Zaterdag 03/12/2022

DubbelinterviewFamilieklap

‘Begin jaren 1970 was samenwonen allerminst evident voor twee mannen’: Koen Crucke en zijn man Jan

Koen Crucke en Jan Gheysens: ‘De buren hielden ons in het oog. We kochten twee identieke Mini Coopers zodat ze niet zouden weten wie wanneer thuis was.’ Beeld Eva Beeusaert
Koen Crucke en Jan Gheysens: ‘De buren hielden ons in het oog. We kochten twee identieke Mini Coopers zodat ze niet zouden weten wie wanneer thuis was.’Beeld Eva Beeusaert

De jongste is 70 en wou eigenlijk straatzanger worden, maar raakte bekend als operastem en de onnavolgbare ‘Meneer Spaghetti’ in Samson en Gert. Buiten zijn echtgenoot en geadopteerde zoon heeft hij geen familie meer. De oudste is 74 en stuurt al sinds 1988 de carrière van de jongste. Koen Crucke en Jan Gheysens, echtgenoten.

Sophie Pycke

Koen

“Ik was 17 toen Jan op mij afstapte in café Den Bridge op het Sint-Baafsplein in Gent. Eigenlijk was hij mijn type niet. Ik viel op mannen met een hoek af. Hij heeft me die avond naar huis gebracht, maar het zou nog twee maanden duren vooraleer we een stap verdergingen. We hebben eerst uren, zo niet dagen, gepraat. Niet om elkaar te overtuigen, maar om te weten wat de ander interesseert, wat hem drijft.

“Daar is uiteindelijk een diepe verstandhouding uit gegroeid. En dat was nodig, want door ons werk zagen we elkaar vaak niet. Jan woonde als lichtontwerper in Londen, en later werd hij zelfs naar Broadway gedetacheerd. Ik werkte ondertussen vaak in Duitsland en Oostenrijk. Als de nood hoog was, namen we het vliegtuig en brachten we samen een middag door.

“We hebben nooit met onze relatie te koop gelopen. Niet omdat we beschaamd waren, maar omdat we de nood niet voelden om bijvoorbeeld hand in hand over straat te lopen. Het was er ook de tijd niet voor. Toen we net in Drongen woonden, kregen we bezoek van meneer pastoor. ‘Jullie zijn twee mannen die samenwonen? Maar jullie zijn dan toch gelovig?’ We hebben er nooit op geantwoord. Die mens is vrij gegeneerd weer buiten gestapt. Nadien begon het geroddel. De buren hielden ons in het oog. We kochten twee identieke witte Mini Coopers zodat ze niet zouden weten wie wanneer thuis was.

“Ondertussen lopen we wel al arm in arm over straat. Maar wie ons niet kent, denkt waarschijnlijk dat we twee oude mannen zijn die steun zoeken bij elkaar. (lacht)

“In al die jaren hebben we ons nooit afgevraagd waarom we een koppel zijn. We hebben hoog oplaaiende ruzies gehad, bijna sloeg ik met een glazen fles op zijn hoofd, zo koleriek kan ik zijn. Maar we zijn nooit kwaad gaan slapen. Een duurzame relatie steunt op drie pijlers: respect, bewondering en vertrouwen. We hebben het altijd zo belangrijk gevonden om daarop te focussen. Niet alleen omdat we even een open relatie hadden, maar ook omdat we elkaars tegenpolen zijn. Jan kan echt een norse, asociale mens zijn. Als hij stil in zijn eigen wereldje zit, probeer ik hem er niet uit te trekken. Hij is wie hij is. Net zoals hij moet aanvaarden dat ik tegen een hondje met een hoedje op praat. (lacht)

“Ik moet alleen zingen. Al de rest doet Jan. Zelfs mijn dagelijks leven zou een puinhoop zijn zonder hem. Hij doet alles: van de strijk tot de betalingen. Maar zonder ook maar één keer door te steken hoeveel hij wel voor mij doet. Hij is het beste wat me ooit is overkomen. Als man, maar ook als manager. Ik was een onnozel zangerke van een orkestcafé. Jan heeft me leren acteren en bewegen op scène.

“Als Jan voor mij sterft, wil ik niemand anders meer. Iemand anders toelaten in mijn leven, laat staan samenwonen, lukt niet meer. Ik weet dat hij me een nieuwe liefde zou gunnen, en ik hem, maar na 54 jaar lijkt dat een onmogelijke piste. In ideale omstandigheden gaan we samen nog twintig jaar door. Ik ben nu al bang voor de dag dat ik niet meer op een podium zal kunnen staan. Ik word een heel ambetante mens. Aznavour trad op zijn 93ste nog op en stierf in zijn slaap. Zo mag het zijn.”

'We waren een van de eerste Belgische homokoppels die, onder de radar, de stap naar het huwelijk hadden gezet.' Beeld Eva Beeusaert
'We waren een van de eerste Belgische homokoppels die, onder de radar, de stap naar het huwelijk hadden gezet.'Beeld Eva Beeusaert

Jan

“We zijn vrij snel gaan samenwonen, maar begin jaren 1970 was dat allerminst evident voor twee mannen, ook al omdat Koen nog geen 18 was. Op een avond na een voorstelling pakte ik zijn hand en gingen we naar een politiecommissariaat: wij willen samenwonen, hoe pakken we dat aan? Die vriendelijke man zei dat we best een studio op een bovenste verdieping huurden en altijd twee opgemaakte bedden in twee slaapkamers hadden, voor het geval de zedenpolitie zou komen. Er is nooit gebeld, maar het toont alleszins hoe de tijdgeest toen was.

“Koens ouders hadden het even moeilijk met onze relatie, maar het duurde niet lang of ik mocht hen ma en pa noemen. Vooral met moeder Crucke had ik een fantastische relatie. Ze wilde dat Koen kapper werd, want zingen was toch geen beroep, maar zodra ze hem in de opera zag schitteren, begreep ze het pad dat hij had besloten te volgen.

“Zodra we mochten trouwen, heb ik Koen ten huwelijk gevraagd. Ik had één voorwaarde: we zouden in alle stilte trouwen. Koen respecteerde dat, maar eigenlijk wilde hij trouwen zoals Elton John. Met een voile, een witte koets, vijf cameraploegen en twintig journalisten. Maar alleen onze getuigen en onze zoon waren erbij. En een onbekende. Dat moest toen zo, anders was het huwelijk niet wettelijk. Ik had een powerblaster mee met een cassette van ‘L’Hymne à l’amour’ van Edith Piaf. Een paar maanden later waren we op vakantie in Spanje en belde een journalist van Dag Allemaal. Diezelfde avond waren we een item in Het journaal. We waren tenslotte een van de eerste homokoppels die, onder de radar, die stap hadden gezet.”

“Ik ben misschien wel de organiserende kracht achter zijn carrière, en achter ons huishouden, maar op het podium is Koen de sterke man. Ik kan nog altijd naar hem zitten kijken en denken: wat een ongelooflijke kracht en elan. Ik zorg ondertussen dat zijn trein nooit stopt. Hij studeert nog alle dagen, hè. Tot het einde van 2024 is hij voor grote producties al bijna volledig volgeboekt. De laatste twee jaar is zijn populariteit ontploft. Ik sta er zelf van te kijken. Hij is dj nu. Ongelooflijk hoe hij die jonge mensen kan opzwepen. En allemaal kennen ze hem als hun idool Alberto. Ik probeer boekingen in het weekend te groeperen zodat hij de andere dagen wat afkickt. (lacht)

“Koen vindt het zalig als mensen hem herkennen en een handtekening of foto vragen. Ik krimp nog altijd wat in ineen, maar het hoort erbij. Tussen de optredens door genieten we van ons gezin: Koen en ik, onze geadopteerde zoon Stefan en zijn man. Een baby hebben we nooit willen adopteren, maar een volwassen jongen wel. De adoptie kwam er na lange gesprekken tussen ons drie. Stefan was 19 jaar oud toen hij kwam solliciteren om ons café in Gent te runnen. Stef heeft een groot deel van ons hart ingepalmd, en dat maakt Koen en mij bijzonder gelukkig.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234