Sans queue ni tête

Over Sans queue ni tête

De callgirl en de zielenknijper

Je hoeft geen Freud te zijn om in te zien dat er nogal wat raakpunten zijn tussen het ritueel van de psychoanalyse en een bezoek aan een prostituee. In beide gevallen koopt de klant tijd en een lichaam of een luisterend oor, maar van echte affectie of gevoelens is er zelden of nooit sprake. Net op dat kruispunt is Sans queue ni tête gesitueerd, een existentiële komedie waarin een psychoanalist en een prostituee gevolgd worden terwijl ze midden in een identiteitscrisis zitten. Meteen kan cineaste Jeanne Labrune speels tikken uitdelen aan het beroep van zielenknijper.

¿Is het niet het Wonderland?¿, vraagt een psy op een bepaald moment aan Alice, een zelfstandige Parijse prostituee uit het bourgeoismilieu die het beu is om haar lichaam te verkopen en om in de verschillende rollenpatronen te stappen, van Japanse lolita en retrohuisvrouw tot sm-meesteres, zodat haar klanten hun fantasmen kunnen bevredigen. Er zitten nog wel zo een paar leuke woordspelletjes in deze discrete psychologische dramedy. Maar Alice (Isabelle Huppert en haar kille présence en rake, intense vertolking) geeft aan het anders behoorlijk scherpe Sans queue ni tête net dat tikkeltje extra.

Labrune dringt ook beter tot het gefolterde gemoed van Huppert door, en minder tot dat van Xavier, een psychoanalist die er erger aan toe is dan zijn klanten - zijn vrouw heeft hem de bons gegeven en hij is geblokkeerd in zijn seksuele fantasieën - en die van een collega het telefoonnummer van Alice gekregen heeft. Nochtans heeft dat niets te maken met de vertolking van de Belgische acteur-regisseur Bouli Lanners, die we hier in een totaal ander register leren kennen dan in zijn Waalse films Aaltra en Eldorado. Het ligt eerder aan het script. De kern van Xaviers crisis wordt in de confrontatie met Alice nooit uitgediept.

In het verhaal van de malaise van Alice, waarin antiek een belangrijke symbolische rol spelen, blijft cineaste Labrune minder op de oppervlakte en neemt ze zelfs een provocerend standpunt in. Ook Alice is op zoek naar professionele hulp om met haar job als callgirl te breken. En ze denkt dat een psychoanalist haar daarbij het best kan helpen. Het is in die scènes dat Sans queue ni tête aan emotionaliteit, ambiguïteit en uitdagende kracht wint. Want de psychiater (rol van coscenarist Debuisne) die Alice consulteert, weigert haar in behandeling te nemen. De man werkt in een psychiatrisch hospitaal voor zwaar mentale zieken. Net in die dwingende confrontatie tussen hen doet deze comedie humaine je nadenken over het echte proces en de waarde van affectie en generositeit in de machtsrelatie tussen psy en `patiënt¿ en gooit Labrune olie op het vuur van de discussie over de relevantie van de psychoanalyse. (Luc Joris)

Synopsis Sans queue ni tête

Een onafhankelijke prostituée, Alice, van in de veertig, die het beroep moe is, overweegt in therapie te gaan om zo de kracht te vinden om haar leven te veranderen. Een psychoanalist, Vincent, die net door zijn vrouw verlaten werd, en die de verzuchtingen van zijn patiënten beu is, besluit beroep te doen op een vakvrouw om zijn erotische lusten te bevredigen. En zo ontmoet hij Alice. Maar dat is niet het begin van een relatie, het is de eerste etappe van een moeilijke weg die, doorheen conflicte

Programmatie Sans queue ni tête

Release datum: 06/10/2010

      Mail een vriend      Printversie

naam vriend

emailadres vriend

jouw naam

jouw emailadres

boodschap

nog karakters

 

Ik wens een kopie van deze mail naar mezelf te sturen