Lacrima

- Een man belooft aan zijn ex-lief haar verdwenen zoon in de stad te gaan zoeken. Hoewel hij gezworen had er nooit nog een voet te zetten, keert hij terug naar de wijk waar hij opgroeide, het lelijke reservaat waarin ze alle niewaards en overbodigaards in sociale complexen steken en waar hij ooit al zijn illusies heeft verloren.Het was een verhaal dat al langer sluimerde bij Arne Sierens en waar hij al verschillende keren aan begonnen was. Na een brainstorm met filmmaker Felix Van Groeningen (Dagen zonder lief, De Helaasheid der Dingen), vond hij plots de sleutel hoe hij het moest vertellen: rechtdoor en zonder franjes, poëzie of metaforen. Lacrima is een onstuimig lamento over het niet zo poëtische bestaan in de sociale buurten, een rauwe maar tegelijk naar verlossing zoekende elegie over moeders en hun kinderen, hulpeloosheid en verslavingen, de zichtbare en onzichtbare littekens en bovenal het mekaar kwijtraken en verliezen in het leven en de dood...De Franse socioloog Loïc Wacquant ging op zoek naar de achtergronden van de 'gevaarlijke jongeren' in de banlieus van Parijs en Marseille, en constateert dat, waar het gemiddeld aantal bewoners op een appartement in Frankrijk 2,7 bedraagt, dat in sommige banlieus 7,1 is. De plek waar je woont, tekent je heel erg als mens. De rellen deze zomer in Engeland braken uit in de wijken waar de regering Cameron net drastisch had geschrapt in alle publieke diensten en waar de werkloosheidsgraad bij jongeren meer dan 40% bedraagt.Met betonnen blokken en tegels ontwierp scenograaf Guido Vrolix een bijzonder decor dat tal van locaties oproept: een metro, een begraafplaats, een stenen akker, een stad in miniatuur...creditsMuziek Jean-Yves Evrard¿Choreografie Ted Stoffer¿Scenografie Guido Vrolix¿Techniek Koen Demeyere¿Kostuums Ilse Vandenbussche¿Licht Timme Afschrift¿Productie Compagnie Cecilia¿Tekst & regie Arne Sierens

      Mail een vriend      Printversie