Dinsdag 20/04/2021

ColumnBijzondere bijstand

Als het me echt te veel wordt, stamp ik mezelf zen op Zalandodozen

null Beeld Sven Franzen
Beeld Sven Franzen

Katrin Swartenbroux helpt een lezer met een issue.

Lezersvraag van de week: Ik voel hoe ik de laatste tijd het voorbije jaar afreageer op mijn man. Zelfs een neutrale mededeling komt er als een snauw uit, en ik lijk constant ruzie te willen zoeken. Hij houdt het hoofd gelukkig koel, maar hoe raak ik hieruit? Evelien, heverlee

Beste Evelien,

Het feit dat je dit van jezelf beseft is al enorm. Dat kan ik niet genoeg benadrukken. Dat je ook weet dat het de opgekropte emoties van horrorjaar 2020 zijn die nu naar boven komen borrelen, maakt deze column misschien zelfs overbodig. Maar ik heb een te mooie ­metafoor bedacht om haar aan me voorbij te laten gaan.

Volg even mee: sinds ­september draag ik een beugel om mijn tanden in het gareel te houden. Een ding dat minder ontwricht dan verwacht, maar dat naast heersende complexen over mijn glimlach ook nog andere zaken heeft blootgelegd. Hoe vaak ik mijn tanden gebruikte, bijvoorbeeld. Wanneer een zakje nootjes open moest, een prijskaartje verwijderd of een stukje plakband geselecteerd, zette ik er mijn bijters in. Ik stak kledingstukken tussen mijn snijtanden tijdens het opruimen, en gebruikte mijn kiezen om mijn badjas strakker aan te trekken terwijl ik met een kop koffie in de hand boos door het raam naar de buren loenste.

De homo sapiens die voor het eerst flexte met zijn ­opponeerbare duim draait zich ongetwijfeld om in zijn graf bij het lezen van bovenstaande paragraaf, maar er valt wel degelijk een les uit te trekken, zij het zes miljoen jaar te laat. Zie je Evelien, telkens als ik niet wist hoe ik (iets) moest ­openen, toonde ik mijn tanden. Omdat het makkelijker was. Omdat het sneller resultaten gaf. Omdat het mijn frustraties bevredigde. Om mijn orthodontist tijdens mijn spoed­afspraak na een ‘incident’ met een pak Oreo’s te citeren: “Leer in godesnaam je handen gebruiken.”

Omdat je me sympathiek lijkt, laat ik de ‘je bent toch geen beest’ achterwege.

Knijp in een stressbal. Masturbeer. Streel een dier, desnoods aan de ingang van de supermarkt, en pers citroenen. Heel erg veel citroenen. Als dat niet helpt, pers dan een appel. Met je blote handen. Schrijf driftig tweets, laat een comment achter op een nieuwsartikel, mail je baas maar vergeet op ‘versturen’ te klikken, kluts een eiwit en smijt brood naar de eendjes. Hard. Die fuckers mogen ­tenminste wél nog naar het buitenland zonder een PLF te moeten invullen. Probeer lichamelijk vorm te geven aan je frustraties. Zet een Ikeameubel in elkaar, hang een boksbal in de garage of ga in plankhouding staan tot je polsen branden.

Als het me echt te veel wordt, gooit mijn lief me in de papiercontainer van het gebouw en stamp ik mezelf zen op Zalandodozen. Soms ben ik na een minuut al klaar, soms woel ik een half uur in de snippers als een gerbil die een nest maakt met Kleenex, maar het resultaat is altijd ­hetzelfde. Ik ben doodmoe. Ik weet amper nog waar ik boos om was.

En wanneer het hoofd van mijn lief in een stofwolk ­verschijnt, steek ik mijn armen naar hem uit. Ik spartel niet tegen wanneer hij me uit mijn puinhoop van eigen makelij tilt. Ik klamp me vast, knijp in zijn schouders en besef dat ik het geluk heb dat ik datgene wat er écht toe doet, zelf in handen heb.

En dat ik dat vooral niet mag loslaten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234