
Drama 2u05, 2011
Verveling in een 19de-eeuws bordeel
Als dit een tentoonstelling was, van foto's of schilderijen, zou een bezoek van twee uur niet overdreven zijn. Maar als speelfilm weet L'Apollonide - souvenirs de la maison close de verveling niet op afstand te houden. En dat is toch opvallend voor een verhaal dat zich bijna integraal in een bordeel afspeelt, meer bepaald in het 'maison close' uit de titel, rond het visueel zo aantrekkelijke fin-de-siècle in het Parijs van de late 19de eeuw.
De film schetst het leven in dat 'maison de tolérance', zowel overdag - wanneer de meisjes zich toch een beetje lijken te vermaken, onder meer met verhalen over hun soms bizarre klanten - als 's nachts, wanneer het dus business as usual is. We zien hoe een nieuw meisje opgeleid wordt, hoe de madame haar meisjes geld leent om dure kleren en parfum te kopen, hoe er champagne gedronken wordt in een vergulde po, hoe de mannen hun keuze maken of elke keer liever een beroep doen op dezelfde prostituee... We zien ook hoe een gestoorde klant zo'n meisje verminkt door haar mond aan beide kanten open te snijden, zodat ze een soort Joker wordt. En ook hoe deze femme qui rit gaandeweg een freaky attractie wordt.
De film bevat weliswaar veel bloot, maar niet zoveel expliciete seksscènes, wat op zich geen slechte beslissing is omdat deze bordeelkroniek toch niet bepaald vrolijk oogt en stemt. De verveling die de meisjes doorgaans uitstralen, slaat na verloop van tijd immers op de kijker over. Opmerkelijk blijft wel het gebruik van soul- en popliedjes uit de sixties, zoals 'Nights in White Satin' van The Moody Blues. Van zo'n liedje wordt het nostalgische hart altijd warm, maar dat kan dus niet van deze, weliswaar prachtig gefotografeerde film gezegd worden.(Jan Temmerman)
Release datum: 21/09/2011

© De Persgroep Digital - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.
Volg het nieuws op onze zustersite in Nederland www.volkskrant.nl.