Alice in Wonderland

Over Alice in Wonderland

Voor Tim Burton lijkt de wereld die Lewis Carroll in 1865 met Alice in Wonderland schiep gefundenes Fressen om in film om te zetten. De ongebreidelde fantasie van beide heren wordt in deze fantasmagorische allegorie naar exuberante hoogten gestuwd in een naadloze mix van live action en computergegenereerde beelden. Burton maakt er naar goede gewoonte een donker sprookje voor volwassenen van, al zullen kinderen zich evengoed aan het schouwspel vergapen. Een sprookje dat ei zo na aan een boycot van de bioscoopuitbaters ontsnapte omdat de distributeur de dvd voor hen al te vlug op de markt wilde brengen.

Alice Kingsley is in Burton's versie al negentien. Met hoogst burgerlijke morele dwang wordt haar een uiterst verwaande bruidegom opgedrongen. De fantasierijke Alice muist er tot consternatie van haar aanstaande vanonder, zit een konijn met vest en horloge achterna en valt in een diepe onderaardse pijp. De lange val brengt haar in Underland, een nachtmerrieachtige onderwereld, bevolkt door mensachtigen, moeilijk te omschrijven wezens en sprekende dieren. Blijkt dat ze haar daar nog kennen van een vorig bezoek, maar Alice herinnert zich niets. Hoe dan ook, zolang zij de sleutel naar de bovenwereld niet vindt, doet Alice wat ze moet doen en werkt ze zich uit de naad voor de goeden en in nesten tegen de slechten. De Rode Koningin heeft een waterhoofd en staat Alice naar het leven. De Witte Koningin, de zus én rivaal van de rode, kan de hulp van Alice dan weer goed gebruiken. En al doende krijgt de ietwat empathieloze Alice (Mia Wasikowska kwijt zich voortreffelijk van haar heldenrol) de hulp van de Gekke Hoedenmaker en zijn kompanen.

De eerste twee bedrijven loopt het verhaal als een trein, is het spannend en geestig. Vooral Helena Bonham Carter die om de haverklap 'Haar hoofd eraf!' roept, werkt op de lachspieren als de Rode Koningin. De rol van de overroepen Anne Hathaway als de Witte Koningin blijft gelukkig beperkt. Johnny Depp dolt heftig en innemend rond als de Gekke Hoedenmaker en mag als nooit tevoren met de camera flirten. De geweldige stemacrobatieën van Alan Rickman (de waterpijprokende rups), Paul Whitehouse (de knotsgekke Maartse Haas), Stephen Fry (de Cheshire kat) zijn subliem gemixt in de beesten en wezens die ze leven inblazen. Op de set- en artdesign staat geen maat in dit macabere sprookje dat ons qua teneur soms doet denken aan de geniale, meer lugubere variant El Laberinto del Fauno van Guillermo del Toro.

In het derde bedrijf daarentegen vergaloppeert de regisseur zich jammerlijk met een regelrechte oorlog tussen de Koninginnen waarin Alice optreedt als een furieuze Jeanne d'Arc. Van Burton hadden we een subtieler en belezener einde verwacht.

Wat ons ook benieuwt, is hoe de film er in 'goede oude' 2D zou uitzien. Voor het bekijken van de film waren we ervan overtuigd dat 3D Alice in Wonderland goed zou doen. Quod non. 3D blijft een truc van de foor en vermag vooralsnog niet wat ooit geluid en kleur voor de film hebben betekend. De beelden blijven te donker door de hinderende brilletjes, en inherent aan de gewenning van de ogen aan de stereoscopie verdwijnt ook het effect én het nut ervan. Dan is de impact van een uitgekiend scherptedieptespel in twee dimensies minstens even groot. Laat die voetnoot de pret en het griezelen echter niet bederven. (Nico Krols)

Synopsis Alice in Wonderland

De negentienjarige Alice keert terug naar de magische wereld waar ze als jong meisje kennis mee maakte. Ze ziet er haar jeugdvrienden terug: het Witte Konijn, Tweedle-Dee en Tweedle-Dum, de Zevenslaper, de Rups, de Kolderkat en uiteraard de Gekke Hoedenmaker. Alice waagt zich aan een fantastisch avontuur om haar ware lot te ontdekken en de gruwelijke Hartenkoningin van de troon te stoten...

Programmatie Alice in Wonderland

Release datum: 10/03/2010

      Mail een vriend      Printversie

sluit dit venster

naam vriend

emailadres vriend

jouw naam

jouw emailadres

boodschap

nog karakters

 

Ik wens een kopie van deze mail naar mezelf te sturen