Pauzeknop
Jan Debackere

Temptation Island is geen guilty pleasure. Het is degoutant bedrog

Pauzeknop: een journalist van De Morgen staat stil bij de Cult.-week. Deze week: Jan Debackere.

Honderdduizenden Vlamingen volgen iedere week de paradijselijke avontuurtjes in Temptation Island. Minder paradijselijk is de manier waarop dit programma gemaakt wordt.

1 Annelien Coorevits - in wit gewaad - presenteert samen met Rick Brandsteder Temptation Island. ©VIJF

Woensdagavonden zijn sinds kort te mijden als de pest op Twitter. Nu VIJF weer gestart is met Temptation Island, worden de strapatsen van Jeffie, Lize en co. er druk becommentarieerd als zijn het zaken van levensbelang. Wie doet het als eerste met wie, als hamvraag van de avond. Het is eens iets anders dan zich afvragen hoeveel het uurtarief van senior-consultant Siegfried Bracke is.

Temptation Island heet een guilty pleasure te zijn, zo'n programma waar je stiekem graag naar kijkt maar dat niet luidop durft toe te geven. Nonsens natuurlijk, want enige schroom daarover bestaat niet meer, als die al ooit bestaan heeft. Sinds VIJF het programma vorig jaar reanimeerde, lijkt het zelfs alsof je pas meetelt – ook op de cultuurredactie van De Morgen – als je weet wat Jeffie nu weer uitgespookt heeft dat zijn Lize zo kwaad is.

Een beetje vreemd, want Temptation Island moet met voorsprong een van de slechtste programma's op televisie zijn. En als je Chris Van den Durpel dezer dagen al op VTM bezig gezien hebt, weet je dat dat heel slecht moet zijn. Het kampvuur zorgt soms voor sensatie, ja, maar het is vooral drie kwartier volgepropt met schijnbare levenswijsheden die zomaar ook op de lijven van de deelnemers getatoeëerd zouden kunnen zijn. Daarnaast krijg je nog wat suggestieve beelden, een smachtende stem die veel te vaak 'temptation' zucht en, om het helemaal af te maken, Annelien Coorevits als presentatrice. Theo Francken heeft mensen al voor minder erge dingen de grens overgezet.

Degoutant

Dat mensen naar slechte programma's kijken, tot daaraan toe, al blijft het zonde dat Generatie B het met een fractie van de Temptation-kijkers moet doen. Dat koppels en vrijgezellen willen deelnemen aan dit programma, tot daaraan toe, want je krijgt niet elk jaar een gratis reisje met sloten drank erbij. Maar dat tv-makers dit soort programma's willen maken?

Share

'Als maker herken je de valsheid in dat programma'

Tv-maker Arnout Hauben

Temptation Island is een barslecht toneelstuk waar de makers alle truken van de tv-foor bovenhalen om deelnemers in de val te lokken. Stel hen enkele suggestieve vragen, leg hen desnoods wat woorden in de mond en monteer alles zó dat het lijkt alsof er driftig afspraken geschonden worden en er overspel wordt gepleegd. Met wat venijnige – of beter: schijnheilige – vraagjes van Coorevits erbij heb je meteen vuurwerk aan het kampvuur. En als dat nog niet voldoende is, trommel je gewoon 'een koppel' op dat geen koppel is. Scheefpoeperij en kijkcijfers gegarandeerd.

“Als ik aan Temptation Island denk, denk ik vooral aan de makers, en dan vraag ik me oprecht af: wat is júllie bijdrage eigenlijk? Het is vertier, ja. Maar op een vuile manier. De deelnemers worden niet gevolgd, ze worden gebruikt.” Tim Van Aelst, de bedenker van onder meer Wat als? en Benidorm Bastards, had er enkele maanden geleden in Humo geen goed woord voor over. Hij kreeg meteen bijval van Arnout Hauben (Ten Oorlog), die het simpelweg degoutant noemde. “Als maker herken je de valsheid in dat programma.”

We leven in tijden waar politici om ter schoonste handen moeten hebben. Waar opgeroepen wordt om winkels te mijden die hun kleren aankopen in lageloonlanden waar kinderarbeid de normaalste zaak van de wereld is. Een tijd waar eerlijkheid, authenticiteit en transparantie de ordewoorden van de dag zijn. Alleen bij Temptation Island hoeft dat blijkbaar niet voor de kijker. Dat is een guilty pleasure. Bah. Temptation Island is gewoon de Primark van de televisie.

nieuws