
Politie 1u40, 2010
Sommige films laten ons wegdromen bij het mooiere, rijkere, avontuurlijkere en meer sexy bestaan dat de gelukkige personages op het scherm gegund wordt. Andere films laten ons zien dat voor al dat geluk vaak een hoge prijs moet worden betaald. De Frans-Belgische coproductie Blanc comme neige, een misdaadthriller annex familiedrama, behoort duidelijk tot die tweede categorie. door Jan Temmerman
Weinig geluk nochtans in de eerste beelden: een man ligt in de sneeuw, met een pistool in de hand en met een grote, onrustbarende bloedvlek op z'n witte hemd. En dan horen we zijn stem op de klankband. Alsof hij ons, net zoals dat bij de Hollywoodklassieker Sunset Boulevard het geval was, van over het graf wil vertellen hoe het zover is kunnen komen.
Die man is Maxime (rol van een uitstekende François Cluzet). Zoals het cliché dat wil, heeft Maxime alles wat zijn hart maar kan verlangen. Dat beseft hij zelf ook. Als selfmade zakenman - hij runt een garage voor peperdure luxewagens - heeft hij fortuin gemaakt, wat mag blijken uit zijn designvilla met zwembad op een heuvel rond Marseille. Hij is heel gelukkig met zijn mooie vrouw Michèle (rol van Louise Bourgoin), met wie hij ook een dochtertje heeft. Zijn professionele en commerciële succes wordt nog eens extra in de verf gezet als hij op het Autosalon van Brussel wordt uitgeroepen tot Verkoper van het Jaar. Hij deelt die eer graag met zijn zakenpartner Simon (rol van Bouli Lanners). Toch zijn er nog tijdens de viering op het Autosalon kleine, suggestieve tekenen dat de nerveuze Simon niet helemaal op zijn gemak is.
Vooraleer het verhaal echt begint, wordt er nog even tijd genomen om kennis te maken met de beide broers van Maxime: Grégoire (rol van Olivier Gourmet) en Abel (rol van Jonathan Zaccaï). Zij hebben duidelijk minder goed geboerd: blijkbaar hebben ze zich in 'des petites combines' gelanceerd en Greg heeft daar zelfs een strafblad aan overgehouden. De nieuwe plannen en projecten van beide losers, die daarvoor telkens een beroep willen doen op hun rijke broer, kunnen Maxime niet echt meer overtuigen.
Dan schakelt Blanc comme neige naar een hogere versnelling en blijft het de hele rit aan een stevig tempo doorrijden. Er is inderdaad iets aan de hand met Simon, die blijkbaar iets te veel geriskeerd heeft met bepaalde malafide praktijken. De Finse gangsters met wie hij in zee was gegaan, kunnen daar niet om lachen. Exit Simon dus, waarna de gangsters zich dan maar tot Maxime richten om genoegdoening te krijgen. Ondanks zijn zelfverklaarde 'blanc comme neige'-reputatie wil Maxime de politie (en de fiscus) er liever buiten houden. Ook zijn vrouw wil hij niet nodeloos ongerust maken. Omdat hij beseft dat die Finnen niet meteen op een gentlemen's agreement aansturen, doet hij dan toch maar een beroep op zijn twee ruigere broers, die hem niet zozeer met raad, dan wel met daad moeten bijstaan. Dat de situatie in dergelijke omstandigheden van kwaad naar (veel) erger escaleert, is natuurlijk onvermijdelijk.
Broederband
De film wordt door de makers zelf omschreven als un film noir sur fond blanc. In die zin is het dus een echte genrefilm, maar door de familiale context wordt de intrige toch naar een hoger niveau getild. Chantage, geweld en andere maffieuze praktijken zijn de traditionele bouwstenen van een duistere onderwereld, maar in dit geval dringen ze, op een even noodlottige als onwrikbare manier, binnen in de heldere bovenwereld van een geslaagde zakencarrière en een gelukkig familieleven.
Maxime kan ook wel bekeken worden als de Franse broer van Larry Gopnik, het titelpersonage van A Serious Man van de gebroeders Coen. Zowel Maxime als Larry, die er aanvankelijk rotsvast van overtuigd zijn dat de wereld een betere plaats zou zijn als iedereen zich maar zoals hen zou gedragen, komen door een fatale samenloop van omstandigheden allebei terecht in situaties die onvermijdelijk aan de catastrofale lotgevallen van de veelgeplaagde Job uit het Oude Testament doen denken.
Blanc comme neige wordt door regisseur Christophe Blanc zelf gedefinieerd als un thriller familial en de thematiek van de broederband krijgt een ruime plaats. In interviews verwijst Blanc trouwens uitdrukkelijk naar enkele mooie, interessante 'broeder'films zoals We Own the Night van James Gray en Before the Devil Knows You're Dead van Sidney Lumet. De Finse slechteriken gedragen zich in woord en daad dan weer alsof ze iets te vaak naar goedkope gangsterfilms gekeken hebben. Maar net zoals bij de jonge would-be-maffiosi die zich in Gomorra maar wat graag spiegelden aan de filmische mythologie van Scarface, komt dat hier eerder authentiek dan clichématig over. (Jan Temmerman)
Maxime heeft alles voor elkaar: een prachtige auto, een beeldschone, jonge vrouw en een riante villa. Dan wordt zijn zakenpartner Simon vermoord en verandert alles. Maxime besluit de hulp van zijn broers in te roepen, maar hun interventie loopt uit op een fiasco...
Release datum: 17/03/2010

© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.
Volg het nieuws op onze zustersite in Nederland www.volkskrant.nl.