THEATERRECENSIE

De Roovers wassen hun handen in 'Onschuld'

Een vluchtig kijkstuk dat nooit uit de verf komt

3 De Roovers spelen 'Onschuld'. ©RV/Stef Stessel

De Roovers spelen Onschuld van Dea Loher. Hun montage van losse verhalen en weirdo personages presenteert zich als een slecht omgeroerd gerecht en vervluchtigt ter plaatse.

'Daar is een mens verdronken' is geen heruitgave van de streekroman (1950) van Ernest Claes, maar het uitgangspunt van het zeer rechttoe rechtaan toneelstuk Onschuld van de hedendaagse Duitse theaterauteur Dea Loher. Negentien korte scènes geven een fragmentarisch beeld van negen personages van diverse pluimage. Buitenbeentjes zijn het allemaal en het is pas op het einde dat de incoherente verhalen naar een samenhang toe kachelen.

©RV/Stef Stessel

De rode draad door de voorstelling is de dood van een jonge vrouw die de zee inloopt en verdrinkt. Twee sans-papiers Elisio (Idrissa Mbengue) en Fadoul (Jovial Mbenga) laten haar betijen. Hun gebrek aan daadkracht speelt op bij Elisio. Zijn schuldig verzuim nekt hem en hij vreet zich op van spijt. Eigen vel eerst, billijkt Fadoul zijn standpunt. De tas met 200.000 € die hij vindt, is voor hem bewijs genoeg dat God in een plastiek zak zit en naar hem heeft geknipoogd.

Geforceerde samenhang

Iets interessants op het gebied van plot- of karakterontwikkeling, spanningsopbouw of dialogen heeft Onschuld niet te bieden. Een dramatisch hoogtepunt ontbreekt en het is maar een enkele keer grappig, zoals de scène met de witwaspraktijk van het 50 € biljet. Over the top gaan als watermerk van een voorstelling van de Roovers neemt hier de vorm aan van een kotsmarathon door een personage. Meer dan wat effectbejag valt hier niet te rapen.

©RV/Stef Stessel

Wie op zoek gaat naar iets wat in de buurt van een boodschap komt, zal een vergrootglas moeten meebrengen. Als toeschouwer voel je je allerminst emotioneel betrokken bij de incongruente figuren. Wat moet je met, waar zit de samenhang tussen Mevrouw Suiker als chagrijnige, zeurderige diabetische rolstoelpatiënte, de blinde stripteasedanseres uit De Blauwe Planeet, de truttige mythomane die zich een zoon fabuleert en de drammerige zondagsfilosofe?

Twee uur is een lange zit voor een allerminst onderhoudend kijkstuk dat maar niet uit de verf komt. Niets uit Onschuld blijft hangen. In die zin herinnert het aan De gouden draak, de vorige voorstelling van de Roovers, die al even episodisch van structuur was en vluchtig.

'Onschuld', vanaf 23 maart in Minnemeers Gent, daarna op reis in Nederland en Vlaanderen. deroovers.be

zine