
Drama 1u38, 2012
Niet de juiste liefde kunnen geven: dat is heel ontroerend
De openingsminuten van The Deep Blue Sea zijn van een bedwelmende schoonheid. Terwijl een vrouw 's avonds door Londen stapt, glijdt de camera van de straat naar een gevel en krijg je een symfonie van beelden van twee in elkaar verstrengelde geliefden op het smachtende ritme van Samuel Barbers Opus voor viool en orkest, Op 14.
Meteen heeft Davies je waar hij wil: in de beslotenheid van een melodrama over Hester, een jonge, getrouwde vrouw (een vurige vertolking van Rachel Weisz) die in het Londen van de jaren vijftig hopeloos valt voor een ex-gevechtspiloot (Karl Johnson). Dat haar overspelig gedrag in het repressieve naoorlogse Engeland op niet veel begrip kan rekenen, spreekt voor zich. Maar Davies maakt van deze bewerking van een stuk van Terence Rattigan geen studie over de sociale zeden. Wel een heel intens drama over de pijn van wanhopige, verliefde mensen en een moedige vrouw die haar geprivilegieerd bestaan opgeeft omdat ze voluit voor de passie wil gaan die tot nog toe in haar leven ontbrak.
Puur stilistisch zijn het autobiografische Distant Voices, Still Lives (1988) en The Long Day Closes (1992) sterker. Maar ook The Deep Blue Sea bevat magische momenten waarbij populaire liedjes als 'You Belong to Me' en 'Molly Malone' je zachtjes in het het emotionele landschap van Hester onderdompelen. (Luc Joris)
In het naoorlogse Engeland leidt Hester Collyer een bevoorrecht leven als de vrouw van rechter Sir William Collyer. Wanneer Hester halsoverkop verliefdwordt op de jonge piloot Freddie, stort ze zich in een passionele affaire en zet ze haar veilige leven op het spel. In de moralistische maatschappij van de jaren '50 is het een verboden liefde die Hester voor een onmogelijke keus laat. Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Terence Rattigan.

© 2013 De Persgroep Digital - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.
Volg het nieuws op onze zustersite in Nederland www.volkskrant.nl.