theaterreview

Domestica: liefde als oorlog, op zijn allerhardst

1 ©RV Danny Willems

Valentijn Dhaenens' Domestica is een voorstelling die onze onbekwaamheid in relaties sterk in de verf zet. Fel en grimmig bijten de twee geliefden op de scène elkaar toe: liefde als oorlog, op zijn allerhardst. De met cynisme en vitriool doordrenkte uithalen laten hun sporen na bij het publiek.

Romantische zielen zullen zwaar aangeslagen de zaal verlaten. Domestica boort elke illusie de grond in dat een relatie ook maar het geringste waterkansje op slagen heeft. Wat ooit begon met een hoopvolle zoektocht naar verbondenheid van tweelingzielen, is gedoemd om te eindigen in een totale oorlog met gehavende tegenstanders.

Share

Romantische zielen zullen zwaar aangeslagen de zaal verlaten

Vrolijk wordt een mens niet van die ongenuanceerde boodschap. De verbeten manier waarop de anders schuchtere Valentijn Dhaenens en zijn tegenspeelster Alejandra Theus zich in hun verschillende rollen inleven, is daar debet aan.

Eigenlijk is de voorstelling een rijgsnoer van korte scènes waarin het duo conflictsituaties uit de theater-, film- en televisiecanon tussen (ex-)geliefden naspelen. In de fragmenten duiken de legendarische duo's op uit onder andere Kat op een heet zinken dak, Wie is bang van Virginia Woolf?, Vrijdag, Dallas, The Godfather, Married... with Children en zelfs Temptation Island.

Gevochten, gevreeën, gehuild

In heftige dialogen bewerken de schipbreukelingen op de lange omvaart van de liefde elkaar met verbale stroomstoten. Verwijten gaan heen en weer, er wordt vernederd, gevochten, wild gevreeën, gehuild. Een vrouw schreeuwt haar walging uit: "Ik zou het met om het even wie doen om jou uit mijn geslacht te wassen." Veel dieper kun je een mes niet laten neerploffen.

Haaks op die ontluisterende scènes vol emotioneel geweld staan de smachtende liefdesverklaringen die de acteurs solo of in duet zingen. Ze treden in de voetsporen van Nina Simone ('He Needs Me'), Billie Holiday ('Don't Explain') en West Side Story ('Tonight') en vergulden zo enigszins de bittere pil van de bitsigheid. Maar de mildheid die uit die luwte spreekt, is geen tegengewicht voor de haatmodus.

Kind van de rekening

Waar je niet omheen kunt, is het dominante beeld van de centraal opgestelde monumentale trap die nergens op uitgeeft. Daarop zit een meisje, een kind nog, dat af en toe een klavier bespeelt.

Ze zit de strijdende mama's en papa's in de weg, die over haar struikelen, haar aaien, maar finaal aan haar voorbijgaan. De trap en het kind van de rekening, sprekende beeldmetaforen voor de onbestendigheid van slaapkamergeluk.

19 en 20 januari in KVS, daarna op tournee.