken. Mijn besluit om uiteindelijk van mijn echtgenoot te scheiden heb ik los van hem genomen. Hij bleef bij zijn vrouw, ik ben op mezelf gaan wonen en hoewel we altijd contact zijn blijven houden en hij geen moment uit mijn gedachten was, maakte ik voorzichtig aanstalten om te gaan daten. Ik wilde niet alleen blijven.”

Gewone bijzonderheden

“In maart 2021 zocht hij me op. Het was middag, we zaten aan de keukentafel en daar was die vertrouwde geur weer, en meteen erna die armen om me heen. Hij bekende dat hij zich alleen voelde en na twintig jaar eindelijk en definitief voor mij wilde kiezen. Ik heb het hem nooit gevraagd, maar ik denk dat hij gewacht heeft tot zijn zoon 18 werd, want niet lang na die verjaardag stond hij voor mijn deur. Hij kwam zonder ook maar een enkele bezitting, wilde van huis nog niet eens een koffertje meenemen. Hij trok bij me in en plotseling waren het niet langer de bijzonderheden in mijn leven die eruit sprongen, maar juist de gewoonste dingen die bijzonder werden. Samen koffie drinken, samen wakker worden. Ontmoetingen hoefden niet meer te worden afgesproken en ingevuld, maar vormden een grote stroom, zonder onderbreking. We zaten als vorsten in mijn kleine tuin en ’s avonds keek hij nieuwsgierig toe hoe ik mijn make-up van mijn gezicht haalde. Alles fonkelde, zijn aanwezigheid toverde lichtjes die er niet eerder waren. Hij zei dat ik mooi en lief en slim was, en zag in mij een vrouw die er daarvoor nooit was geweest, omdat niemand haar ooit had gezien.

“Drie gelukkige maanden woonde hij bij me toen we in oktober samen een wandelingetje maakten. Plotseling viel hij naast me neer in het gras. Samen met omstanders probeerde ik hem te reanimeren, maar eenmaal in het ziekenhuis, waar hij in een kunstmatig coma werd gebracht, ontdekten ze dat hij ook kanker had. Zelfs als zijn hart er weer bovenop zou komen, was zijn levensverwachting hooguit een paar weken. De nacht voor zijn dood vroeg ik aan de verpleging of ik nog even bij hem in bed mocht kruipen. Dat mocht. Op intensieve zorg heb ik voor het laatst zijn armen gevoeld, ik heb tegen hem gezegd dat ik van hem hield en dat ik wist dat hij van mij hield, en dat was het einde. Twee decennia lang was er een beeld van een gezamenlijke toekomst geweest. Ook al zagen we elkaar maanden achtereen niet, ik wist al die tijd zeker dat er ooit een moment zou komen dat we samen zouden zijn. Nu is die toekomst er niet meer.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234