
Drama 1u32, 2012
Pluk de dag met een rampenfilm
Michael (rol van Ewan McGregor) is de chef van een trendy restaurant in Glasgow. Susan (rol van Eva Green) werkt als epidemiologe in een lokaal ziekenhuis. Hun respectieve jobs zijn door scenarist Kim Fupz Aakeson en regisseur David Mackenzie zeker niet toevallig gekozen in deze romantische rampenfilm, een hybride mengvorm van passionele romantiek en apocalyptische sciencefiction, die ondanks de realistische setting toch vooral als parabel fungeert.
In de kliniek wordt Susan geconfronteerd met een patiënt die eerder door een totaal onverklaarbare aanval van diep en intens verdriet werd getroffen en nu blijkbaar zijn reukvermogen kwijt is. Hij is geen alleenstaande casus, want wereldwijd worden er steeds meer en steeds sneller gelijkaardige gevallen gerapporteerd, zodat er ontegensprekelijk sprake moet zijn van een pandemie. Oorzaak onbekend. De wetenschap staat voor een raadsel, wat natuurlijk niet belet dat de meest uiteenlopende verklaringen gelanceerd worden: van ecologische catastrofe over terroristische paniek tot de straf van God. In het restaurant van Michael blijven de tafels leeg, want de klanten hebben weinig zin om veel geld te betalen voor gerechten die ze toch niet kunnen ruiken.
En het gaat van kwaad naar erger. Het volgende zintuig dat het laat afweten, is de smaak. Maar ook nu wordt dat verlies telkens en opnieuw wereldwijd voorafgegaan door een explosieve, emotionele ontlading. Dit keer betreft het een aanval van bijna dierlijke vraatzucht. En een tijd later moet de menselijke soort ook noodgedwongen afscheid nemen van zijn hoorvermogen, nadat er eerst sprake is geweest van een gewelddadige uitbarsting van wilde woede.
Tegen de achtergrond van die opeenvolgende pandemieën heeft zich tussen Michael en Susan inmiddels wel een passionele relatie ontwikkeld, die voor beiden eigenlijk atypisch is. Hij werd immers geïntroduceerd als een vrije vogel, die zich dus absoluut niet wil binden. En zij had net iets teveel nare ervaringen achter de rug om het (zo) snel opnieuw te proberen. En er is meer. Het verlies van zijn respectieve zintuigen is voor de mens natuurlijk een drama, maar tegelijk blijft zijn vermogen tot adaptatie op indrukwekkende wijze overeind. Als men niet meer kan ruiken of proeven, dan gaat men voortaan op restaurant om te genieten van de kleur, de textuur of de vorm van de gerechten, want eten moet men sowieso blijven doen. En als men elkaar niet meer hoort, dan kan men nog steeds communiceren via gebarentaal.
Perfect Sense vertrekt van een origineel en fascinerend uitgangspunt, dat de kijker wellicht wil inspireren om van het leven in het algemeen en van de zintuigen in het bijzonder te genieten zolang het kan. Met andere woorden: we waarderen ons geluk te weinig en daarom beseffen we dat vaak te laat. Maar het is toch wel jammer dat de film niet op zijn inventieve en intrigerende elan kan doorgaan, thematisch in ademnood raakt en daardoor uiteindelijk te zweverig wordt. (Jan Temmerman)
Susan en Michael hebben beiden weinig geluk in de liefde. Susan lijkt geen relatiewaardige man te kunnen vinden. Michael heeft de ene vluchtige affaire na de andere. Totdat ze elkaar ontmoeten en zich vol overgave in hun gepassioneerde verliefdheid storten. Op hetzelfde moment staat de wereld die ze kennen op het punt dramatisch te veranderen. Er heerst een epidemie die emoties en zintuigen een voor een uitschakelt. Terwijl de wereld steeds minder voelt en waarneemt, wordt de liefde tussen Micha
Release datum: 28/03/2012

© 2013 De Persgroep Digital - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.
Volg het nieuws op onze zustersite in Nederland www.volkskrant.nl.