Un homme qui crie

Over Un homme qui crie

Niets te verwachten van de hemel

Het was al meer dan tien jaar geleden dat er nog eens een film uit zwart Afrika geselecteerd werd voor de officiële competitie in Cannes en die eer was nog nooit voor een film uit Tsjaad weggelegd. Met Un homme qui crie van scenarist-regisseur Mahamat-Saleh Haroun is daarin nu verandering gekomen, meteen goed voor de Prix du Jury.

De film omschrijven als een familiaal oorlogsdrama is een beetje misleidend, maar illustreert tegelijk hoe moeilijk het is om deze persoonlijke en aangrijpende film te catalogiseren.

Un homme qui crie is zeker geen oorlogsfilm, want de burgeroorlog waardoor Tsjaad reeds decennialang geteisterd wordt, is alleen maar als achtergrond aanwezig: via alarmerende nieuwsberichten op de radio en dito beelden op televisie, via het geluid van overvliegende helikopters en uiteindelijk nog het meest zichtbaar via de zoveelste vluchtelingenstroom.

Maar het oorlogsgebeuren maakt wel intrinsiek deel uit van het verhaal, omdat het de levens van de personages, zelfs van op afstand, ingrijpend beïnvloedt en dan vooral één welbepaalde, maar essentiële beslissing van het hoofdpersonage Adam (rol van Youssouf Djaoro). Een beslissing die niet alleen zijn eigen leven, maar ook dat van zijn gezin op een dramatische want definitieve manier zal veranderen.

Zestiger Adam heeft zowat zijn hele professionele leven als badmeester gewerkt bij het zwembad van een luxehotel in de hoofdstad N'Djamena. Sinds een aantal jaren heeft hij daarbij de assistentie gekregen van zijn zoon Abdel (Diouc Koma). Maar het hotel werd geprivatiseerd en overgenomen door een Chinese groep. Er moet nu blijkbaar bezuinigd worden. Volgens de directrice moet het zwembad het met één 'maître-nageur' kunnen stellen. De zoon krijgt de job en de vader, die in zijn jeugd ooit een belangrijke zwemwedstrijd voor zijn land heeft gewonnen en daarom nog steeds door iedereen als 'Champion' wordt aangesproken, ziet zijn wereld instorten. Hij moet voortaan de slagboom aan de inrit van het hotel op en neer laten. Hij voelt zich gedegradeerd, gefrustreerd en ontredderd. En het uniform, dat veel te klein is voor zijn oude, maar nog fiere lichaam, maakt de vernedering alleen maar groter.

Ondertussen wordt Adam er door de 'chef du quartier', een soort lokale vertegenwoordiger van de overheid, regelmatig aan herinnerd dat hij, net als iedereen, zijn bijdrage moet leveren aan de 'oorlogsinspanningen' van de Tsjaadse regering. En als Adam geen geld op overschot heeft, dan is er toch nog altijd zijn zoon Abdel, die tegen de rebellen kan gaan vechten.

Vader-zoonconflict
De aanpak van scenarist-regisseur Mahamat-Saleh Haroun (°1960) is bedrieglijk eenvoudig, want hij weet een intiem conflict tussen vader en zoon subtiel te situeren in een bredere context, waarin macro-elementen zoals een aanslepende burgeroorlog, de globalisering, traditie vs. vernieuwing, de waardigheid van het werk, ouder worden en knagend schuldgevoel moeiteloos hun plaats vinden. Haroun vertelt zijn verhaal rustig en sober, waarbij de mooie widescreen-fotografie van Laurent Brunet vooral gebruikt wordt om de personages in hun omgeving en dus van op afstand te observeren, met slechts nu en dan enkele zorgvuldig gekozen close-ups.

De intrige van Un homme qui crie kent uiteraard enkele dramatische piekmomenten die veruitwendigd worden, maar die uiteindelijk toch vooral binnen in de personages woeden. Hoewel de titel dat suggereert, is Adam geen man die roept en tiert. Tegen wie zou hij trouwens zijn radeloze wanhoop uitschreeuwen? Tegen God? Waarom zou hij? We hebben niets te verwachten van de hemel, zegt hij fatalistisch tegen zijn vrouw, die zijn zwijgen niet begrijpt. (Jan Temmerman)

Synopsis Un homme qui crie

De zestig jarig Adam, voormalig zwemkampioen, is badmeester in het chique N'Djamena hotel. Wanneer het hotel wordt overgenomen door nieuwe Chinese eigenaren, wordt Adam gedwongen zijn baan over te dragen aan zijn zoon Abdel. Hij voelt zich vernederd en afgewezen. Het land (Tjaad) staat aan het begin van een burgeroorlog. Rebellen vallen de overheid aan. De autoriteiten verplichten de bevolking bij te dragen aan de strijd door geld te geven of door vrijwilligers in te zetten die oud genoeg zijn o

Programmatie Un homme qui crie

Release datum: 13/10/2010

      Mail een vriend      Printversie

sluit dit venster

naam vriend

emailadres vriend

jouw naam

jouw emailadres

boodschap

nog karakters

 

Ik wens een kopie van deze mail naar mezelf te sturen