Bijgedachte
Bart Eeckhout

In vele andere landen zou Francken nooit geselecteerd raken voor regeringsdeelname

1 ©Wouter Van Vooren
Share

Als De Wever premier Michel de martelgang van de voorbije dagen had willen besparen, dan had hij dat perfect gekund

Moet Theo Francken opstappen als staatssecretaris? Zolang de meerderheid het vertrouwen behoudt, is de vraag zonder voorwerp. Interessanter is de vraag hoe Francken ooit lid van deze regering is kunnen worden.

Zeker, de man kent uit de Kamer de thema's die hij nu in de regering gaat beheren. Maar Francken is ook een loose cannon, met een verleden van aangebrande uitspraken. De meeste van die uitspraken waren al bekend, en leidden al eerder tot wat oproer. Aan het eind van deze zomer, in volle regeringsonderhandeling waar hij zelf aan deelnam, ging Francken op een voormiddag bijvoorbeeld helemaal loos op Twitter, toen hij onder meer de immer "linkse media" aanpakte omdat daar een "haatbaardje" en een "Hezbollah-terrorist/columnistje" aan het woord kwamen.

In vele andere landen zou Francken nooit geselecteerd raken voor regeringsdeelname, net omdat hij een risico is. In de VS zou hij nooit voorbij de screening geraakt zijn; als kandidaat voor de Europese Commissie zou hij met zijn uitspraken nooit de hoorzittingen in het parlement overleefd hebben. Meer nog, wellicht zou geen enkele commissievoorzitter het risico genomen hebben om hem aan die test te onderwerpen.

Vanaf deze regeerperiode heeft ook de Kamer hoorzittingen per bevoegdheid, maar, zo stipuleert het reglement, die mogen enkel over beleid en niet over de regeringsleden zelf gaan. Dankzij Theo Francken weten we nu waarom die levensverzekering werd ingebouwd.

In dit land is het de partijleiding, en zij alleen, die de regeringsleden aanduidt. Als Bart De Wever premier Charles Michel (MR) de martelgang van de voorbije dagen had willen besparen, dan had hij dat perfect gekund. Hij wist dat Theo Francken een politieke risicopatiënt is, iedereen wist het. Vele andere partijen zouden preventief gehandeld hebben, de N-VA niet. Omdat de partij de Franstalige opinie even wou tonen hoe ver ze durft te gaan?

Die perfide strategie is niet ondenkbaar, maar mogelijk is het antwoord veel eenvoudiger. Aan haar periode in de catacomben van de Wetstraat heeft N-VA een grote interne loyauteit overgehouden. Noem het de marinierscode van N-VA: leave no man behind. Trouwe partijkaders worden niet aan hun lot overgelaten, wat de buitenwacht daar verder ook over denkt.

Theo Francken behoort, net als zowat iedereen van zijn VNV-vriendenclub van destijds, tot het jonge topkader rond Bart De Wever bij N-VA. Zoals Siegfried Bracke met het Kamervoorzitterschap is beloond voor zijn blitzoverstap, zoals de belaagde Pol Van Den Driessche toch de begeerde Senaatscoöptatie kreeg, zo krijgt ook die jonge maar hondstrouwe garde rond de voorzitter haar beloning. De Wever weet dat Francken rammelende blikjes meesleept, maar in de regering zal hij voor zijn voorzitter door het vuur gaan. En nu wellicht nog meer dan tevoren.

Bart Eeckhout
Commentator