La Piel que Habito

Over La Piel que Habito

De dorst naar bloedwraak van een gestoorde chirurg

Wat is het verschil tussen God en een chirurg? God denkt niet van zichzelf dat hij een chirurg is. Het is een grappig stukje filmdialoog, maar het komt niet uit La piel que habito/The Skin I Live In, de nieuwe film van de Spaanse grootmeester Pedro Almodóvar. Daarin laat het hoofdpersonage, een briljante plastische chirurg, zich niet afleiden door bio-ethiek bij zijn pogingen om een nieuwe huid te creëren.

Het goddelijke grapje is dus perfect op die chirurg toepasbaar en misschien kende Almodóvar het zelf ook wel, maar het zou hoe dan ook iets té nadrukkelijk geweest zijn om het te gebruiken in La piel que habito. De kijker snapt zo ook wel dat plastische chirurg Robert Ledgard (Antonio Banderas, die hier voor het eerst sinds Atame! uit 1990 opnieuw met Almodóvar samenwerkt) zo fanatiek en geobsedeerd met zijn job bezig is dat hij van God noch gebod wil weten.

Dr. Ledgard wordt ons geïntroduceerd tijdens een lezing. Hij is een wereldvermaard expert op het vlak van gelaatstransplantatie. Alom gerespecteerd en bewonderd door zijn collega's. Maar Ledgard heeft ook een dubbelleven. In zijn riante woning, in de buurt van Toledo, heeft hij zijn eigen labo én operatiekwartier. Alleen zijn trouwe huishoudster Marilla (Marisa Paredes) is op de hoogte. Zij weet dus ook dat Ledgard in zijn huis een jonge vrouw, Vera (de mooie Elena Anaya), gevangenhoudt. Het is op haar dat hij in het geheim zijn transgenetische experimenten uitprobeert, in casu het overbrengen van de genetische eigenschappen van dierenhuid op een menselijke proefpersoon. We komen ook te weten waarom de chirurg zo geobsedeerd is door de ontwikkeling van die kunsthuid. Jaren geleden heeft zijn vrouw zelfmoord gepleegd nadat haar gelaat onherroepelijk verminkt werd bij een auto-ongeval.

Niet veel later blijkt dat de dood van zijn vrouw niet het enige trauma is waardoor hij zowat het prototype van de mad scientist is geworden. Hij heeft ook zijn tienerdochter in dramatische omstandigheden verloren. Dr. Ledgard wil daarom wraak nemen op de jongeman die daarvoor verantwoordelijk was. Kortom, de geniale chirurg is eigenlijk een tragische en duistere antiheld.

Het lijkt misschien wel zo dat we nu al veel van de intrige hebben vrijgegeven, maar dat is gelukkig slechts schijn. La piel que habito, dat anno 2012 begint en via flashbacks meerdere sprongen naar het verleden maakt om dan stilaan terug te keren naar het 'heden', zit boordevol scenariowendingen, zonderlinge bokkensprongen, rustige revelaties en verrassende onthullingen. Zelfs de meest aandachtige toeschouwer zal die niet allemaal zien aankomen.

Voor het scenario liet Pedro Almodóvar zich inspireren door de roman Mygale van de Franse schrijver Thierry Jonquet. En hij liet er evenmin twijfel over bestaan dat hij aandachtig gekeken heeft naar de horrorklassieker Les yeux sans visage uit 1960 van de Franse regisseur Georges Franju. Daarin was toen ook al sprake van een psychopathische chirurg die met gezichtstransplantaties in de weer was.

Almodrama
Net zoals de uiterlijk charismatische maar innerlijk erg creepy dr. Ledgard een expert is in gezichtsreconstructie, blijkt en blijft Almodóvar hier opnieuw een meester op het vlak van genremanipulatie. Nadat hij het melodrama op zo'n specifieke manier naar zijn eigen universum transplanteerde dat het zelfs aanleiding gaf tot het neologisme 'Almodrama', jongleert hij hier met de genreconventies van de (wraak)thriller, film noir, melodrama en horror. Maar dat gebeurt niet tongue in cheek. De kijker lacht wel af en toe, soms uit ongeloof, maar de personages en hun uitstekende vertolkers knipogen niet naar het publiek. Het spel wordt rechtdoorzee gespeeld. Maar het resultaat is qua vormgeving zo gestileerd, zo sensueel, zo gedistingeerd pervers en de thematiek zo vertrouwd - voyeurisme, familiegeheimen, dubbelganger, transgender, waanzin, begeerte, verraad, enzovoort - dat La piel que habito alleen maar het werk van één welbepaalde regisseur kan zijn. Of zoals Antonio Banderas het zelf zo mooi verwoordde: Deze film is meer Almodóvar dan Almodóvar zelf. (Jan Temmerman)

Synopsis La Piel que Habito

Het verhaal van een plastische chirurg die in de kelders van zijn kasteel sinistere huidexperimenten uitvoert met zijn vriendin als proefkonijn... Een verfilming van 'Tarantula', een roman van de Franse misdaadschrijver Thierry Jonquet.

Programmatie La Piel que Habito

Release datum: 17/08/2011

      Mail een vriend      Printversie

sluit dit venster

naam vriend

emailadres vriend

jouw naam

jouw emailadres

boodschap

nog karakters

 

Ik wens een kopie van deze mail naar mezelf te sturen