Vrijdag 27/01/2023

InterviewLust & liefde

‘Die verliefdheden op vrouwen bleven terugkomen, het werd tijd voor openheid’

null Beeld Sammy Slabbinck
Beeld Sammy Slabbinck

Dat ze ook op vrouwen valt, weet Marije (42) al op het moment dat ze haar man leert kennen. Zo gek als ze op hem is, verwacht ze nooit meer op een ander te worden.

Corine Koole

“Ik wist allang dat ik ook op vrouwen viel toen ik op mijn 21ste mijn man leerde kennen, maar mijn liefde voor hem was zo overweldigend dat ik dacht dat voortaan al mijn andere gevoelens ondergeschikt zouden zijn aan wat ik zag als ik met hem was: een perfecte combinatie van mannelijkheid, gevoeligheid en zorgzaamheid. Het liep anders. Wij waren al jaren samen toen ik toch als een blok viel voor een vrouwelijke collega. Ik wist meteen: hier valt niks ondergeschikt te maken, hier kan ik niet voor weglopen, daarvoor is het gevoel te sterk. Tijdens een werkuitje deelde ik met haar en nog twee collega’s een kamer. Op een avond stonden we in bh voor de spiegel in de badkamer en bewonderde ze mijn lichaam. Die avond op het strand pakte ik op goed geluk haar hand. Zo liepen we langs de vloedlijn. Ik zei: ‘Ik hou van je’, en ze lachte, had geen benul dat ik die woorden echt meende. Voor haar was het handen vasthouden een spel van twee collega’s, een manier om te bonden wellicht. Precies dus waar dat uitje voor was bedoeld. En toen ik die avond in ons gedeelde bed een arm om haar heen sloeg, maakte ze een gebaar waaruit ik begreep dat de liefde niet wederzijds was.

“Zonder er iemand iets over te zeggen, ben ik nog zo’n zes maanden verliefd op haar gebleven. Ik genoot van die verliefdheid, al kon ik er geen kant mee op. Het was een fijn en mooi gevoel en ik vertrouwde erop dat het na een tijdje zou wegebben, wat ook gebeurde. Later herhaalde zich dit met een andere collega, een heel mooie vrouw. Ik was zwanger van mijn eerste kind, we stonden samen in de lift. Hoewel ik eigenlijk altijd de trap neem, had ik mijn kans gegrepen toen ik haar zag instappen. De deuren sloten, maar het onhandige gesprek dat ik begon, strandde onmiddellijk met die dikke buik letterlijk tussen ons in.

“Ook deze verliefdheid was een storm van zo’n maand of zes. Mijn man is een bijzonder mens met wie ik volkomen gelukkig en tevreden ben. Ik hoefde met mijn verliefdheden op die vrouwen niks te compenseren, ik ben graag thuis en in die zin helemaal niet op zoek. Maar het begon erop te lijken dat vrouwen minstens zo bij me hoorden als hij, en toen ik een burn-out kreeg en daar slechts met grote moeite uit opkrabbelde, dacht ik: als ik nu niet alle issues in mijn leven aanpak, word ik nooit beter.

“Die verliefdheden op vrouwen bleven terugkomen, het werd tijd voor openheid. Op een avond toen mijn man en ik in bed lagen, zei ik: ‘Ik val ook op vrouwen, daar wil ik iets mee doen.’ Ik noemde de naam van de vrouw uit mijn voetbalteam met wie ik toen alweer een tijdje dagelijks meermaals zat te whatsappen. Mijn man reageerde heel begripvol en raadde me aan op onderzoek uit te gaan. Omdat hij van me hield, zei hij dat, maar misschien ook omdat hij bang was me kwijt te raken – alles was zo troebel ineens, er waren geen scherpe lijnen en grenzen meer, belangen, kameraadschap, liefde, niks was meer afgebakend. Nu eens dacht ik: ik mag mezelf niet verloochenen, dan weer vroeg ik me af waarom ik dit zo nodig moest uitzoeken en anderen meesleepte in mijn chaos. Toch stuurde ik een paar dagen later een berichtje naar mijn teamgenoot dat ik haar liefhad. Ze beefde over haar hele lichaam, vertelde ze later, want ineens drong tot haar door dat voor haar hetzelfde gold. Geschrokken en angstig voor de gevolgen wees ze me af, maar een dag later volgde het bericht dat ze ook verliefd was op mij. Ik was haar eerste liefde.”

Een blijvend obstakel

“We sprongen in het diepe en zeiden tegen elkaar: we zien wel wat er gebeurt. Mijn man wilde en kon niet verbieden dat ik haar ons leven binnentrok, maar eenvoudig was dat niet. Voor geen van ons. Iedere vrijdagavond na de training bleef ik bij haar slapen. Zij wilde dat ik langer bleef, maar ik miste thuis en de kinderen misten mij als ze op hun vrije zaterdagochtend wakker werden. Ik leefde in twee werelden en zei tegen haar: ‘Ik hou van mijn man, maar ik ben verliefd op jou en ik denk dat dat samen kan gaan.’

“Twee maanden later trof ik op een middag mijn oudste dochter van 8 in haar kamer met een vel papier voor zich dat ze helemaal had volgeschreven met de naam van mijn vriendin, vervolgens had ze alles doorgekrast. Het was niet alleen mijn achtbaan, maar die van iedereen van wie ik hield. Ik raakte uitgeput. Ook bij mijzelf zat de dominante moraal van monogamie diepgeworteld. Ik besloot: om rust te krijgen, moet ik kiezen. Het is óf hij, óf zij. Allebei kan gewoon niet. Er is zelfs een moment geweest dat ik mijn man wilde verlaten. Niet omdat ik niet meer van hem hield, maar omwille van de duidelijkheid.

“Het was op een dinsdagochtend, ik had net de kinderen naar school gebracht. Ik zei: ‘We moeten scheiden, niemand wordt hier gelukkig van.’ Maar alleen al het idee maakte ons zo aan het huilen dat ik het plan onmiddellijk weer heb verworpen. Intussen is er meer rust, we weten dat we nooit uit elkaar zullen gaan. Die eerste voetbalvriendin heeft intussen een monogame relatie met een ander en is gelukkig, ik zie haar nog steeds weleens bij de training. Na haar volgden nog drie andere vriendinnen. Maar steeds bleek het hebben van een gezin een obstakel, niet om seks te hebben, maar wel voor een relatie.

“Laatst heb ik een nieuwe vrouw leren kennen. Ik hou de balans goed in de gaten. Als ik de kinderen naar bed breng, praten we over van alles en dus ook over mij. De jongste vindt het prima wat ik doe, maar de oudste heeft er moeite mee. Het blijft worstelen, twee volwaardige liefdes onderhouden en combineren met de zorg voor een gezin en een baan. Ik hoop dat dit ons uiteindelijk allemaal sterker maakt, met meer begrip en meer oog voor elkaar.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234