22 Mei

Over 22 Mei

'22 mei' maakt surrealistische reis in hoofd van veiligheidsagent

Na Ex-drummer dachten wij dat Koen Mortier een mooifilmer was, een reclamemaker die visueel een verhaal te vertellen had, maar de inhoud vergat. Met 22 mei geeft de cineast ons lik op stuk. De film is een indrukwekkend werkstuk over de post-9/11-angst die dit tijdsbestek kenmerkt, en weet die angst perfect over te brengen op zijn toeschouwers. Zonder sentimenteel of belerend te worden doet Mortier je nadenken over kwesties als schuld, pijn, ja zelfs de zin van het leven. Maar hij grijpt je ook bij de keel.

22 mei vertelt het verhaal van Sam (Sam Louwyck), een veiligheidsagent in een shoppingcenter wiens leven in troosteloosheid en monotonie baadt. Dan gebeurt het ondenkbare. Een jongen pleegt een zelfmoordaanslag in het shoppingcenter en sleurt een hele rist mensen mee de dood in. Wat volgt, is een Lynchiaanse reis in het hoofd van Sam die de slachtoffers een voor een ontmoet en samen met hen probeert af te rekenen met zijn schuld- en angstgevoelens en te begrijpen wat de dader dreef. En nee, dat is geen godsdienstwaanzin of een of ander hoog ideaal, het is zijn hoogst persoonlijke woede en wraak. Het is een slimme keuze van Mortier. Het houdt zijn thematiek dicht bij het puur menselijke en doet de film niet verdrinken in een poel van politieke en maatschappijkritische thema¿s.

Dat menselijke weet Mortier meesterlijk te combineren met een filosofische afstandelijkheid die maakt dat je ook op puur intellectueel niveau bij de pinken blijft als kijker. Je ziet het in zijn portrettering van de slachtoffers. De moeder die haar baby verliest, de veertiger die niet meer weet hoe hij met zijn vrouw moet praten: het zijn mensen van vlees en bloed met hun eigen persoonlijke verhaal, maar tegelijk zijn ze ook symboolfiguren die Sam helpen bij zijn zoektocht naar de waarheid. Ook de vorm werkt die filosofische afstandelijkheid in de hand. De vervreemdende geluidseffecten, het efficiënte gebruik van slow motion, het grauwe kleurenpalet: wat in Ex-drummer nog als een lege vorm kon worden beschouwd, is nu helemaal afgestemd op het verhaal en er daardoor boenk op. 22 mei is op technisch en esthetisch vlak zonder meer van het beste wat de Vlaamse cinema ooit te bieden had. De cast is dezelfde als die van Ex-drummer, aangevuld met Titus De Voogdt, die de zelfmoordterrorist speelt, en Steffi Peeters. De hoofdrol is weggelegd voor Sam Louwyck, die met zijn intrigerende fysiek en ongewone zegging indruk maakt.

Hier en daar doorprikt Mortier het zware verhaal van 22 mei met wat humor. Gunter Lamoot fotografeert kinderen naast zijn kameraad in konijnenpak, Wim Willaert trekt zich onverholen af in het pashok van de boetiek van de verkoopster op wie hij geilt. Het is gitzwarte humor die geen uitweg biedt en de uitzichtloze situaties waarin de personages verzeild zijn geraakt, nog uitzichtlozer maakt. Kortom: 22 mei klopt als een bus. De film bombardeert Koen Mortier in de Vlaamse filmwereld van de categorie ¿onderpresterend talent¿ naar de categorie ¿boeiend cineast¿. (Sarah Theerlynck)

Synopsis 22 Mei

Hoe je leven kan veranderen in een oogopslag. '22 Mei' gaat over de slachtoffers bij een zelfmoordaanslag. We volgen Sam, een wat troosteloze veertiger die als bewakingsagent in een winkelcentrum werkt. Zijn leven wordt door elkaar geschud wanneer er op een dag een jongen met een rugzak zichzelf in het winkelcentrum tot ontploffing brengt. Angst, onmacht en schuld zijn de centrale thema's van dit verhaal.

Programmatie 22 Mei

Release datum: 17/11/2010

      Mail een vriend      Printversie

sluit dit venster

naam vriend

emailadres vriend

jouw naam

jouw emailadres

boodschap

nog karakters

 

Ik wens een kopie van deze mail naar mezelf te sturen