Dinsdag 22/06/2021
null

InterviewElla Leyers

Ella Leyers: ‘Ik ben single, en opvallend veel mannen willen daar wat aan doen’

Beeld Humo

De schaterlach van Ella Leyers (32), een burleske gorgel die ontspringt in een diepte waar alleen de gastro-enteroloog bij kan, werkt helend op een vileine herfstdag die alweer getekend wordt door het virus en zijn doden. Ook vanop anderhalve meter, zo merk ik, klinkt hij als een oproep: kom laten we vrolijk zijn. En waarom ook niet? Ik ontmoet niet elke dag een actrice die pa zegt tegen Jan Leyers, en ja tegen het leven. ‘Ik ben me ervan bewust dat niet iedereen zo hakuna matata is.’

In het zeventiende seizoen van De slimste mens ter wereld is Leyers voorlopig de whizzkid: slim, snel en geestig holt ze door de afleveringen. Ze is zelfs de familiemijlpaal in de quiz – de elf opeenvolgende afleveringen van haar zus – voorbij. (Dit interview vond plaats voor Leyers het absolute record van opeenvolgende afleveringen brak)

Ella Leyers: “Het Olga-record! Ja, daar had ik wel een familieruzie voor over (lacht). Neen, mijn grote ambitie is: plezier maken. Dat in De slimste mens lachen minstens even belangrijk is als kennis opdissen, vind ik fijn. Het maakt ook dat het allemaal veel minder stresserend is dan ik had verwacht.”

Je zit daar ook zo ontspannen. Plaagstoot hier, geestigheidje daar, en ondertussen ronde na ronde winnen. Je oogt als iemand die schik heeft in het leven.

“Goh, mooi dat je dat zegt. Maar er zit zeker geen plan achter, of een specifieke inspanning: ik zit daar maar heel gewoontjes mezelf te wezen. Er is niets gespeeld.

“Het klopt wel dat ik van nature nogal soepel door het leven glijd. Ik leef gráág, en ik geloof dat dat ook van me af te lezen valt. En natuurlijk bots ik ook op problemen, maar daar ga ik nogal laconiek mee om. Wat op te lossen valt, los ik op. En door de issues waar ik geen remedie tegen heb, laat ik me mijn levenslust niet afpakken. (snel) Maar ik ben me ervan bewust dat niet iedereen zo hakuna matata door het leven kan stappen, hoor.”

null Beeld Johan Jacobs
Beeld Johan Jacobs

Je zegt het haast verontschuldigend?

“Goh, ja... Weet je, als ik iets over mezelf vertel, is dat ook maar gewoon dat. Ik zeg daarmee niet iets over iemand anders, en al helemaal niet over hoe mensen zouden moeten leven. Dat klinkt evident, maar die nuance verdwijnt steeds vaker. Geef je aan dat je best gelukkig bent, dan schoffeer je wie wel moeite heeft met het leven. Zeg je dat je het best prima vindt dat je man uit werken gaat en jijzelf je om het huishouden bekommert, dan worden feministen boos. ‘Ik ben verontwaardigd, dus ik ben’: dat lijkt wel de leuze. Ik vind dat een beetje treurig. Het zou makkelijker zijn als mensen een persoonlijke uitspraak van iemand niet meteen op henzelf betrekken.”

In De slimste mens lijkt het alsof er geen enkel zwart gat in je kennis zit. Wat zegt dat over jou?

“Dat ik gretig en gulzig ben, denk ik. Ik weet graag in welke wereld ik leef. En ik vind kennis ook nog altijd sexy. Dat je niets meer hoeft te weten omdat alles toch op te zoeken valt, vind ik een lui alibi.

“Toch ben ik nooit het prototype van de streber geweest. ‘Ella kan beter’: dat kregen mijn ouders altijd weer te horen op het oudercontact. Ik snap nu wat mijn leerkrachten toen al begrepen hadden: dat ik een soort van systeem had waarbij ik net genoeg deed om altijd netjes geslaagd te zijn, maar niet meer. Ik was ook één van de sfeermakers in de klas: iemand voor wie het sociale en de vrolijkheid even belangrijk waren als het zuivere presteren.

“Nu sta ik middenin het professionele leven, en daar speelt natuurlijk een bijkomende factor: trots. Nu wil ik wél uitblinken in wat ik doe, en duidelijk maken waar ik voor sta.”

Lukt dat momenteel nog? De coronacrisis heeft een grote invloed op de agenda’s van acteurs.

“Er stond veel gepland vanaf maart: ik zou een toneelstuk hernemen, in een film en een musical spelen, twee maanden in Parijs wonen voor een project... Dat is allemaal niet kunnen doorgaan. Maar het goede nieuws: voorlopig zijn er alleen maar dingen uitgesteld, niet geannuleerd.”

Je bent intussen wel geregeld te zien in De ideale wereld, dat nog altijd een prettig uitgangspunt heeft: lachen met mensen die dat te weinig met zichzelf doen.

“Jan Jaap van der Wal is daar meesterlijk in, hè. Ik ben een grote fan. Hij is grappig, en ook nog eens koddig. (Ontsteekt in een perfecte Van der Wal-imitatie) ‘Hier is Glints! Eej-keej-eej een rapper! Eej-keej-eej Jan Lemmens! Eej-keej-eej for the kidzz! Eej-keej-eej... Ik weet niet wat eej-keej-eej betekent.’ (lacht)

“Jan Jaap is ook een zalvende aanwezigheid. Hij stelde me in mijn eerste weken op mijn gemak, en zorgde ervoor dat de redactie de weg vond naar mij om mee te spelen in de filmpjes.”

Het verbaast me enigszins dat dat nodig was.

“Niet dat ik het in mijn broek deed, hoor. Maar aanvankelijk had ik toch wat last van het eersteschooldaggevoel. Dat programma staat er al zes jaar, hè. Het is een geijkt ding waar ik mezelf in moest passen. Vergelijk het met de dag waarop je je boekhouding doet: je kijkt er tegenop, want het wordt vast een lastige klus. En achteraf denk je: zo moeilijk was het toch niet? Wat eerst een berg leek, bleek gewoon een leuk heuveltje.

“Ik vind het ook leuk dat er à la carte beroep wordt gedaan op mij. Het ligt niet vast wanneer ik voor De ideale wereld werk. Er zijn dagen dat ik in optie sta, zoals dat heet. Als ze me kunnen gebruiken voor een filmpje, bellen ze last minute – en dan geef ik aan of het kan. Ik vind dat een prettige manier van werken: het brengt een fijne onvoorspelbaarheid in mijn agenda.”

Je verzamelt al jaren invallen en ideeën in schriftjes. Voel je je er al klaar voor om zelf met iets te komen?

“Dat verlangen begint zich meer en meer te roeren, ja. Ik heb mezelf lang beschouwd als iemand die iets uitvoert. Dat ligt ook in de lijn van mijn acteeropleiding in New York: daar speelden we alleen maar bestaande theaterstukken. We moesten nooit zelf dingen creëren, zoals dat op de toneelscholen hier wel de gewoonte is. Nu begin ik stilaan te denken: moet ik niet eens zelf iets proberen? Een theatermonoloog, een filmscript of het scenario van een serie? Zou ik dat kunnen? Je hebt er talent voor nodig, maar ook techniek en discipline. En ik heb de vervelende neiging om dingen op de lange baan te schuiven.

“Ik ben weleens begonnen aan het uitwerken van zo'n ideetje. Maar na de fijne brainstormfase stokt het dan. Dan moet ik eigenlijk dóórwerken, er een mooi geheel van maken. Maar dan wordt het ook een beetje saai, en houd ik ermee op. (lacht) Ik ben ook wel een beetje bang voor het ‘schoenmaker blijf bij je leest’-argument. Zelfs als Tom Hanks een boek schrijft, krijgt hij meewarige reacties: ‘Ach kijk, hij wilde het absoluut ook eens proberen.’ Maar misschien moet ik me daar niet door laten afschrikken. Goed dat je het gevraagd hebt: ik ga mijn schriftjes nog eens bovenhalen.”

null Beeld sbs
Beeld sbs

OOM TROTTER

Hoe voelde jij je tijdens de lockdown van maart en april?

“Ongemakkelijk, omdat iedereen rond me blij leek te zijn met die plotse voorraad aan tijd en rust. Maar ik had er net een rustig jaar op zitten. Ik hoorde iedereen blij zuchten: eindelijk onthaasten! Terwijl ik onthaast wás – wat zeg ik: wie een definitie zocht van volkomen uitgerust, perfect wakker en helemaal klaar voor actie, moest gewoon naar mij kijken. (lacht)

“Het is een ziekte van deze tijd, natuurlijk: als je agenda vol zit en er een pittig tempo in je leven zit, gaat het goed met je. Ik pleit zeer schuldig op dat vlak. Ik hou van productief zijn. Van volle dagen.”

Van snel leven.

“Ja. En toch zit er ook iets heel rustigs in mij. Maar die kant wordt niet zo snel gezien. Ik voel het ook aan mijn relatie met Antwerpen: ik woon er nog altijd graag, maar ik begin steeds meer naar de natuur te verlangen. (droomt weg) ’s Ochtends het schuifraam openen en mijn thee drinken met uitzicht op het groen... Ja, daar ben ik helemaal klaar voor.

“Ik was als kind al behoorlijk rustig. Als ik als kleuter geen zin had in school, hoefde ik van mijn moeder niet te gaan. Want ik was de rustige, schattige dochter die op zichzelf speelde, en nooit in de weg liep. Ik beheerste de kunst van het onopvallend zijn: mijn ouders dachten vaak dat ik al gaan slapen was, terwijl ik in mijn kamertje tot ’s avonds laat met allerlei dingen bezig was. Of me, met een zaklamp onder de dekens, Het ei van oom Trotter van Marc de Bel liet voorlezen door Dorien.”

Dat vloekt een beetje met het ‘luid en heftig’-beeld dat aan jullie – de vier Leyers-zussen – kleeft.

“Binnen de familie is er een duidelijke consensus over het level van heftigheid: eerst komt Olga, dan Dorien, en dan – op zeer respectabele afstand – Billie en ik.”

Samen met jullie ouders vormen jullie een hechte clan. Ik begrijp het comfort daarvan, maar wil je daar nooit eens uitbreken?

“Mijn ouders en mijn zussen zijn de leukste mensen die ik ken: ik kan geen enkele reden bedenken om me tegen hen af te zetten. Sinds pakweg een jaar zie ik wel in dat we niet altijd en overal vervlochten hoeven te zijn. We horen of zien elkaar dagelijks: er is nooit géén contact. Dat is goed als alles leuk en plezierig is. Maar op de momenten waarop ik even vast zat en lucht nodig had, werd het me soms wel te veel om dan ook nog al die stemmetjes en meningen binnen te pakken. Tijdens de lockdown waren we allemaal heel lichtgeraakt. Het was sowieso al zo’n vreemde, nerveuze tijd, en als er dan nog problemen bij kwamen... We stonden allemaal wat strak toen. Toen hebben we bedacht dat we elkaar misschien beter wat meer ruimte konden geven. De algemene vergadering van de nv Leyers moet niet élke bezorgdheid van zijn leden ontleden en bediscussiëren.”

Je bent rechtuit, en heel verbaal. Maar er zit tegelijk iets terughoudends in je.

“Dat klopt helemaal. Actrice Charlotte Timmers heeft eens gezegd dat ik zoals zand ben: je kunt me door je handen laten glijden, maar je kunt me niet vastpakken. Ik ben geneigd om de dingen zelf op te lossen. Ik heb een hoofd: dat laat ik graag werken. Dat het ook goed en leuk kan zijn om me te laten helpen, ben ik nog maar net aan het ontdekken.

“Ik heb ook niet zo heel veel mensen nodig voor mijn geluk. Er is mijn familie, en er is een kransje van beste vrienden. Die laat ik met veel plezier onkruid wieden in mijn jardin secret, maar andere mensen krijgen van mij niet het diepste van het diepste te zien. Ik zie echt niet in waarom dat wel zou moeten.

“Het lijkt me geen toeval dat ik actrice ben geworden, en dat ik zoveel plezier puur uit die imitaties in Tegen de sterren op. Ik hou van de kameleon. Van mensen doen geloven dat ik dít ben, en het volgende moment dat ik dát ben. Ik denk dat dat goed weergeeft hoe ik functioneer in een liefdesrelatie. Als ik dan even boven mezelf probeer te vliegen, zie ik het meteen: ‘Ah ja, daar licht ze dat kantje van haar persoonlijkheid uit.’

(peinzend) Zoals ik het nu uitleg, klinkt het als onoprechtheid. Een vorm van corruptie. Maar dat is het niet: het is niet zo dat ik een rolletje kies. Het is een facet van me dat de overhand haalt, en dat is altijd heel oprecht. Maar ik schijn het in een relatie dus wel moeilijk te hebben om gewoon de héle Ella te zijn – de forse én de gevoelige, de timide én de avontuurlijke. Terwijl dat binnen mijn familie en bij mijn vrienden dus wel probleemloos lukt.

“Zeg jij het eens, dokter, hoe komt dat?”

Wel, euh...

(weer luchtig) Ik ben al blij dat je niet ‘onzekerheid’ antwoordt. Dat lijkt zo onderhand de makkelijke verklaring voor álles geworden. Iemand zegt iets boertigs? ‘Onzekerheid!’ Iemand loopt rond met een air dat de halve Melkweg verlicht? ‘Onzekerheid!’ Iemand zet een stap naar links? ‘Onzekerheid!’ Iemand zet een stap naar rechts? ‘Onzekerheid!’ Handig wel, zo’n sleutel die op elk slot past.”

null Beeld Johan Jacobs
Beeld Johan Jacobs

NAAR HET ALTAAR

Je bent op dit moment vrijgezel.

“Ja, en er zijn opvallend veel mannen die daar wat aan willen doen. Dan krijg ik op Instagram out of the blue een berichtje van een wildvreemde: ‘Zullen we trouwen?’”

Zoiets werkt vast heel goed.

“Zeker: leve de kortste weg naar het altaar.

“Serieus: als jonge, moderne vrouw voelt het niet per se als een manco om geen partner te hebben. Wij zijn de zelfvoorzienende generatie. Vroeger was het als vrouw handig – wat zeg ik: haast noodzakelijk – om een man te hebben, want die zorgde voor een inkomen en een sociaal leven. Maar dit is 2020: ik heb zelf een job, en vrienden die mijn leven doen sprankelen. Ik trek mijn plan zonder man. Het perverse effect is dat daardoor de lat voor een mogelijke partner geweldig hoog komt te liggen. Want alle basisnoden zijn vervuld: een lief is er voor de extra’s, om je iets wonderlijks aan te wijzen. Er speelt bij mij ook een soort van fierheid: ik wil toch licht bewonderend naast mijn lief kunnen staan. Met hem naar buiten gaan, en glimmen van trots omdat hij, en niet iemand anders, aan mijn zijde staat.”

Ik dacht net dat je je standaard wat had laten zakken. Vijf jaar geleden zei je nog dat je lief iemand moest zijn die ‘van zichzelf weet wat hij kan, iemand die ambitie heeft en in zichzelf gelooft’. In De slimste mens beperkte je je onlangs tot ‘iemand met twee armen en twee benen’.

(droog) Een goed functionerend derde been mag ook.

“Weet je wat ook niet helpt? Dat ik thuis het perfecte voorbeeld heb gekregen. Ook na zovele jaren blijven mijn ouders elkaar boeien. Ze willen nog altijd moeite doen voor elkaar, ze praten aan tafel over wat hen begeestert, ze zijn nooit gestopt met in het hoofd van de ander te willen kruipen. Ze vormen een prachtig tweespan. En als je daarmee opgegroeid bent, wil je zelf geen genoegen nemen met minder. Ik streef niet de exacte kopie na, wel dezelfde intensiteit. Eigenlijk wil ik naar mijn lief kijken zoals mijn moeder naar mijn vader kijkt, en vice versa: met een krachtige combinatie van liefde en bewondering.

“Ik krijg weleens te horen dat ik relaties te snel en te impulsief beëindig. Maar dat klopt niet, vind ik. De aanleiding kan misschien een detail zijn, maar daaronder zeurt dan al langer iets fundamenteels. Iets dat ik meestal ook helder kan benoemen. Te zot, bijvoorbeeld. En daarna, want dan beland ik geheid weer in het andere uiterste: te saai. Ik kan maar moeilijk begrijpen dat je twijfelt aan je relatie, al een jaar aan het zeuren bent bij je vrienden, en het dan toch zozo laat. Dan ben je jezelf toch aan het verloochenen? Als je iemand ten diepste niet tof vindt, is het toch gewoon een kwestie van respect voor jezelf om niet verder te gaan met die partner?”

Ben je allergisch aan saaiheid?

“Ja. En dat is wel een beetje een probleem.”

Hoezo?

“Dat ik dingen snel beu word: oké, so be it. Maar mensen... Ik word er soms zelf een beetje onbehaaglijk van. En ik voel me niet zozeer schuldig tegenover die anderen, het maakt me gewoon een beetje ongerust over mezelf. Wat wil je dan precies, bijt ik mezelf weleens toe. (kordaat) Kom, genoeg. Ik wil niet dat het lijkt alsof ik gigantisch worstel met de dingen, en nog minder dat ik verwend of verwaand klink. Want dat is niet wie ik ben. Ik blijf in de eerste plaats een licht en vrolijk wezen.”

Een van 32 jaar: voor je glinstert nog een oceaan van tijd.

“Voilà. Je zult mij nooit horen zeggen dat ik het mis om pakweg 21 te zijn. Dat was een leuke tijd, zeker, maar volwassen worden ging toch ook gepaard met veel gedoe. Neen, dan liever het zelfvertrouwen en de rust van de dertiger.”

Anderzijds: hoe verder je opschiet in het leven, hoe minder vaak je nog iets voor het eerst doet.

“Mja, zo had ik daar nog nooit over nagedacht. Wat stel je voor? Zullen we eens afspreken om een extreme sport te proberen?”

Stoort het als ik dan gewoon toekijk?

“Een ballonvaart, durf je dat? Of nee, laat ook maar. Je denkt dan: heerlijk, onder zo'n bol hete lucht de hemel in. Maar dan stap je in dat mandje, en blijkt dat ook nog aan andere mensen verhuurd te zijn. Zit je daar, een ongelooflijk unieke ervaring te hebben met Herwig en José uit Tremelo. (lacht) Kijk, nu moet ik denken aan wat Ilja Leonard Pfeijffer in Grand Hotel Europa schrijft over mensen die naar een uithoek van de wereld reizen om daar tegen betaling de plaatselijke bevolking een theaterstukje te laten opvoeren. Helemaal authentiek!”

Maar natuurlijk: Ilja Leonard Pfeijffer! Hij is de ideale man voor je!

“Ja! In alle ernst: ik heb me die bedenking ook al gemaakt. (gespeeld nijdig) Maar goed, hij heeft zich vastgeklonken aan zijn mooie Italiaanse kunsthistorica.

“Neen, laat de conclusie maar zijn dat ik volop vrolijk ben. Ik vind dat het leven almaar makkelijker wordt. Vroeger sluimerde er altijd iets van stress in mij: zou alles wel goed komen? Zou ik wel greep krijgen op álle facetten van mijn leven? Die nervositeit is nu vervangen door rust. Het is oké: laat mij maar lopen.”

De slimste mens, VIER, maandag tot donderdag, omstreeks 21.30 uur

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234